แนวร่วมคนรู้ใจ

"หากท่านต้องการให้ข้าเผยไต๋ตอนนี้ เกรงว่าอาจจะเร็วไปหน่อยนะคะ ท่านอธิการบดี" หลินซูยี่คลี่ยิ้มบาง เธอใช้นิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้แกะสลักเป็นจังหวะเนิบช้า ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของมู่หรงเฉิง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาคมกริบของทั้งคู่ที่ต่างฝ่ายต่างหยั่งเชิงกันราวกับนักรบในสนามรบที่ไร้เสียง มู่หรงเฉิงยกชาขึ้นจิบ ใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองสตรีตรงหน้า "เจ้าชอบเล่นลิ้นนักนะหลินซูยี่ แผนการที่เจ้าเสนอมา... มันไม่ใช่แค่การป้องกัน แต่มันคือการวางกับดักเพื่อถอนรากถอนโคน หากพลาดเพียงนิดเดียว สถาบันนี้จะกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่การประลองจะเริ่มขึ้น" "ความเสี่ยงคือรสชาติของความสำเร็จไม่ใช่หรือคะ?" หลินซูยี่ลุกขึ้นเดินไปที่แผนผังอาณาเขตของสถาบันที่กางอยู่บนโต๊ะ เธอใช้นิ้วแตะไปยังจุดยุทธศาสตร์สามแห่งที่ระบบวิเคราะห์บั๊กเพิ่งตรวจพบค่าความผิดปกติของมานาอย่างรุนแรง "ระบบของข้าตรวจสอบพบการติดตั้ง 'คริสตัลดูดกลืนมิติ' ในจุดอับสายตาของเขตอาคม นั่นหมายความว่าพวกมันไม่ได้แค่ต้องการก่อความวุ่นวาย แต่ต้องการฉีกมิติสถาบันให้แยกออกจากเครือข่ายป้องกันหลักในช่วงเวลาที่ทุกคนเผลอไผลไปกับการประลอง" มู่หรงเฉิงวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องดังสะท้อนก้องความเงียบ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ความกดดันมหาศาลจากพลังเวทชั้นสูงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างควบคุมได้ยาก "ถ้าเจ้าขยับเบี้ยตัวนี้ผิดตา ข้าจะไม่มีโอกาสแก้ตัวให้เจ้าเป็นครั้งที่สอง... เจ้าแน่ใจนะว่า 'พวกมัน' จะหลงกลแผนลวงนี้?" "ท่านอธิการบดีคะ" หลินซูยี่เอียงคอ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความฉลาดเฉลียว "ความซึนของท่านน่ะเก็บไว้ใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ แต่สำหรับข้า เราคือพาร์ทเนอร์ที่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากเราไม่ร่วมมือกัน ใครจะเป็นคนกางโล่ปกป้องนักศึกษาเมื่อมิติกำลังจะพังทลาย? หรือท่านจะบอกว่า ท่านไม่ห่วงสถาบันแห่งนี้... หรือห่วงข้ากันแน่?" มู่หรงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยเย็นชาดูเหมือนจะมีความร้อนผ่าวขึ้นมาที่ใบหู เขาเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างที่มองเห็นสนามประลองที่กำลังก่อสร้างอย่างวุ่นวาย "อย่าหลงตัวเองให้มากนัก ข้าเพียงแค่ทำตามหน้าที่" "ค่ะๆ ทำตามหน้าที่" หลินซูยี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะปรับโหมดเป็นจริงจัง "เอาล่ะ แผนการ 'ตลบหลัง' ของเราจะเริ่มจากจุดนี้ ระบบของข้าจะทำการแทรกแซงโค้ดของคริสตัลเหล่านั้น แต่ต้องการแรงสนับสนุนจากมานาของท่านเพื่อดึงความสนใจของพวกมันไปที่ใจกลางสนามประลอง ในขณะที่ข้าจะแอบเข้าไปถอนแกนกลางในเขตลับ... ท่านทำได้ใช่ไหมคะ?" มู่หรงเฉิงหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ "เจ้าก็รู้ว่าการดึงความสนใจต้องใช้พลังมหาศาล หากข้าเริ่ม... พวกมันจะรู้ตัวทันทีว่านั่นคือกลลวง" "นั่นแหละค่ะ คือเป้าหมาย" หลินซูยี่วางแผนผังลง "เมื่อพวกมันทุ่มพลังโจมตีเข้ามายังจุดที่ท่านล่อไว้ 'บั๊ก' ที่ข้าสร้างจะทำงาน มันจะย้อนกลับค่าพลังเวทเหล่านั้นให้ระเบิดใส่ตัวพวกมันเองโดยที่ท่านไม่ต้องเสียแรงทำลายด้วยซ้ำ นี่คือความงามของคณิตศาสตร์และเวทมนตร์ที่ผสานกันค่ะ" ทั้งคู่ยืนพินิจแผนการที่ไร้ช่องโหว่ มู่หรงเฉิงจ้องมองรอยยิ้มของหลินซูยี่ด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความรู้สึกนับถือเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ สตรีผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ไหวพริบ แต่มีหัวใจที่กล้าแกร่งเกินกว่าใครที่เขาเคยพบเจอมา *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของหลินซูยี่พร้อมหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนเสถียรภาพแห่งมิติ! ตรวจพบ 'สิ่งแปลกปลอม' กำลังแทรกซึมเข้าสู่เขตประลองล่วงหน้า 12 ชั่วโมง! คำเตือน: ระดับพลังศัตรูประเมินค่าไม่ได้!] หลินซูยี่หน้าซีดลงทันที เธอหันไปสบตามู่หรงเฉิงที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีทองจัด "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมสีหน้าเจ้าถึงเป็นเช่นนั้น?" "มู่หรง... แผนของเราพังแล้วค่ะ" เสียงของหลินซูยี่สั่นเครือนิดๆ "พวกมันไม่ได้รอวันประลอง... มีบางอย่างกำลังจะพังกำแพงมิติเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว!" ยังไม่ทันที่มู่หรงเฉิงจะได้เอ่ยถาม ประตูห้องทำงานก็ถูกกระแทกจนพังกระจุย! ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายแห่งความตายยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังมาจากเงามืดเบื้องหลังมัน "ท่านอธิการบดี... ดูเหมือนว่าของเล่นชิ้นใหม่ของท่านจะเล่นสนุกเกินไปหน่อยนะ... วันนี้แหละคือจุดจบของสถาบันมหาเวท!" ทว่า ในขณะที่มู่หรงเฉิงเตรียมจะร่ายเวทป้องกัน เขากลับชะงักเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของหลินซูยี่ เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่เธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปหาศัตรูอย่างท้าทาย "รอมานานแล้วค่ะ... บอสลับตัวจริงที่ฉันรอจะ 'แก้บั๊ก' ทิ้งอยู่พอดี" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "น้ำผึ้งหยดแรก" ค่ะ