สัญญาณเตือนภัยสีแดงเลือด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบมานาที่ถูกเผาไหม้จนปริ่มจะระเบิดคละคลุ้งไปทั่วห้องควบคุมใต้ดิน แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าต่างสถานะโปร่งใสสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมกริบของหลินซูยี่ หญิงสาวไม่ได้ขยับเขยื้อnร่างกายหนีไปไหน แม้ว่าแรงสั่นสะเทือนจากพื้นเบื้องล่างจะเริ่มทำให้ฝุ่นผงบนคานไม้ร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะมรณะ "รอมานานแล้วค่ะ... บอสลับตัวจริงที่ฉันรอจะ 'แก้บั๊ก' ทิ้งอยู่พอดี" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินดีดเคาะลงบนอากาศเบาๆ สามครั้ง โค้ดอักขระเวทมนตร์สีทองคำขาวนับล้านตัวก็พรั่งพรูออกมาจากปลายนิ้ว ถักทอเป็นตาข่ายกรองข้อมูลที่แน่นหนาเพื่อสกัดกั้นคลื่นพลังงานแปลกปลอมที่กำลังพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ของสถาบันมหาเวทเข้ามา ในโลกแห่งนี้ที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทโบราณ การผสมผสานระหว่างตรรกะการเขียนโปรแกรมยุคปัจจุบันกับกฎเกณฑ์ของระบบถือเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอ—นักศึกษาโปรแกรมเมอร์ผู้โชคร้ายที่ทะลุมิติมา—เอาตัวรอดมาได้จนถึงตอนนี้ และคืนนี้ ก่อนหน้าที่การประลองรอบตัดสินระหว่างสถาบันจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ใครบางคนกำลังพยายามใช้ช่องโหว่ของระบบป้องกันเพื่อลักลอบส่ง 'บางสิ่ง' เข้ามา "ซูยี่ สถานการณ์ทางฝั่งทิศเหนือเริ่มคุมไม่อยู่แล้ว ม่านพลังเวทกำลังถูกกัดกร่อนด้วยอัตราเร่งร้อยละสิบต่อวินาที" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของมู่หรงเฉิงที่ก้าวเข้ามาในห้องควบคุมอย่างเร่งรีบ อธิการบดีหนุ่มแห่งสถาบันมหาเวทผู้มักจะรักษาภาพลักษณ์เยือกเย็นและห่างเหินเสมอ บัดนี้เส้นผมสีเงินยวงล้อมกรอบใบหน้าคมคายมีหยดเหงื่อซึมบางๆ บริเวณขมับ ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นกวาดมองหน้าต่างสถานะสีแดงฉานที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศด้วยความเคร่งเครียด หลินซูยี่เหลือบสายตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด ความซึนเดเกร.ะของท่านอธิการบดีผู้นี้ก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย สังเกตได้จากมือข้างที่ถือไม้เท้าเวทมนตร์ที่กำลังกำแน่นจนข้อต่อขาวซีด กับท่าทีที่พยายามยืนให้อยู่ในระยะที่พร้อมจะปกป้องเธอได้ทันทีหากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น "อาจารย์มู่คะ ใจเย็นก่อนค่ะ ถึงอัตราการกัดกร่อนจะเร็ว แต่ฉันไม่ได้นั่งรอให้ระบบพังอยู่เฉยๆ หรอกนะคะ" หลินซูยี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย มือยังคงรัวนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งแก้บั๊กยิกๆ "อีกอย่าง... การที่อีกฝ่ายเลือกโจมตีในคืนก่อนวันประลอง แปลว่าพวกเขากลัว 'พลัง' ที่ท่านกำลังฟื้นฟูอยู่ต่างหากล่ะคะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้มู่หรงเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันมามองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก ชายหนุ่มขยับริมฝีปากคล้ายอยากจะเถียง แต่ก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไปเมื่อตระหนักว่าสิ่งที่เธอพูดคือความจริง พลังเวทที่เสื่อมถอยของเขาได้รับการฟื้นฟูทีละน้อยก็เพราะชุดโค้ดปรับแต่งโครงสร้างวิญญาณที่หญิงสาวแอบฝังไว้ในระบบประจำตัวของเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน "รู้มากเสียจริงนะหลินซูยี่" มู่หรงเฉิงพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ พลางก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังของเธอ ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับหน้าจอสถานะ "แล้วเธอคิดจะจัดการกับ 'บั๊ก' ตัวนี้อย่างไร? โค้ดป้องกันชั้นที่เจ็ดกำลังจะถูกฉีกกระชากแล้ว" ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวของไม้สนขาวและละอองมานอบริสุทธิ์จากตัวชายหนุ่มลอยมาแตะจมูก หลินซูยี่แอบใจเต้นระส่ำเล็กน้อยภายใต้ท่าทีนิ่งS.ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาสู่หน้าจอ ก่อนจะกวาดตามองค่าพารามิเตอร์ที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงเดือด "ง่ายมากค่ะ..." หลินซูยี่หันขวับมาสบตากับเขาในระยะประชิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน นัยน์ตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกมันส่งไวรัสเข้ามาเพื่อแย่งชิงสิทธิ์การควบคุมระบบหลัก เราก็แค่... ส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไปต้อนรับพวกมันในรูปแบบของ 'Error 404: User Not Found' พร้อมกับระเบิดมานาสะสมย้อนกลับสิบเท่าไงคะ!" รอยยิ้มซุกซนที่ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาวทำให้มู่หรงเฉิงเผลอชะงักไปชั่วขณะ หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผู้หญิงคนนี้มักจะทำให้โลกที่เขาคุ้นเคยกับกฎระเบียบอันเคร่งครัดต้องปั่นป่วนด้วยวิธีคิดประหลาดๆ เสมอ แต่กระนั้น... มันก็เป็นความปั่นป่วนที่ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับร้อยปีกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง "ตามใจเธอ... แต่อย่าให้ตัวเธอเป็นอันตรายเด็ดขาด นี่คือคำสั่งในฐานะอธิการบดี" มู่หรงเฉิงเอ่ยเสียงเข้ม พลางยกมือขึ้นร่ายอาคมป้องกันรอบตัวของหลินซูยี่เพิ่มอีกสามชั้นอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกว้างของเขาขยับมาบังทิศทางที่อาจจะมีแรงกระแทกพุ่งเข้ามาไว้จนมิด "รับทราบค่ะ ท่านอธิการบดีผู้แสนจะปากแข็ง" หลินซูยี่หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ประกายตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดัน มือเรียวกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายลงบนอากาศ *ติ๊ง! ยืนยันคำสั่งลบข้อมูลผิดปกติ... เริ่มกระบวนการล้างบางระบบ* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกหยุดชะงักลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าดุร้ายจะดังสะเทือนมาจากเบื้องล่างกำแพงเวทมนตร์ของสถาบัน คลื่นกระแทกสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีราวกับเสาเพลิงมหึมา ทว่า ท่ามกลางความโล่งอกที่ระบบสามารถสกัดกั้นการบุกรุกระลอกแรกไว้ได้ หน้าจอสถานะหลักของหลินซูยี่กลับรวนเรอย่างกะทันหัน ตัวอักษรสีเขียวที่เคยเสถียรเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดนกทั้งหมด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อนในสารบบ *[Warning: ตรวจพบรหัสลับระดับพระเจ้า 'Genesis Protocol' กำลังถูกใช้งานจากภายนอก]* *[Alert: ตัวตนปริศนาได้ทำการ Override สิทธิ์การเข้าถึงทั้งหมดของสถาบันมหาเวท]* *[Critical Error: บอสลับตัวจริงไม่ได้ถูกส่งมาจากภายนอก... แต่มันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจาก 'ใต้หอคอยบรรพกาล' แล้ว]* ดวงตากลมโตของหลินซูยี่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก รอยยิ้มทะเล้นเลือนหายไปจากใบหน้าเมื่อเธหันกลับไปมองมู่หรงเฉิง และพบว่าร่างสูงของชายหนุ่มกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบราวกับถูกครอบงำด้วยพลังบางอย่างที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ทั้งหมดในโลกใบนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนน้ำผึ้งหยดแรกมาโดยตลอดนะคะ