พลิกเกมในพริบตา

"หลักฐานชิ้นสุดท้ายอยู่ตรงหน้าท่านแล้ว... ท่านอธิการบดี จะยังทรงนิ่งเฉยอยู่หรือคะ?" น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงความเฉียบคมของผู้อาวุโสฝ่ายกฎมณเฑียรบาลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ แรงกดดันจากอาคมระดับสูงแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นของแข็ง แสงสีฟ้าอมม่วงจากค่ายกลตรวจสอบความผิดส่องสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเหล่าผู้อาวุโส ทว่าท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก หลินซูยี่กลับยืนไขว่ห้างด้วยรอยยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้หอมเบาๆ เป็นจังหวะ ท่าทีสบายๆ นี้ช่างขัดแย้งกับบรรยากาศรอบตัวเสียเหลือเกินจนมู่หรงเฉิงที่ยืนอยู่เคียงข้างต้องเหลือบสายตาคมกริบมามองด้วยความระอาแกมเป็นห่วง "เจ้ายังจะมีอารมณ์มาเล่นสนุกอีกหรือ ซูยี่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบไปเล็กน้อย แต่นางก็เพียงแค่หันไปส่งยิ้มหวานหยดให้ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักด้ายทอง "ใครว่าข้าเล่นกันล่ะคะ ท่านอาจารย์... ข้ากำลังรอให้ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดต่างหาก" หลินซูยี่กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเค่อก่อน แผนการที่พวกนางวางไว้เกือบจะพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เมื่อคนร้ายตัวจริงแอบสับเปลี่ยนศิลาบันทึกความทรงจำในคลังมหาสเวท ทำให้หลักฐานที่ควรจะมัดตัวผู้อาวุโสฝ่ายนอกกลับกลายเป็นดาบย้อนกลับมาแทงพวกนางเสียเอง หากเป็นคนอื่นคงลนลานจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว แต่สำหรับหลินซูยี่ ผู้ซึ่งเติบโตมากับการแกะโค้ดและไล่ล่าบั๊กในโลกดิจิทัล ความผิดพลาดระดับนี้ไม่ใช่หายนะ... แต่มันคือ "ช่องโหว่" ที่ยอดเยี่ยมที่สุดต่างหาก! [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับ Critical Error ในโครงสร้างค่ายกลหลักฐาน ระบบกำลังทำการ Debug และคำนวณเส้นทางหลบหนีพร้อมดึงข้อมูลแบ็กอัพจากเซิร์ฟเวอร์มิติคู่ขนาน... สำเร็จ 100%] เสียงแจ้งเตือนจากระบบแวบขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นเฉพาะสายตาของนาง เส้นแสงสีทองโยงใยแสดงถึงเส้นทางการไหลเวียนของมานาที่ถูกบิดเบือน และที่สำคัญที่สุด... บันทึกการเข้าใช้งานระบบ (Access Log) ที่ถูกลบไปแล้วถูกดึงกลับมาแสดงผลจนหมดเปลือก หลินซูยี่กวาดสายตาอ่านข้อมูลทั้งหมดในเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มยิ่งทวีความเจ้าเล่ห์ "ท่านผู้อาวุโสใหญ่เจ้าคะ..." หลินซูยี่ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงใสใสกังวานก้องไปทั่วห้องโถง "ท่านบอกว่าศิลาบันทึกนี้เป็นของแท้ และชี้ชัดว่าพวกเราแอบลักลอบนำตำราต้องห้ามออกไปใช่หรือไม่คะ?" ผู้อาวุโสใหญ่ผู้มีหนวดเคราเฟิ้มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "นังเด็กไร้หัวนอนปลายเท้า! หลักฐานคาตาเช่นนี้ยังกล้าปฏิเสธอีกรึ? ศิลาชิ้นนี้บันทึกภาพเหตุการณ์ขณะที่เจ้าและท่านอธิการบดีกำลังร่วมมือกันขโมย..." "โอ๊ะๆ อย่าเพิ่งรีบสรุปสิคะ" หลินซูย่ายกมือขึ้นโบกเบาๆ ราวกับครูสาวกำลังชี้แนะนักเรียนโง่เขลา "ท่านบอกว่ามันบันทึก *ภาพเหตุการณ์* สินะคะ... แต่น่าแปลกจังเลยนะคะ ทั้งๆ ที่ในห้องโถงมืดทึบไร้แสงจันทร์ในคืนนั้น เหตุใดภาพในศิลาถึงสว่างเสียยิ่งกว่ากลางวันเล่าคะ? หรือว่า... ผู้อาวุโสใหญ่จะมีตาทิพย์มองเห็นในที่มืด หรือว่าศิลาชิ้นนี้ถูก 'สร้างภาพ' ขึ้นมาใหม่ด้วยคาถาปลอมแปลงกันแน่?" เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นในหมู่ผู้สังเกตการณ์ สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงในพริบตา "เหลวไหล! เจ้ากำลังกล่าวหาว่าข้าสร้างหลักฐานเท็จงั้นเรอะ!" "ข้ายังไม่ได้พูดคำนั้นเลยนะคะ ท่านร้อนตัวเร็วไปหน่อยหรือเปล่าคะ?" หลินซูยี่แย้มยิ้มอย่างงดงาม แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความAแววตาขบขัน นางดีดนิ้วเบาๆ ครั้งหนึ่ง [คำสั่งใช้งาน: พลังจิตวิญญาณแห่งระบบ - อัปโหลดหลักฐานดิจิทัลขึ้นสู่จอภาพวิญญาณส่วนกลาง!] พรึบ! กลางห้องโถงปรากฏกลุ่มแสงเจิดจ้าหลอมรวมกันเป็นจอภาพขนาดใหญ่ยักษ์ ภาพที่ฉายขึ้นมาไม่ใช่ภาพนิ่งที่ถูกตัดต่อ แต่เป็นภาพเคลื่อนไหวแบบ 360 องศาที่แสดงให้เห็นเหตุการณ์เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตั้งแต่ภาพเงาของผู้อาวุโสใหญ่ที่แอบย่องเข้าไปในห้องควบคุมหลัก ลอบวางศิลาปลอม จนกระทั่งการใช้คาถาผนึกมารเพื่อป้ายสีหลินซูยี่และมู่หรงเฉิง ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ด้วย "กล้องวงจรปิดวิญญาณ" ที่ระบบสร้างขึ้นจากร่องรอยพลังมานาที่ตกค้าง หลักฐานมัดตัวแน่นหนาชนิดที่ ต่อให้ใช้ฝอยขัดหม้อมาขัดก็ไม่มีวันหลุด! ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที แม้แต่เสียงหายใจก็แทบไม่ได้ยิน เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นเวทมนตร์หรือศาสตร์แขนงใดที่สามารถฉายภาพย้อนหลังจากร่องรอยมานาได้อย่างชัดเจนและไร้ที่ติขนาดนี้มาก่อน มู่หรงเฉิงมองแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นไปอีกขั้น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ สตรีผู้นี้มักจะทำให้เขาประหลาดใจได้เสมอ นางไม่เพียงแต่ฉลาดเฉลียวและมีไหวพริบเป็นเลิศ แต่ยังซ่อนความเด็ดขาดที่น่าเกรงขามเอาไว้ภายใต้ท่าทีทะเล้นเหล่านั้น "ทีนี้..." หลินซูยี่หมุนตัวกลับมาสบตากับร่างสูงของมู่หรงเฉิง รอยยิ้มหวานเชื่อมปรากฏบนใบหน้า นางเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก "ท่านอธิการบดีคะ ในฐานะผู้ดูแลกฎของสถาบัน... คนที่พยายามใส่ร้ายป้ายสีอาจารย์และศิษย์ ควรได้รับบทลงโทษเช่นไรดีคะ?" มู่หรงเฉิงยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและงดงามจนทำเอาผู้คนในห้องโถงแทบลืมหายใจ ดวงตาคู่คมทอประกายดุร้ายเยือกเย็นยามกวาดมองไปยังผู้อาวุโสใหญ่ที่ตอนนี้ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "เนรเทศไปคุกอัคคีใต้พิภพ... และริบพลังเวททั้งหมดตลอดกาล" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยประกาศิตออกมาคำเดียวจบสิ้นทุกข้อโต้แย้ง หลินซูยี่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก ปัญหาเฉพาะหน้าถูกคลี่คลายลงได้อย่างงดงามตามแผน ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ควรจะเป็น ทว่า... ในขณะที่นางกำลังจะหันไปเอ่ยปากแซวชายหนุ่มข้างกาย ร่างกายของนางก็ต้องชะงักกึก [ติ๊ง! แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก: ตรวจพบความผิดปกติของมานาระดับ SSS นอกอาณาเขตสถาบัน!] [คำเตือน: บอสลับแห่งแดนสนธยาที่ถูกผนึกมานานสามพันปี... ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว และเป้าหมายของมันคือ... พลังวิญญาณของโฮสต์!] บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน หน้าต่างระบบกลายเป็นสีแดงฉานกะพริบเตือนรัวระดม พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว มู่หรงเฉิงคว้าแขนเรียวของหลินซูยี่เข้ามาประชิดตัวทันที ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นในพริบตาเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังพุ่งตรงมายังพวกเขาราวกับลูกศรอาบยาพิษ "ซูยี่... อย่าห่างจากตัวข้า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและตื่นเต้นไปกับไหวพริบของหลินซูยี่นะคะ! แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!