คำสารภาพที่รอคอยมานาน

“ระบบ... เจ้าแน่ใจนะว่านี่คือค่าสถานะที่เสถียรที่สุดแล้ว?” เสียงกระซิบของหลินซูยี่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องวิจัยลับใต้ดิน กลิ่นอายของศิลาเวทบริสุทธิ์ยังคงหลงเหลืออยู่ในบรรยากาศ เจือด้วยกลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของคนตรงหน้า ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีเงินยวดยอดของอธิการบดีสถาบันมหาเวทบัดนี้ไม่ได้แผ่รังสีความเย็นชาและกดดันเช่นเคยอีกต่อไป มู่หรงเฉิงกำลังยืนพิงขอบโต๊ะศิลา ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองทะลุกลลวงค่ายกลระดับบรรพกาล บัดนี้กลับทอดมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างปิดไม่มิด มือเรียวยาวที่มักจะถือคทาเวทแห่งราชันย์เอื้อมออกไปจับขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว บ่งบอกถึงความตึงเครียดที่ขัดกับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวน้ำแข็งสลัก ไม่มีเสียงแจ้งเตือนหน้าต่างสีฟ้าจากระบบวิเคราะห์บั๊กเด้งขึ้นมาขัดจังหวะ มีเพียงเสียงหัวใจของสองคนที่เต้นระรัวแข่งกับความเงียบ ซูยี่ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางพยายามรักษามาดของโปรแกรมเมอร์ผู้กุมความลับของจักรวาลเวทมนตร์เอาไว้ ทว่าปลายนิ้วที่ยังคงเคาะหน้าต่างระบบเล่นเพื่อแก้เก้อกลับสั่นน้อยๆ ‘ระบบวิเคราะห์บั๊ก’ ที่เคยคำนวณอัตราความสำเร็จในการทะลวงค่ายกลระดับเก้าได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับรายงานผลความผิดปกติของอัตราการเต้นของหัวใจเจ้าของร่างอย่างรวดเร็วเกินพิกัด—*คำเตือน: อุณหภูมิร่างกายของเป้าหมายพุ่งสูงขึ้นเกินระดับมาตรฐาน องุ่นป่าในคลังแสงอาจละลายได้ โปรดระวัง* “ซูยี่...” เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าลงเล็กน้อย มู่หรงเฉิงขยับตัวเข้าใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอาณาจักรเวทมนตร์ไร้ซึ่งความมั่นคงดั่งเคย ราวกับเขากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นหากก้าวพลาดแม้แต่เพียงนิดเดียว “ท่านอธิการบดี... บั๊กในค่ายกลชำระล้างถูกแก้ไขเรียบร้อยแล้วนะคะ หากท่านไม่มีคำสั่งอื่น ดิฉันขอตัว—” ซูยี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นอกกว้างเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอออนเวทมนตร์ที่ปั่นป่วนรอบตัวเขา “เจ้ายังจะหนีข้าไปถึงไหนอีก?” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำสั่ง มิใช่การคาดคั้น แต่มันคือการตัดพ้อ... จากปากของปีศาจน้ำแข็งแห่งหอคอยมหาเวท! มู่หรงเฉิงเอื้อมมือขึ้นคว้าข้อมือเรียวของซูยี่ไว้ แรงบิดไม่ได้รุนแรง แต่มันมั่น คงและเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นมาเนิ่นนาน ดวงตาคู่คมคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของนางเพียงผู้เดียว ไม่มีอำนาจ ไม่มีหน้าที่ ไม่มีกฎเกณฑ์ของสถาบัน มีเพียงความจริงที่ดิบเถื่อนและร้อนรุ่มยิ่งกว่าลาวาใต้พิภพ “ข้าไม่ใช่คนที่ยอมรับเรื่องไร้สาระพวกนี้ได้ง่ายๆ” มู่หรงเฉิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาสีรัตติกาลจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซูยี่ “เจ้าก็รู้ว่าตัวตนของข้าแบกรับอะไรไว้บ้าง... ตำแหน่งอธิการบดี ความคาดหวังของสภาเวทมนตร์ และพลังที่ย้อนกลับมาทำลายล้างร่างกายตัวเองทุกค่ำคืน ข้าควรจะเป็นผู้ที่อยู่เหนืออารมณ์ความรู้สึกทั้งปวง...” เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาซูยี่ถึงกับสมองขาวโพลน “...