บาดแผลที่ต้องปิดบัง

กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์ไหม้เกรียมในห้องโถงศิลาผนึกมิติ แสงสีฟ้าพาสเทลจากแผงควบคุมระดับพระเจ้ายังกะพริบรัวระรัวสะท้อนบนม่านตาของหลินซูยี่ ทว่าวินาทีนี้เธอกลับไม่สนใจตัวเลขค่าพลังงานที่กระโดดขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งเหล่านั้นเลยสักนิด สมาธิทั้งหมดของหญิงสาวถูกดึงดูดด้วยร่างสูงสง่าที่กำลังเซถลาลงตรงหน้า มู่หรงเฉิงทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอกเสื้อบริเวณตำแหน่งหัวใจ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่ซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นและดุดันราวกับพญาอินทรี ตอนนี้กลับฉายแววเจ็บปวดร้าวลึกจนน่าใจหาย “ท่านอธิการบดี! มู่หรงเฉิง!” หลินซูยี่ร้องเรียกเสียงหลง สติที่เคยสุขุมและคำนวณโค้ดตรรกะทุกอย่างในหัวขาดผึ่งลงทันที ร่างเพรียวพุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังสั่นเทาของอีกฝ่ายไว้ด้วยความตื่นตระหนก ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีមុน ในตอนที่มิติเบื้องหน้ากำลังจะพังทลายและกลืนกินร่างของเธอ ร่างสูงนี้คือคนที่ก้าวเข้ามาบังรับแรงสะท้อนจาก ‘คำสาปโบราณแห่งเขตแดน’ แทนที่เธอทั้งหมด การฝืนดึงพลังเวทระดับบรรพกาลมาต้านทานแรงกดดันระดับพระเจ้า ทั้งที่แก่นพลังภายในของเขายังเสียหายจากศึกครั้งก่อน เท่ากับการเอาชีวิตเข้าแลกอย่างแท้จริง “อย่า… เข้ามาใกล้ข้า…” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือ มู่หรงเฉิงกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ข้อมือแกร่งสะบัดไล่เธอเบาๆ เป็นเชิงไล่ แม้ในยามที่ลมหายใจรดรินอยู่บนเส้นความตาย เขาก็ยังคงความถือดีและนิสัยซึนเดเกระเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น “ข้า… แค่หน้ามืดไปชั่วขณะ เจ้าถอยไปห่างๆ ซะ หลินซูยี่” “หน้ามืดบ้าอะไรเล่า! เลือดออกปากขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีก!” หลินซูยี่ตวาดกลับด้วยความโมโหปนเปื้อนความตื่นกลัว มือเรียวรีบคว้าข้อมือของเขาเพื่อตรวจชีพจรทันที ทว่าปลายนสัมผัสที่แตะโดนกลับทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง *ติ๊ด! คำเตือนด่วน: ตรวจพบความเสียหายระดับวิกฤตในแก่นพลังเวทของผู้ใช้ 'มู่หรงเฉิง'! เซลล์เวทมนตร์กำลังล่มสลาย อัตราการแพร่กระจายของคำสาป: 89%... 90%... คำเตือน: หากไม่ทำการสกัดกั้นภายใน 3 นาที ระบบประสาทและหัวใจจะหยุดทำงานถาวร!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์บั๊กดังรัวเป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานในหัวของหลินซูยี่ ภาพกราฟิกจำลองร่างกายของมู่หรงเฉิงปรากฏขึ้นตรงหน้า ลายเส้นสีดำสนิทของคำสาปกำลังกัดกินเส้นโลหิตเวทมนตร์สีทองคำขาวของเขาอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง รุนแรงเสียจนเธอรู้สึกชาไปทั้งร่าง “ระบบ บั๊กนี้แก้ยังไง! มีคำสั่งไหนรีเซ็ตสถานะเขาได้บ้าง!” หลินซูยี่ตะโกนถามระบบในใจอย่างร้อนรน สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อค้นหาฟังก์ชันช่วยเหลือ [แจ้งเตือนจากระบบ: ข้อผิดพลาดนี้เกิดจาก 'พลังภายนอกข้ามมิติ' ปะทะกับ 'พันธสัญญาต้องห้าม' ของเจ้าของร่าง ไม่สามารถใช้คำสั่งลบข้อมูล (Delete) ได้โดยตรงเนื่องจากจะทำให้หัวใจของผู้รับความเสียหายหยุดเต้นทันที ผู้ใช้ต้องใช้วิธี 'ถ่าย 0 ถ่ายทอดพลังเวทและจิตวิญญาณ' เพื่อรับภาระคำสาปแทน... 30%] “หมายความว่าฉันต้องรับคำสาปแทนเขางั้นเหรอ?” หลินซูยี่พึมพำกับตัวเองด้วยความลังเลชั่วขณะ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่คมที่เริ่มพร่าเลือนของมู่หรงเฉิง ความลังเลทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา คนคนนี้ปกป้องเธอมาตลอด… ทั้งที่ปากบอกว่ารำคาญ ทั้งที่ทำเป็นเมินเฉย แต่ทุกครั้งที่เธอตกอยู่ในอันตราย มู่หรงเฉิงมักจะเป็นคนแรกที่ก้าวมายืนขวางให้อยู่เสมอ “หลิน… ซูยี่…” มู่หรงเฉิงเอ่ยชื่อเธอด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา เปลือกตาหนาเริ่มหนักอึ้ง มือที่พยายามผลักไสเธอเมื่อครู่ร่วงหล่นลงข้างลำตัว แรงเฮือกสุดท้ายของท่านอธิการบดีผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะหมดลงแล้ว “เจ้า… มันดื้อด้านจริงๆ… บอกให้หนี… ทำไมไม่หนีเล่า…” “เพราะฉันฉลาดกว่าท่านไงล่ะ ถึงรู้ว่าหนีไปก็ไม่มีทางรอด” หลินซูยี่ฝืนยิ้มทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วขยับเข้าไปประชิดตัวเขา รวบเอวสอบของชายหนุ่มเข้าหาตัวให้อิงแอบแนบอก “เจ้าจะทำ… อะไร…” มู่หรงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น พยายามฝืนปรือตาขึ้นมองการกระทำอันอկหาญของหญิงสาว “จะช่วยชีวิตท่านไงคะ ท่านอาจารย์จอมซึน” หลินซูยี่สูดลมหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจกดเปิดใช้งานคำสั่งลับขั้นสูงสุดของแผงควบคุมระดับพระเจ้าที่เพิ่งปลดล็อก เธอยื่นมือไปทาบ8นหน้าอกแกร่งของมู่หรงเฉิง ดวงตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่หญิงสาวนักศึกษาโปรแกรมเมอร์คนหนึ่งควรจะมี *ติ๊ด! ยืนยันการเชื่อมต่อระบบถ่ายโอนพลังงานข้ามสายพันธุ์... เริ่มต้นกระบวนการดูดซับคำสาป: 10%... 