อสูรเงาพันปีตื่นจากการหลับใหล

"ตรรกะคำนวณของเจ้านั้นพังทลายไปหมดแล้วหรือ หลินซูยี่?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไอความเย็นเยือกของมู่หรงเฉิงดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหอคอยบัญชาการ แสงสีฟ้าจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบวิเคราะห์บั๊กสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่กำลังหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวของหลินซูยี่เคาะลงบนโต๊ะไม้ศิลาจารึกอักขระเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ—สัญลักษณ์ฟ้องความกระวนกระวายใจที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มมุมปาก ประโยคปริศนาจาก [ผู้ดูแลระบบนิรนาม] เมื่อครู่ยังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ: *'ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริง... หลินซูยี่ เจ้าพร้อมที่จะพบกับ 'ผู้สร้าง' หรือยัง?'* มันไม่ใช่บั๊กของระบบ... แต่มันคือโค้ดคำสั่งระดับรากฐานที่ถูกฝังไว้ตั้งแต่ก่อนที่นางจะทะลุมิติมายังโลกใบนี้เสียอีก "ท่านอธิการบดีโปรดใจเย็นก่อนนะคะ" หลินซูยี่เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างระหงที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า มู่หรงเฉิงในยามนี้ไม่ได้สวมชุดคลุมทางการ ทว่าอาภรณ์สีดำสนิทลวดลายดาราจักรกลับขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น "ระบบกำลังเตือนภัยระดับวิกฤต มิใช่เพราะข้าคำนวณพลาด แต่เพราะมีตัวแปรภายนอกกำลังแทรกแซงโครงสร้างโลกใบนี้ต่างหาก" "ตัวแปรภายนอก?" มู่หรงเฉิงทวนคำ นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อยยามก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าพลิ้วไหวตามแรงขยับ "ในเขตแดนคุ้มกันของสถาบันมหาเวท ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาข้าไปได้ เว้นเสียแต่ว่า..." *ตึง! โครม—!* ยังไม่ทันที่อธิการบดีจะได้กล่าวจบ พื้นหอคอยศิลาเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแก้วชาบนโต๊ะล้มคว่ำ แรงระเบิดมหาศาลตีวงกว้างมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้—ผืนป่าโบราณที่ถูกปิดตายมานับพันปี หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางอากาศนับร้อยจอพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังระรัวจนน่าปวดหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในรัศมี 50 กิโลเมตร!] [คำเตือน: พบการปลุกพลังงานคาร์บอนโบราณระดับ SSS!] [วิเคราะห์เป้าหมาย: อัตราการซิงโครไนซ์ของ 'อสูรเงาพันปี' ถึง 85%... กำลังถูกควบคุมโดยเจตจำนงภายนอก!] "ให้ตายสิ..." หลินซูยี่สบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นกราฟพลังงานพุ่งทะยานขึ้นราวกับเส้นกราฟหุ้นที่กำลังแตกตั๋ว "มีคนจงใจใช้มนตราเลือดปลุกมันขึ้นมาจริงๆ ด้วย พวกมันไม่ได้ต้องการทำลายสถาบัน แต่ต้องการใช้เจ้าอสูรตัวนั้นเป็น 'คีย์' ในการเปิดประตูระบบหลักต่างหาก!" มู่หรงเฉิงไม่เอ่ยคำพร่ำทำเพลง มือเรียวบาวยื่นออกไปคว้าด้ามกระบี่ศilาราศีที่วางอยู่ข้างกาย พลังปราณสีเงินยวงแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน "เตรียมตัวให้ดี หลินซูยี่ เจ้าอสูรเงาตนนั้นหลับใหลมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล ร่างกายของมันคืออาวุธสงครามที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อลบตัวตนของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในรัศมีร้อยลี้ หากปล่อยให้มันเข้าใกล้แกนกลางสถาบัน โลกใบนี้ได้รีเซ็ตตัวเองจริงๆ แน่" "เข้าใจแล้วค่ะ!" หลินซูยี่สะบัดมือเรียกหน้าต่างคำสั่งลอยตัวขึ้นมา นิ้วมือรัวพิมพ์ชุดคำสั่งแก้ใบบั๊กด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา "ข้าจะเปิดเส้นทางสัญจรพลังงานสำรองให้ท่านโจมตีจุดอับสายตาของมัน แต่อย่าลืมนะว่า... ครั้งนี้เราไม่ได้สู้กับแค่สัตว์อสูรธรรมดา แต่กำลังสู้กับคนที่อยู่เบื้องหลัง 'ระบบ' นี้" ชั่วพริบตานั้น ร่างของมู่หรงเฉิงก็หายวับไปจาก,จุดเดิม ทิ้งไว้เพียงละอองแสงสีเงินที่ระยิบระยับกลางอากาศ ราตรีกาลในป่าลึกถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของมหาเวทบทหนัก ขณะที่หลินซูยี่กัดฟันกรอด ทะยานร่างตามออกไปเบื้องหลัง ท่าลมพายุที่โหมกระหน่ำไม่ได้ทำให้หญิงสาวหวั่นเกรงแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเงาขนาดมหึมาที่กำลังผุดขึ้นมาจากผืนดิน มันคืออสูรเงาร่างยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ และตรงใจกลางหน้าผากของมัน... มีสัญลักษณ์ประหลาดรูปหน้าต่างโค้ดคำสั่งกะพริบถี่ๆ ราวกับกำลังเยาะเย้ยพวกนาง ดวงตาของอสูรเงาพันปีเบิกกว้าง มันคำรามลั่นจนผืนป่าสั่นสะเทือน มู่หรงเฉิงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศเงื้อกระบี่ขึ้นสุดแขน เตรียมปลิดชีพมันด้วยกระบวนท่าเดียว ทว่า... ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของหลินซูยี่ก็ยุบตัวลง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูราวกับมาจากขุมนรก *"ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... ผู้ดูแลระบบตัวน้อย"* ร่างของหลินซูยี่ถูกดึงจมหายลงไปในเงาดำมืดมิดเบื้องล่างในชั่วพริบตา ขณะที่หน้าจอระบบทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความสีเลือดตัวโตที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้ามู่หรงเฉิงที่กำลังจะพุ่งดาบลงมา— [ภารกิจหลักล้มเหลว: ยึดครองสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสำเร็จ 100%... ผู้ใช้ 'หลินซูยี่' ถูกลบออกจากฐานข้อมูล] น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