ตำนานบทใหม่ของสถาบันมหาเวท

"รหัสผ่านหกหลักสุดท้าย... กรอกผิดแม้แต่ตัวเดียว แกนพลังงานของสถาบันมหาเวทจะรีเซ็ตตัวเองและลบข้อมูลความทรงจำของทุกคนในทวีปนี้ออกจนหมดสิ้นนะคะท่านอธิการบดี" เสียงใสที่เจือความขี้เล่นของหลินซูยี่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกลางแห่งการสถาปนา หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสนับร้อยจอฉายโค้ดโปรแกรมเวทมนตร์ที่กำลังวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงราวกับฝูงม้าป่าตื่นตระหนก บนตารางเวทมนตร์เบื้องล่าง เส้นสายอักขระโบราณสีทองกำลังกระพริบถี่กระชั้น สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตแผ่รังสีความร้อนระอุออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว มู่หรงเฉิงยืนนิ่งสงอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลัก ชุดคลุมประจำตำแหน่งอธิการบดีสะบัดพลิ้วตามแรงลมเวทมนตร์ที่ปั่นป่วน ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้หยาดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้าคมสัน ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ตัวเลขแถวสุดท้ายบนหน้าจอด้วยสมาธิขั้นสุดยอด นิ้วเรียวยาวดั่งหยกสลักของเขาลอยค้างอยู่เหนือแป้นอักขระเวท "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว... หลินซูยี่" มู่หรงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มักจะเยือกเย็นและดุดันในยามปกติเวลานี้กลับมีความไหววูบเจือความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้าหากคราวนี้ระบบของเจ้ารันพลาดแม้แต่บรรทัดเดียว ข้าจะลงโทษเจ้าด้วยการ... หักเบี้ยเลี้ยงตำหนักในตลอดปีนี้" "โห... ท่านอธิการบดีขี้งก ขู่กันแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะคะ!" หลินซูยี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้มท้าทาย แต่ปลายนิ้วมือของเธอกลับรัวแป้นพิมพ์ลอยฟ้าเพื่อซัพพอร์ตโค้ดป้องกันไฟร์วอลล์ระดับ SSS อย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา ระบบวิเคราะห์บั๊กในหัวของเธอกำลังส่งเสียงร้องเตือนรัวระแซก *[คำเตือน: ความเสถียรของแกนเวทมนตร์เหลือ 14.2%... แนะนำให้ประสานพลังจิตกับเป้าหมายโดยตรงทันที!]* "เฉิง... เชื่อใจฉันสิคะ" คำพูดเพียงประโยคเดียว น้ำเสียงที่เปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงมาเป็นความจริงจังหนักแน่น ทำื้อมู่หรงเฉิงชะงักไปชั่วลมหายใจ เขาสบตาเข้ากับดวงตากลมโตที่สะท้อนภาพของเขาไว้อย่างชัดเจน ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเชื่อมั่นที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงแห่งมหาเวท ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยกฎเกณฑ์และตรรกะอันเย็นชาของเวทมนตร์โบราณ การมาถึงของโปรแกรมเมอร์สาวจากต่างโลกอย่างหลินซูยี่เปรียบเสมือนการปะทะกันระหว่าง "ความสมบูรณ์แบบที่ตายตัว" กับ "ความยืดหยุ่นที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา" แรกเริ่มเดิมที มู่หรงเฉิงมองนางเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบที่ต้องแก้ไข แต่ใครเล่าจะคาดคิด ว่าความผิดพลาดครั้งนั้นจะกลายเป็นบั๊กชิ้นงามที่เข้ามาปักหลักในหัวใจของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และร่วมกันพลิกฟื้นสถาบันมหาเวทที่ใกล้จะล่มสลายแห่งนี้ให้กลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง *คลิก!