แผนซ้อนแผน

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวเท้าล้ำเข้ามาในเขตที่ดินของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะไม่เกรงใจว่าพวกเรามีนามสกุลเดียวกันแล้วนะคะ!" เสียงตวาดกร้าวของรินรดา ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณลานดินหน้ากระท่อมไผ่ริมธาร ใบหน้าหวานสวยเฉี่ยวบัดนี้เรียบตึง ดวงตาคู่คมกวาดมองป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องจอมโลภที่ยืนหน้าเสียอยู่หน้าประตูรั้ว มือเรียวบางตวัดแฟ้มเอกสารสิทธิ์ในมือลงกับโต๊ะไม้ไผ่เสียงดังลั่น เพื่อเน้นย้ำถึงความเด็ดขาดที่เธอถือครองอยู่ นางสายพิณ ป้าสะใภ้ผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา แค่นHเสียงลอดไรฟันทันที นางส่งสายตาดูถูกเหยียดหยามมายังร่างระหงของหลานสาวนอกไส้ที่บังอาจต่อปากต่อคำ "นังริน! แกอย่ามาทำเป็นปีกกล้าขาแข็งหน่อยเลยนะ! ที่ดินตรงนี้มันสมควรเป็นมรดกตกทอดของตระกูลเรา แกเป็นแค่เด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายจากไป มีสิทธิ์อะไรมาฮุบไว้คนเดียววะ!" "สิทธิ์ตามกฎหมาย และสิทธิ์จากการที่ฉันลงแรงหยาดเหงื่อแรงกายพลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งนี่ขึ้นมายังไงล่ะคะ!" รินรดาย่างสามขุมเข้าไปใกล้รั้วไม้ไผ่ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ตอนที่ดินแปลงนี้รกร้าง เต็มไปด้วยวัชพืชและไม่มีใครเหลียวแล พวกคุณเคยมาช่วยถางหญ้าสักต้นไหมคะ? หรือว่า... รอให้ฉันปลูกพืชผลอินทรีย์จนออกดอกออกผล สร้างมูลค่ามหาศาลได้แล้ว ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมี 'สายเลือดเดียวกัน' กับฉัน?" คำพูดที่แทงใจดำทำให้นางสายพิณหน้าชาซ่าน ลูกพี่ลูกน้องตัวอ้วนกลมอย่าง 'เกรียงไกร' ทนไม่ได้ที่จะเสียหน้า เขาพุ่งเข้ามาเกาะรั้วไม้ไผ่พร้อมชี้หน้าด่ากราด "ปากดีนักนะมึง! ระวังตัวไว้เถอะ ที่ดินทำกินดีๆ แบบนี้ มึงรักษาไว้ไม่ได้นานหรอก!" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอแอบซ่อนรอยยิ้มร้ายกาจไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ แผนการที่เธอวางไว้กำลังเดินหน้าไปทีละก้าวอย่างงดงาม เธอกลอยใจยอมปล่อยข่าวเรื่อง 'เมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายาก' และ 'กำไรมหาศาลจากการส่งออกผลผลิตล็อตแรก' ออกไป ก็เพื่อให้ปลาน้ำลึกอย่างพวกมันหลงกลเข้ามาติดกับดักที่เธอขุดล่อไว้ ในมิติลับของเธอบัดนี้ อัดแน่นไปด้วยพืชผลกลายพันธุ์คุณภาพสูงที่ต้านทานโรคและให้ผลผลิตเร็วกว่าปกติถึงสามเท่า หากคนพวกนี้คิดจะขโมยหรือใช้เล่ห์กลสกปรกฮุบไปล่ะก็... พวกมันจะต้องชดใช้ด้วยความพินาศย่อยยับชนิดที่ไม่มีวันลืมเลยทีเดียว ขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นและตึงเครียดจนถึงขีดสุด ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสบายๆ ของผู้กองศิลาก็เดินก้าวเข้ามาจากแปลงเกษตรด้านหลัง ไหล่กว้างและท่าทางนิ่งขรึมรากับพญาอินทรีย์ทำให้สองแม่ลูกตระกูลจอมสูบถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ศิลาไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาสักคำ แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ทั้งสองคนถอยกรูดโดยสัญชาตญาณ "มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับที่รัก" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามภรรยาคนสวย พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาโอบเอวคอดไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย สายตาสีเข้มที่ปรายมองไปยังผู้บุกรุกนั้นเยียบเย็นรากับน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะคุณ แค่มีสุนัขจรจัดแถวนี้หลงเข้ามาเห่าหอนแถวรั้วบ้านเราเฉยๆ เดี๋ยวฉันจัดการไล่มันไปเองค่ะ" รินรดาตอบด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่คำพูดกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าเขียวคล้ำ "ถ้างั้น... ถ้าพวกมันยังไม่ยอมไป ผมคงต้องใช้วิธี 'จัดการขั้นเด็ดขาด' ตามระเบียบทหารแล้วล่ะมั้งครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงด้วยความอำมหิตที่ทำให้นางสายพิณถึงกับขาสั่นพับ นางสายพิณรีบดึงแขนลูกชายตัวดีให้ถอยร่นออกไปทันที "แก... ฝากไว้ก่อนเถอะนังริน! เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!" นางแผדเสียงอาฆาตก่อนจะพากันวิ่งหนีหายลับไปจากแนวป่า รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นแผนการขั้นแรกสัมฤทธิผล คนพวกนั้นติดกับดักความโลภของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และคราวนี้แหละ หลักฐานการพยายามบุกรุกและขู่กรรโชกที่ศิลาแอบบันทึกภาพและเสียงไว้ทั้งหมด จะส่งตรงถึงมือทนายความและเจ้าหน้าที่บ้านเมืองในวันพรุ่งนี้ทันที ไม่มีทางที่คนพวกนี้จะลอยนวลอยู่ได้อีกต่อไป "เก่งมากครับภรรยาผม..." ศោก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นไอแดดจางๆ จากตัวเขาทำให้รินรดาใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่คราวหน้า ถ้าพวกมันกล้ามาอีก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการดีกว่านะครับ ผมไม่อยากให้มือคู่สวยคู่นี้ต้องแปดเปื้อนกับคนพวกนั้น" "ใครว่าฉันมือแปดเปื้อนกันล่ะคะ..." รินรดาเงยหน้าสบตาคมกริบ รอยยิ้มซุกซนฉายชัดในดวงตาคู่สวย "ฉันแค่กำลังปรุง 'ยาพิษ' รสชาติกลมกล่อม ให้พวกมันดื่มกินเข้าไปเองต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศหวานละมุนเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายธรรมชาติยามบ่าย ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของศิลาก็แผดเสียงดังขึ้น ทหารหนุ่มกดรับสาย สีหน้าที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีในพริบตา ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยา แววตาไหววูบด้วยความกังวลระคนตกใจ "ริน... สายรายงานจากในเมืองแจ้งว่า โกดังเก็บผลผลิตเกษตรอินทรีย์ล็อตแรกของเราที่เตรียมส่งออกพรุ่งนี้เช้า... กำลังถูกลอบวางเพลิง!" รินรดาเบิกตากว้าง รอยยิ้มเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่ป้าสะใภ้จอมโลภเป็นหมากตัวเดียวเสียแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