การประสานพลังครั้งแรก

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าของหลินซูยี่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากม่านพลังงานที่กำลังสั่นกระพือราวกับกระจกใกล้แตกละเอียด เสียงคำรามต่ำทึบที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังมาจากอสูรเงาบรรพกาล ความกดอากาศมหาศาลกดทับลงบนไหล่จนร่างเพรียวบางต้องทรุดฮวบลงไปข้างหนึ่ง เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยผสมกับรอยเปื้อนฝุ่นควันบนดวงหน้าเรียว *ติ๊ด! คำเตือน: ระบบตรวจพบความเสียหายระดับวิกฤต เซลล์ประสาทกำลังถูกตัดขาด... 98%... 99%...* ข้อความสีแดงฉานกะพริบวาบในครรลองสายตา เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ควรจะแผดร้องด้วยความตื่นตระหนก กลับเงียบเชียบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับสัญญาณชีพของเธอกำลังถูกกลืนหายไปในความมืดมิดของห้วงสุญญากาศ ความรู้สึกชาหนึบแผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นคอ หากนี่คือจุดจบของการทะลุมิติเข้ามาในโลกแฟนตาซีบ้าๆ นี่... ก็นับว่าเธอต่อรองกับมันได้คุ้มค่าไม่เลวเลยนะคะ ทว่า ดวงตากลมโตกลับไหวระริกด้วยประกายแห่งความดื้อรั้น หลินซูยี่กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด มือเรียวที่สั่นเทาไม่ได้ยกขึ้นเพื่อยอมจำนน แต่กลับปัดป่ายกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกหน้าต่างคำสั่งโค้ดสีเขียวเข้มขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย "คิดจะลบฉันออกจากฐานข้อมูลเหรอคะ? ฝันไปเถอะ... ระบบบ้าๆ แบบนี้ ฉันนี่แหละจะเป็นคนแฮกมันเอง!" เสียงหวานลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น เธอกวาดสายตาผ่านแถวโค้ดนับพันที่ไหลผ่านจอประสาทตาอย่างรวดเร็วระดับเร่งสปีด สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลคำนวณยิบย่อยจนเส้นเลือดขมับปูดโปน ในสถานการณ์ที่อัตราความสำเร็จเท่ากับศูนย์ ทางรอดเดียวไม่ใช่การหนี แต่เป็นการหา ‘ช่องโหว่’ ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยต่อของมิติอสูรตัวนี้ และแล้ว... ดวงตาคู่สวยก็เป็นประกายวาววับเมื่อพบจุดแสงสีฟ้าขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวที่กะพริบอยู่ตรงกลางหน้าอกของอสูรเงา นั่นคือ ‘แก어ประสานพลังงาน’ จุดอ่อนเดียวที่ถูกฝังไว้ลึกที่สุดใต้เกราะเวทมนตร์หนาเตอะ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาร่างสูงโปรสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง มู่หรงเฉิงยืนหยัดตระหง่านท่ามกลางพายุฝุ่นและแรงกดดันมหาศาล กระบี่ในมือแกร่งเปล่งแสงสีเงินยวงสะท้อนกับนัยน์ตาเยือกเย็นที่ฉายแววกังวลเพียงชั่ววูบ ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความเด็ดเดี่ยว "เจ้าเด็กโง่... คิดจะทำอะไรบ้าๆ อีกแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะดูดุดันแต่กลับสั่นเครือเล็กน้อยยามที่หางตาเหลือบมาเห็นรอยแผลฉีกขาดบนแขนเรียวของเธอ "ถ้าอาจารย์ยังมัวแต่บ่น... เราคงได้ตายกลายเป็นปุ๋ยอยู่ตรงนี้ด้วยกันทั้งคู่แน่ๆ ค่ะ!" หลินซูยี่แค่นหัวเราะเสียงใส ทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด เธอยกมือขึ้นชี้ไปยังจุดแสงสีฟ้าพิกัด (X: 404, Y: 89, Z: 12) พร้อมกับตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เล็งไปที่จุดพิกัดนั้น! ใช้กระบวนท่า ‘เบิกเนตรจันทรา’ ผสานกับพลังปราณวิญญาณขั้นสูงสุดของท่านตอนนี้เลยค่ะ!" มู่หรงเฉิงนัยน์ตาหดแคบลงทันที ชายหนุ่มไม่มีเวลาแม้แต่จะถามถึงที่มาของตัวเลขประหลาดเหล่านั้น ความเชื่อใจที่ถูกสั่งสมผ่านการฟันฝ่าความตายมาด้วยกันหลายต่อหลายครั้งทำให้เขาเลือกที่จะเดิมพัน อธิการบดีหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างเพรียวทรงพลังระเบิดออร่าสีครามเข้มข้นออกมาจนแผ่นดินรอบด้านปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กระบี่ในมือถูกตวัดเป็นวงโค้งงดงามราวกับจันทราเสี้ยวสุดท้ายบนฟากฟ้า พลังปราณอันเกรี้ยวกราดถูกบีบอัดจนกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่หลินซูยี่คำนวณไว้ได้อย่างแม่นยำราวจจับวาง *เปรี้ยงงงง!* เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบผา ร่างของอสูรเงาบรรพกาลแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่รอยร้าวสีฟ้าจะลุกลามไปทั่วร่างราวกับใยแมงมุม และระเบิดออกเป็นละอองแสงสีขาวนวลที่โปรยปรายลงมาดั่งหิมะในฤดูใบไม้ผลิ ร่างของหลินซูยี่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีที่ความตึงเครียดคลี่คลาย ลมหายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาปรือปรอยใกล้จะปิดลงเต็มที ทว่า ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงในอ้อมแขนที่อุ่นร้อนและคุ้นเคย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหันในโสตประสาท *ติ๊ด! ตรวจพบการประสานพลังงานข้ามมิติสำเร็จ 100%... ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ผู้ใช้ 'หลินซูยี่' ได้รับสิทธิ์เข้าถึง 'แผงควบคุมระดับพระเจ้า'... และคำเตือนสุดท้าย: ผู้ดูแลระบบตัวจริงกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล...* -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซูยี่กับอาจารย์มู่หรงมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!