* นิ้วมือของมู่หรงเฉิงกดลงบนอักขระตัวสุดท้ายพร้อมกับที่หลินซูยี่ส่งคำสั่งชุดคำสั่งเอ็นแคปซูลัน (Encapsulation) พลังงานเฮือกสุดท้ายเข้าไปในแกนกลาง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงชั่วอึดใจ... ก่อนที่แสงสีทองอร่ามจะระเบิดออกราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ แสงสว่างนั้นไม่ได้สร้างความเจ็บปวด หากแต่แผ่ซ่านความอบอุ่นละมุนละไมไปทั่วทุกอณูผิว ลวดลายอักขระเวทบนผนังหินแกรนิตโบราณกลับมาเปล่งประกายคมชัดอีกครั้ง เสียงดนตรีแห่งปราชญ์ดังกังวานขึ้นจากความว่างเปล่า คล้ายเสียงกระซิบของสายลมที่พัดพาความเหนื่อยล้าทั้งหมดให้หาย *[ติ๊ง! ภารกิจหลัก 'กอบกู้สถาบันมหาเวท' สำเร็จลุล่วงด้วยดี!]* *[สถานะระบบ: ทำการอัปเดตแพตช์เวอร์ชัน 2.0 - 'ตำนานคู่รักปราชญ์และโปรแกรมเมอร์' ถูกบันทึกไว้ในหอจดหมายเหตุถาวรเรียบร้อย]* *[ปลดล็อกสถานะพิเศษ: บรมครูผู้สร้างตำนาน - พลังชีวิตและมานาเชื่อมโยงกันชั่วนิรันดร์]* หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนพร้อมกับโปรเจกต์ชันรูปหัวใจดวงเล็กๆ ที่ลอยวนรอบตัวคนทั้งสอง สร้างความประหลาดใจให้หลินซูยี่จนต้องหลุดอุทานออกมาเบาๆ "นี่ระบบ... แกแอบอัปเดตฟังก์ชันอะไรแปลกๆ อีกแล้วนะ!" มู่หรงเฉิงไม่ได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่ทอดถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแกร่งรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ทันตั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้หัวใจของหลินซูยี่เต้นผิดจังหวะ "ท่าน... ทำอะไรคะเนี่ย นี่มันกลางห้องโถงนะ นักเรียนและอาจารย์คนอื่นๆ อาจจะ..." หลินซูยี่พยายามหลบสายตาคมกริบที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่มือหนากลับไล้ขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มให้อย่างทะนุถนอม "ปล่อยให้พวกเขาเห็นไปสิ..." มู่หรงเฉิงกระซิบแผ่วเบา ชิดริมหใบหูของนาง เสียงทุ้มนั้นนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความรู้สึกที่เก็บกดไว้เนิ่นนาน "ในเมื่อเจ้าเป็นคนเขียนโค้ดบรรทัดสุดท้ายลงในหัวใจของข้าแล้ว... คิดจะมีความรับผิดชอบแค่การกอบกู้สถาบันอย่างเดียวอย่างนั้นหรือ หืม... หลินซูยี่?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของท่านอธิการบดีผู้เยือกเย็นในอดีต ภาพลักษณ์อาจารย์ใหญ่ผู้เคร่งขรึมมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงบุรุษหนุ่มผู้คลั่งรักที่พร้อมจะพลิกแผ่นดินเพื่อกักขังหญิงสาวไว้ข้างกาย เรื่องราวความรักระหว่างปราชญ์ผู้ทรงภูมิและโปรแกรมเมอร์สาวผู้กุมรหัสลับแห่งจักรวาลเวทมนตร์ถูกจารึกไว้บนหน้าประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของสถาบันมหาเวท ชื่อของทั้งสองกลายเป็นตำนานเล่าขานสืบต่อกันมาว่า เป็นสัญลักษณ์แห่งความสุข ความสมดุล และปาฏิหาริย์ที่แท้จริง ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนหวานและเสียงปรบมือแสดงความยินดีที่ดังมาจากเหล่านักเรียนด้านนอกห้องโถง หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นข้อมูลระดับลึกที่สุด กลับปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาโดยไม่มีใครคาดคิด *[คำเตือนระบบลับ: ตรวจพบร่องรอยการเข้าสู่ระบบจาก 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามพันปีก่อน... บั๊กชิ้นใหม่กำลังเริ่มต้นดาวน์โหลด...]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนน้ำผึ้งหยดแรกมาโดยตลอดนะคะ!