คะแนนความประพฤติพุ่งกระฉูด

กลิ่นอายความเย็นเยียบของไอโลหิตยังไม่ทันจางหายจากปลายดาบ เสียงกระแทกกระทั้นของระบบที่ดังสนั่นอยู่ในโสตประสาทก็ราวกับจะประกาศกร้าวว่าโลกใบนี้ไม่มีที่ให้คนอ่อนแอได้หายใจอย่างไร้ความหมาย [เสียงแจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกสกิลลับ 'อาคมสะท้อนย้อนกลับ' ชั่วคราว!] [บอสลับระดับตำนาน: 'เงาโลหิตแห่งพันธสัญญา' ปรากฏตัวขึ้น ณ พิกัด 0 เมตรเบื้องหน้า!] หลินซูยี่กวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มควันสีชาดที่กำลังม้วนตัวบิดเบี้ยวกลายเป็นร่างเงาสูงตระหง่าน รัศมีการกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ในฐานะโปรแกรมเมอร์มือฉมังที่ทะลุมิติมาพร้อม 'ระบบวิเคราะห์บั๊ก' เธอย่อมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็น "ฟีเจอร์ลับ" ที่ถูกฝังไว้เพื่อคัดกรองเหยื่อผู้โชคร้าย... หรือผู้ที่จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของสถาบันมหาเวทแห่งนี้กันแน่ มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็เปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทาย "คิดจะเล่นงานฉันด้วยเงื่อนไขบั๊กซ้อนเงื่อนงำงั้นเหรอคะ? น่าสนใจไม่เบานี่..." หลินซูยี่พึมพำกับตัวเองเบาๆ มือเรียวบางตวัดกลางอากาศ ข้อมูลโค้ดเวทมนตร์สีฟ้าใสหลั่งไหลราวกับสายน้ำแห่งอนาคตผ่านม่านตาของเธอ ในขณะที่เงาโลหิตกำลังจะพุ่งเข้าจู่โจมด้วยความเร็วแสง ร่างสูงสง่าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างทันท่วงที มู่หรงเฉิง อธิการบดีหนุ่มผู้เยือกเย็นและทรงพลัง ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับม่านพลังสีเงินยวงที่แผ่ขยายออกไปปกป้องเธอไว้ในรัศมีวงเวท แม้ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะยังคงนิ่งเฉยไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงเนตรสีนิลคู่นั้นกลับฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "เจ้าเด็กนี่... ใครอนุญาตให้รนหาที่ตายตามลำพัง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยตามแบบฉบับของคนซึนเดเกร.ะตัวพ่อ มือหนาตวัดเพียงครั้งเดียว อาคมสะท้อนย้อนกลับที่หลินซูยี่ปลดล็อกไว้ก็ประสานเข้ากับเขตเวทของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นปฏิกิริยา "Overload" ที่ซัดร่างของบอสลับกระเด็นหายเข้าไปในรอยแยกมิติอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานประลองชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือและเสียงฮือฮาจะดังระเบิดขึ้นจากเหล่านักเรียนและอาจารย์ที่ยืนดูอยู่รอบนอก รายงานการสำรวจดันเจี้ยนและบันทึกการต่อสู้ที่ถูกส่งตรงไปยังห้องประชุมสภาอาจารย์ในเช้าวันรุ่งขึ้น สร้างความตื่นตะลึงจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจดัง หลินซูยี่ไม่เพียงแต่เคลียร์ดันเจี้ยนระดับยากพิเศษได้โดยไร้รอยขีดข่วน แต่เธอยังใช้เวลาเพียงน้อยนิดในการหาช่องโหว่ของโครงสร้างอาคมและพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายควบคุมได้อย่างหมดจด อาจารย์อาวุโสหลายท่านถึงกับพากันพยักหน้าด้วยความทึ่งในไหวพริบและความรอบคอบที่เกินอายุ ทว่า... ความชื่นชมย่อมมาพร้อมกับเงาแห่งความอิจฉาริษยา ณ โถงทางเดินปีกตะวันตกของสถาบัน