การสอบปลายภาคที่ไม่ง่ายอย่างที่คิด

เสียงคำรามก้องสะเทือนฟ้าที่ดังก้องมาจากเบื้องหลังประตูบานใหญ่ ไม่ได้ทำให้หลินซูยี่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เรียวปากบางเฉียบกลับยกยิ้มขึ้นเป็นเส้นโค้งที่เต็มไปด้วยเลศนัย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามกวาดสายตาสำรวจรอยปริแตกบนผนังเวทมนตร์ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ จะมาช่วยเรา ‘เปิดตัว’ ในงานเลี้ยงเร็วกว่ากำหนดเสียอีกนะคะ!" หลินซูยี่เอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ พลางสะบัดข้อมือเรียกหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของ 'ระบบวิเคราะห์บั๊ก' ขึ้นมากลางอากาศ ตัวอักษรโค้ดสีเขียวมรกตไหลทะลักลงมาดั่งสายน้ำอย่างไร้เสียง แสดงผลโครงสร้างการป้องกันของห้องโถงใหญ่ที่กำลังถูกกระแทกด้วยพลังงานภายนอกระดับสิบกิกะวัตต์ รอบกายของนาง บรรดานักศึกษาปีหนึ่งและคณะกรรมการคุมสอบต่างมีใบซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก บ้างก็คว้าคฑาเวทขึ้นมาตั้งท่าเตรียมรับมือ บ้างก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่ออสูรเงาดำที่กำลังพังทลายประตูเข้ามา มีเพียงร่างสูงโปร่งของมู่หรงเฉิง อธิการบดีผู้เยือกเย็น ที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งสงบ ใบหน้างดงามไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าดวงตาคมกราบคู่นั้นจะหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองสบตากับนาง "ซูยี่ เจ้ากำลังเล่นสนุกอะไรอยู่" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะดูเยือกเย็น แต่หลินซูยี่กลับสัมผัสได้ถึงความระAมระวังและสายตาที่แฝงความห่วงใยเจือจางในก้นบึ้งของนัยน์ตานั้น "ดิฉันไม่ได้เล่นสนุกสักหน่อยค่ะท่านอธิการ... นี่คือ ‘เซอร์ไพรส์พิเศษ’ ในการสอบปลายภาควิชาการประยุกต์ใช้เวทมนตร์ขั้นสูงต่างหากเล่ะคะ" นางกระพริบตาปริบๆ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่ชวนให้คนมองหมั่นไส้ระคนเอ็นดูไปพร้อมกัน "ในเมื่อสภาสูงส่งข้อสอบสุดโหดหินประเภท ‘อสูรกลายพันธุ์ไร้รูปแบบ’ มาให้พวกเราลองของ ทำไมเราไม่ใช้โอกาสนี้พลิกวิกฤตให้เป็นคะแนนพิเศษเสียเลยล่ะคะ?" ก่อนที่มู่หรงเฉิงจะได้เอ่ยค้าน ประตูบานยักษ์ที่ทำจากเหล็กกล้าผสานศิลาเวทก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษซากปรักหักพังปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาดำมหึมาที่มีรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์ผสมกับอสรพิษเกล็ดเหล็ก กลิ่นอายความชั่วร้ายแผ่ซ่านกดทับจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก *ติ๊ง! ระบบตรวจพบข้อผิดพลาดระดับวิกฤต: ‘อสูรเงาดำทมิฬ (Bug Version 4.0)’ ค่าพลังโจมตีเกินขีดจำกัดสนามสอบ 300% คำแนะนำ: ห้ามปะทะตรงๆ ให้ใช้ช่องโหว่บริเวณรอยต่อข้อต่อที่สามทางด้านซ้ายเพื่อรีเซ็ตระบบวงจรเวทของมันค่ะ!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับกรอบสีแดงกระพริบเตือนรัวๆ หลินซูยี่สูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อตั้งสติ สมองส่วนหน้าประมวลผลด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ นางกวาดสายตามองการจัดวางค่ายกลป้องกันรอบห้องโถง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งสั่งการกึ่งหยอกเย้าที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน "ทุกคนฟังทางนี้ค่ะ! ใครไม่อยากสอบตกตายคาที่ ถอยหลังไปสามก้าว วาดค่ายกลสะท้อนแสงที่มุมเสาหลักทั้งสี่! ส่วนท่านอธิการ..." นางหันไปสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกาย รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้า "รบกวนช่วยดึงความสนใจเจ้ายักษ์นี่สักสามนาทีนะคะ เดี๋ยวซูยี่จะไป ‘แก้บั๊ก’ ให้มันเองค่ะ!" มู่หรงเฉิงมองเด็กสาวที่กล้าออกคำสั่งกับเขาด้วยแววตาที่ฉายประกายทึ่งระคนระอา แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มบางเบาอย่างไม่รู้ตัว "ระวังตัวด้วย... ถ้าเจ้าสอบตก วิชาของข้า ปีหน้าเจ้าได้เรียนซ้ำอีกรอบแน่" "วางใจได้เลยค่ะคนเก่ง ของแค่นี้... เด็กฝึกงานยังทำได้ดีกว่านี้เลยนะคะ!" สิ้นคำพูด ร่างบางของหลินซูยี่ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับผีเสื้อกลางคืนที่โผบินเข้าหาเปลวไฟ นางไม่ได้ใช้เวทโจมตีรุนแรงเหมือนคนอื่นๆ แต่กลับหยิบแท่งศิลาจารึกอักขระที่ทำขึ้นเองออกมา ปล่อยพลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปแทรกแซงวงจรเวทที่กำลังปั่นป่วนของอสูรเงาดำอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของนางคำนวณไว้หมดแล้วด้วยตรรกะและเหตุผลที่ซ่อนอยู่ในระบบ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงลุ้นระทึกของเหล่านักศึกษา บรรยากาศในห้องโถงที่เคยตึงเครียดบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ มู่หรงเฉิงคอยคุ้มกันให้อย่างเงียบเชียบ ทว่าสายตาไม่เคยละไปจากแผ่นหลังบางที่กำลังพลิ้วไหวราวกับร่ายรำท่ามกลางฝนหิมะ เวลาผ่านไปเพียงสองนาทีครึ่ง หลินซูยี่ก็กระโดดถอยหลังกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ นางแตะนิ้วลงบนแท่งศิลาครั้งสุดท้ายก่อนจะตะโกนก้อง "กดปุ่ม Enter... ปิดระบบค่ะ!" *เปรี้ยง!* แสงสีทองสว่างวาบขึ้นปกคลุมทั่วทั้งห้อง อสูรเงาดำที่เคยเกรี้ยวกราดส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนที่ร่างกายมหึมาจะค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์อย่างไร้ร่องรอย แรงกดดันทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของเหล่านักศึกษา หลินซูยี่ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยิ้มกว้างให้มู่หรงเฉิงที่เดินเข้ามาใกล้ "แบบนี้... คะแนนสอบปลายภาคของดิฉัน น่าจะได้ท็อปของชั้นปีแล้วใช่ไหมคะท่านอธิการ?" นางเอียงคอมองอย่างออดอ้อน ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับรอคอยคำชม มู่หรงเฉิงยื่นมือไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนกลุ่มผมนุ่มของนางแผ่วเบา แววตาคมกริบทอประกายความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าทำได้เกินความคาดหมายจริงๆ... หลินซูยี่ คะแนนเต็มร้อยสำหรับภาคปฏิบัติ คงน้อยเกินไปสำหรับความแสบของเจ้า" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและเสียงหัวเราะกำลังเริ่มต้นขึ้นนั้น จู่ๆ หน้าจอสีฟ้าของระบบที่ควรจะสงบลงแล้ว กลับเด้งข้อความใหม่ขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก *แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจากผู้ดูแลระบบนิรนาม... โครงสร้างโลกกำลังถูกรีเซต... คำเตือน: ร่างกายของเป้าหมาย ‘มู่หรงเฉิง’ กำลังจะสูญหายใน... 3... 2...* หลินซูยี่เบิกตากว้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างในทันที นางหันขวับไปมองชายหนุ่มข้างกายที่อยู่ๆ ก็มีรอยร้าวสีดำปรากฏขึ้นตามเรียวแขนและใบหน้าอย่างช้าๆ! "ซูยี่..." มู่หรงเฉิงเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ร่างกายของเขากำลังโปร่งใสราวกับภาพโฮโลแกรมที่ถูกรบกวนสัญญาณ "นี่มัน... บั๊กอะไรกันเนี่ย?!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซูยี่มาจนถึงตอนนี้นะคะ!