ความลับหลังม่านราตรี

แรงกระแทกจากการระเบิดของลำแสงสีแดงฉานจากราชันอสูรโลกันตร์ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในโสตประสาท ทว่าสิ่งพิมพ์พรายในอากาศเวลานี้กลับไม่ใช่คลื่นพลังทำลายล้างนั้น หากแต่เป็นไอความร้อนที่คุกรุ่นอยู่บนผิวเนื้อของคนทั้งคู่ หลินซูยี่หอบหายใจถี่กระชั้น ร่างเพรียวบางของเธอยังคงคร่อมทับอยู่บนร่างของท่านอธิการบดีมู่หรงเฉิงบนพื้นหินแกรนิตที่เย็นเฉียบ หลังจากที่เธออาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีสุดท้ายใช้ไหวพริบกระชากตัวเขากลิ้งหลบรัศมีทำลายล้างมาได้อย่างหวุดหวิด "ท่านอธิการบดีคะ... ถ้าท่านยังเอาแต่นอนนิ่งทำหน้าดุใส่ฉันอยู่แบบนี้ เกรงว่าเราคงจะได้กลายเป็นปิ้งย่างอสูรสมชื่อสถานเวทมนตร์แห่งนี้จริงๆ แล้วนะคะ" เสียงกระซิบเจือความระอาแกมหยอกเย้าดังขึ้นชิดริมฝีปาก แม้สถานการณ์รอบด้านจะเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังและกลิ่นอายความตายที่ลอยคลุ้ง แต่นัยน์ตาคู่คมของหลินซูยี่กลับพราวระยับด้วยประกายความฉลาดรู้ มู่หรงเฉิงขมวดมุ่นจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม เขาพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่พลวัตในร่างกายกลับทรยศ ปล่อยให้ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจนต้องกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ปรากฏเม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาคมกริบฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่ต้องตกอยู่ในสภาพ “พึ่งพา” เด็กสาวปีหนึ่งเช่นเธอ "ปล่อย... ฉันเดินเองได้ ลุกออกไปจากตัวฉันเสียที หลินซูยี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความดื้อรั้น แม้ริมฝีปากจะซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "โอ๊ะๆ อย่าเพิ่งขยับค่ะคนเก่ง" ซูยี่ไม่เพียงแต่ไม่ถอย แต่เธอกลับย่อตัวลงนั่งคุกเข่าคร่อมสะโพกเขาไว้มั่น มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าชายเสื้อคลุมสีเข้มของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว แล้วฉีกมันออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยแผลไหม้เกรียมจากพลังอสูร และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือรอยเส้นสายสีดำสนิทราวกับรากไม้มีพิษที่กำลังเลื้อยลุกลามไปตามแนวไขสันหลัง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของอสูรเบื้องล่าง หลินซูยี่หุบยิ้มทะเล้นลงทันที แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังและคมกริบขึ้นหลายส่วน โครงสร้างเวทมนตร์ในหัวของเธอทำงานอย่างรวดเร็วด้วยระบบวิเคราะห์บั๊กที่ถูกปลุกเร้า [ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต: รหัสข้อผิดพลาด #CURSE-999 (คำสาปโลหิตทมิฬกลืนวิญญาณ)] [สถานะ: กำลังกัดกินแก่นพลังเวทของโฮสต์ (มู่หรงเฉิง) อัตราการลุกลาม 87%] [คำเตือน: หากไม่ทำการชำระล้างภายใน 12 ชั่วโมง โฮสต์จะสูญเสียพลังเวททั้งหมดและเข้าสู่ภาวะนินทรีย์ถาวร] ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด นี่ไม่ใช่แค่ร่องรอยจากการต่อสู้ธรรมดา แต่มันคือคำสาปโบราณที่ถูกฝังรากลึกอยู่ในร่างของอธิการบดีผู้เกรียงไกรมาเป็นเวลานาน และดูเหมือนว่าการใช้พลังเวทในวันนี้จะเป็นตัวเร่งให้มันตื่นตัวเร็วขึ้น "นี่สินะ... เหตุผลที่ท่านมักจะหายตัวไปจากหอคอยดาราศาสตร์ทุกครั้งที่มีพระจันทร์เต็มดวง" ซูยี่พึมพำเบาๆ แต่กลับดังพอจะทำให้คนเจ็บชะงักกึก มู่หรงเฉิงหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างราวกับจะกดดันให้เธอกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป "เธอรู้อะไร... หลินซูยี่ ระวังคำพูดของเธอไว้ให้ดี เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เด็กใหม่อย่างเธอควรเข้ามายุ่ง" "เด็กใหม่แล้วยังไงคะ? หรือท่านอธิการบดีผู้สูงส่งยอมรอความตายเงียบๆ ในห้องทำงาน มากกว่าจะให้ 'เด็กใหม่' คนนี้ช่วยหาทางแก้บั๊กในร่างกายให้?" ซูยี่สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่แพ้กัน เธอยื่นมือออกไป ปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนผิวเนื้อใกล้กับรอยคำสาปนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบของเธอกระตุ้นให้มู่หรงเฉิงสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเขาระงับความสั่นเทาไว้แทบไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นเพราะกระแสพลังงานประหลาดบางอย่างจากตัวเด็กสาวที่กำลังไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ผิวสัมผัส มันอบอุ่น นุ่มนวล และให้ความรู้สึกเหมือนกำลังชำระล้างความมืดมิดที่กัดกินเขามาเนิ่นนานให้เบาบางลงอย่างน่าประหลาด "อย่า... แตะ..." เสียงของเขาขาดห้วง ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อกระแสพลังเวทของคำสาปพยายามต่อต้านสัมผัสของซูยี่ จนเกิดประกายไฟสีดำแลบแปลบปลาบขึ้นที่แผ่นหลัง "ถ้าฉันไม่แตะ แล้วใครจะช่วยท่านล่ะคะ?" ซูยี่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของหญิงสาวผสมผสานกับกลิ่นอายสมุนไพรเวทจางๆ ลอยเข้าจมูกของชายหนุ่ม "อดทนหน่อยนะคะ... ฉันไม่ยอมให้คนที่ติดหนี้บุญคุณฉัน... ตายง่ายๆ หรอกค่ะ" เธอรวบรวมสมาธิ สั่งการระบบวิเคราะห์บั๊กให้สแกนโครงสร้างคำสาปอย่างละเอียดเพื่อหาจุดอ่อน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ระบบกำลังประมวลผลเสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังลั่นขึ้นในโสตประสาทของเธอ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก] [คำเตือน: เขตอาคมป้องกันรอบพื้นที่กำลังถูกเจาะทำลายโดย 'ผู้ไม่ประสงค์ดี' ระดับสูง] [ภารกิจลับฉุกเฉินระดับ SSS: คุ้มครองและรักษาอธิการบดีมู่หรงเฉิงให้รอดพ้นจากการลอบสังหารภายใน 10 นาทีนี้ มิฉะนั้นระบบจะทำการรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมดของโฮสต์] ยังไม่ทันที่ซูยี่จะได้ทันคิดหาทางหนีทีไล่ เงาร่างสีดำทมิฬนับสิบก็พุ่งทะยานลงมาจากยอดหอคอยร้างรายล้อมพวกเขาไว้ในวงล้อม พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วราตรี "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ท่านอธิการบดี... ไม่คิดเลยว่าในวาระสุดท้าย ท่านจะมีเด็กสาวมาคอยเช็ดตัวให้แบบนี้" มู่หรงเฉิงแววตาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาสบถเบาๆ ในลำคอ พยายามจะยันกายลุกขึ้นปกป้อง แต่ซูยี่กลับเอื้อมมือไปกดไหล่เขาไว้แน่น ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่ บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอหันไปสบตากับเหล่านักฆ่าเบื้องหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ขอโทษด้วยนะคะ... พอดีว่าโปรเจกต์ 'รักษาอธิการบดี' นี่ยังเขียนไม่จบ... ใครที่คิดจะมาป่วนตอนฉันกำลังเดับบั๊ก... คงต้องผ่านซากศพฉันไปก่อนล่ะค่ะ!" [เสียงแจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกสกิลลับ 'อาคมสะท้อนย้อนกลับ' ชั่วคราว!] [บอสลับระดับตำนาน: 'เงาโลหิตแห่งพันธสัญญา' ปรากฏตัวขึ้น ณ พิกัด 0 เมตรเบื้องหน้า!] น้ำผึ้งหยดแรก หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวท่ามกลางอันตรายนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!