แต่ตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องทำงานของข้า พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และคำพูดประหลาดๆ ที่บอกว่าข้ามี ‘บั๊ก’ ในร่างกาย... เจ้าก็ทำให้โลกทั้งใบของข้าพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี” ซูยี่อ้าปากค้างเล็กน้อย สมองที่เคยประมวลผลโค้ดนับล้านบรรทัดในเสี้ยววินาทีกลับรันคำสั่งซ้ำวนไปวนมาอย่างไร้เหตุผล นางไม่เคยคิดเลยว่า บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าซึนเดเกระดับปรมาจารย์ เยชาชา เย็นชาจนน้ำแข็งยังต้องยอมสยบ จะเอ่ยปากสารภาพความในใจออกมาตรงๆ แบบไร้ฟิลเตอร์เช่นนี้! “อาจารย์เฉิง... ท่าน... ท่านกำลังพูดเรื่องอะไรกันคะ? ข้าแค่ทำหน้าที่ผู้ช่วยตามระบบที่ได้รับมอบหมาย—” “ระบบบ้าบออะไรนั่น ข้าไม่สน!” มู่หรงเฉิงตัดบทด้วยความร้อนรน มืออีกข้างยกขึ้นประคองกรอบหน้าเนียนนุ่มของซูยี่ไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วอุ่นจัดไล้ผ่านพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามใจไม่ไหว ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เขาฝึกฝนมานับร้อยปีสลายหายไปราวกับหมอกควันยามต้องแสงอาทิตย์ “ข้าไม่ได้ต้องการผู้ช่วยขยันขันแข็ง ข้าไม่ได้ต้องการคนที่จะมาช่วยแก้บั๊กให้ข้าเพื่อความถูกต้องตามตำรา...” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด ทว่าหนักแน่นจนสั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งหัวใจของคนฟัง “สิ่งที่ข้าต้องการ... คือเจ้า หลินซูยี่ เจ้าคนเจ้าเล่ห์ที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจข้าแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า” บรรยากาศรอบกายราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเขินอายและความหวานล้ำที่ตีรวนขึ้นมาในอก ซูยี่พยายามจะหาคำพูดมาตอบโต้ด้วยความเจ้าเล่ห์ตามนิสัยเดิม แต่นัยน์ตาที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดจากการรอคอยของเขากลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาทีละน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อน ลมหายใจของมู่หรงเฉิงเจือด้วยกลิ่นอายเวทมนตร์บริสุทธิ์และกลิ่นกฤษณาจางๆ ที่นางคุ้นเคย ซูยี่หลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงราวกับกลองศึกที่รัวเร่งในอก ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะประทับเข้าหากันเพื่อปิดผนึกคำสารภาพที่ยาวนาน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบที่คุ้นเคยกลับดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาทอย่างไม่รู้กาลเทศะ หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตัวหนังสือสีทองขนาดใหญ่ที่สั่นกระพริบระยิบระยับ **[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติระดับ SSS! พลังงานความรักของเป้าหมายหลัก 'มู่หรงเฉิง' พุ่งทะยานเกินขีดจำกัด 300% ส่งผลให้ 'เขตแดนผนึกมารพันปี' ที่ใต้หอคอยเริ่มสั่นคลอน!]** ซูยี่ลืมตาโพลงด้วยความตกใจ รีบยกมือดันแผงอกของมู่หรงเฉิงเอาไว้ทันที “อาจารย์! เดี๋ยวก่อน! ระบบบอกว่า...” แต่มู่หรงเฉิงกลับไม่ยอมถอยหนี เขารวบเอวบางของนางเข้ามาชิดแนบกายแน่นขึ้น แววตาคมกริบทอประกายดุดันระคนดื้อรั้นอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน “ช่างหัวระบบสบถบ้าบอนั่นเถอะ...” มู่หรงเฉิงกระซิบชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม “ต่อให้มารพันปีฟื้นคืนชีพในตอนนี้ ข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าหนีไปไหนอีกเด็ดขาด” ในขณะที่ซูยี่กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อเตือนสติถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาเยือน พื้นห้องวิจัยเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามกึกก้องราวกับสัตว์อสูรบรรพกาลกำลังตื่นจากการหลับใหลดังขึ้นจากชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด พร้อมกันนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรเลือดสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัวเร็ว: **[คำเตือนฉุกเฉิน: ปลดล็อก 'บอสลับ' นอกเหนือจากพล็อตเรื่องหลัก — ผู้รุกรานจากมิติมายาได้ก้าวข้ามรอยแยกเข้ามาในเขตสถาบันแล้ว และเป้าหมายของมันคือ... ดวงจิตของหลินซูยี่]** มู่หรงเฉิงชะงักกึก ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งคมดาบในเสี้ยววินาที เขาตวัดสายตาดุดันไปยังความมืดเบื้องล่าง ก่อนจะกระชับมือที่โอบเอวซูยี่แน่นขึ้น พร้อมกับพลังเวทสีดำสนิทที่ระเบิดออกจากร่างเพื่อเตรียมรับมือกับการโจมตีที่อยู่นอกเหนือการควบคุม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันอุปสรรค และส่งกำลังใจให้ซูยี่และอาจารย์เฉิงมาจนถึงบทนี้นะคะ น้ำผึ้งหยดแรก