กลุ่มนักเรียนหัวกะทิชั้นปีที่สาม นำโดย "คุณชายตระกูลใหญ่" อย่างไป๋อวี้เฉิน กำลังยืนขวางทางเดินด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมั่นไส้และดูถูกเหยียดหยาม "ก็แค่พวกใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาตัวรอดไปวันๆ คิดว่าการได้คะแนนความประพฤติพุ่งกระฉูดในรายงานรอบนี้ จะทำให้เธอทัดเทียมกับพวกเราได้จริงๆ งั้นเหรอ หลินซูยี่?" ไป๋อวี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กอดอกมองหญิงสาวด้วยหางตา พรรคพวกด้านหลังต่างพากันหัวingเราะคิกคักสนับสนุน หลินซูยี่หยุดฝีเท้าลงอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับเอียงคอมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงความอันตรายไว้เต็มเปี่ยม "เล่ห์เหลี่ยมหรือคะ? คุณชายไป๋... ในโลกที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์อันเปราะบาง คนที่เอาแต่ท่องตำราโดยไร้ซึ่งความยืดหยุ่น ก็ไม่ต่างอะไรกับโปรแกรมขยะที่รอวันถูกรีเซ็ตทิ้งหรอกนะคะ" คำพูดราบเรียบแต่เชือดเฉือนทำเอาสีหน้าของไป๋อวี้เฉินเขียวคล้ำลงทันตาเห็น กำปั้นของเขาเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น ประตูห้องทำงานของอธิการบดีที่อยู่ใกล้ที่สุดก็เปิดออกพร้อมกับแรงกดดันอันทรงอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องสงบปากสงบคำลงทันที มู่หรงเฉิงก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าสายตาคู่คมกลับกวาดมองกลุ่มนักเรียนที่มารุมล้อมด้วยความเย็นชา "ถ้าว่างนัก... ก็เอาเวลาไปทบทวนเวทบทที่สิบห้าเสียดีกว่า หรือจะต้องให้ฉันส่งพวกเธอไปปรับทัศนคติในหุบเขาอสนีบาตเหมือนปีที่แล้ว?" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามทำเอาไป๋อวี้เฉินและพรรคพวกหน้าซีดเผือด รีบโค้งคำนับแล้วเดินหนีหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว หลินซูยี่มองตามหลังกลุ่มคนเหล่านั้นก่อนจะหันมาสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มทะเล้นผุดขึ้นบนมุมปากของเธออีกครั้ง "ขอบคุณท่านอธิการบดีที่ช่วย 'ดีบัก' พวกน่ารำคาญให้อีกรอบนะคะ..." มู่หรงเฉิงแค่นเสียง "หึ" ในลำคอเบาๆ เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม "อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่ไม่อยากให้สนามฝึกของสถาบันต้องสกปรกเพราะพวกไร้สมองต่างหากล่ะ... แต่อีกอย่าง..." ร่างสูงชะงักไปนิด ค่อยๆ หันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้นกว่าเดิม "คะแนนความประพฤติของเธอในระบบตอนนี้ทะลุเพดานไปไกลจนสภาอาจารย์เริ่มปวดหัวกันหมดแล้ว... เธอยังซ่อนความลับอะไรไว้อีกกันแน่, หลินซูยี่?" [เสียงแจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับความสัมพันธ์ 'มู่หรงเฉิง' พุ่งสูงขึ้น 15%! ปลดล็อกห้องลับใต้ดิน 'หอคอยดาราเร้น' และภารกิจลับระดับความตาย: 'พันธสัญญาโลหิตแห่งบรรพกาล'] [ทันใดนั้นเอง พื้นเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ดังขึ้นจากใต้พื้นพิภพ รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกดูดกลืนร่างของมู่หรงเฉิงและหลินซูยี่ให้ดิ่งวูบลงไปในความมืดมิดอย่างไร้ทางขัดขืน!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับและหัวใจที่ซ่อนอยู่หลังระบบนี้นะคะ!