40%... 70%...* ทันทีที่ลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งเชื่อมโยงระหว่างคนทั้งสอง ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผาและมีดนับพันเล่มกรีดแทงก็พุ่งพล่านเข้าสู่ร่างของหลินซูยี่ ร่างบางสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือดลงทันที เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มไรผม รสชาติคาวเลือดฝาดคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่เธอกลับกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว มือที่ทาบอกเขาไว้ยังคงตรึงแน่นไม่ยอมปล่อย ในขณะเดียวกัน มู่หรงเฉิงที่ถูกดึงคำสาปออกไปรู้สึกราวกับภูเขาทั้งลูกถูกยกออกจากอก ลมหายใจที่ติดขัดเริ่มกลับมาเป็นปกติ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหนาวเหน็บ ทว่าเมื่อเขารู้สึกตัวว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ดวงตาคู่คมก็เบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว “หลินซูยี่! หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าบ้าไปแล้วรึไง! ถอนมือออกไปเดี๋ยวนี้!” มู่หรงเฉิงพยายามปัดมือเธอทิ้งด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่หลินซูยี่กลับใช้ขาทั้งสองข้างล็อกสะโพกสอบของเขาไว้แน่นไม่ให้ขยับเขยื้อน “ถ้าฉันปล่อย… ท่านก็ตาย… แบบนั้นฉันก็ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ” หลินซูยี่หอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาฉ่ำน้ำแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ยอมรับมาซะดีๆ เถอะว่า… ท่านขาดฉันไม่ได้” “เจ้าเด็ก… อวดดี…” มู่หรงเฉิงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูน ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นในอกจนแน่นทึบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะกล้าหาญและบ้าบิ่นถึงเพียงนี้เพื่อแลกกับลมหายใจของเขา พลังงานสีดำทมิฬของคำสาปถูกดึงออกจากร่างของอธิการบดีหนุ่มและไหลเข้าสู่ร่างของหลินซูยี่จนเกือบหมดสิ้น ผิวพรรณของมู่หรงเฉิงกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง ดวงตากลับมาคมกริบทรงพลังดังเดิม ทว่าร่างของหลินซูยี่กลับทรุดฮวบลงไปพิงซบอยู่กับไหล่กว้างของเขา ลมหายใจของเธอแผ่วเบาราวกับเทียนไขที่กำลังจะหมดเล่ม “ซูยี่! ซูยี่!” มู่หรงเฉิงรีบคว้าตัวเธอเข้ามากอดแนบอกอย่างลืมตัว น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูจิตใจของอธิการบดีผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด *ติ๊ด! กระบวนการถ่ายโอนเสร็จสิ้น 100%... ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบจิตวิญญาณของผู้ใช้ 'หลินซูยี่'...* เสียงระบบรายงานผลดังขึ้นในหัวของหญิงสาว แต่ในจังหวะที่ทุกอย่างควรจะสงบลงและคำสาปถูกเคลียร์จนหมดสิ้น ประตูมิติเบื้องหลังพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! คร---ด! รอยแยกสีดำสนิทฉีกขาดออกกว้างขึ้น บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบลงจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกามเทพศิลา แรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่ามู่หรงเฉิงในยามปกติหลายเท่าแผ่พุ่งออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง ร่างเงาสوงสง่าภายใต้ผ้าคลุมสีเงินยวงก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้ากระทบพื้นศิลาหนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย “ช่างเป็นภาพที่… น่าประทับใจเสียจริง” เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยอำนาจล้นพ้นดังขึ้น ราวกับก้องมาจากห้วงเวลาอันไกลโพ้น มู่หรงเฉิงตวัดสายตาดุดันไปยังผู้มาใหม่ทันที มือแกร่งกระชับดาบเวทในมือแน่น พร้อมกับที่หลินซูยี่ซึ่งหมดแรงซบอยู่บนอกเขา ฝืนปรือตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาไปยังร่างเงาลึกลับนั้น ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีม่วงประกายลึกลับที่จ้องมองมายังพวกเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “ในที่สุด… ข้าก็ตามหาเจ้าเจอเสียที… ผู้ดูแลระบบตัวจริง” —————————— ฝากเป็นกำลังใจให้น้ำผึ้งหยดแรกในการเดินทางข้ามมิติครั้งนี้ด้วยนะคะ ❤️