เมื่อคู่แข่งเสนอราคาซื้อ

“สิบล้าน... เงินสดวางกองตรงหน้าคุณรินรดาตอนนี้เลย ถ้าคุณยอมเซ็นชื่อในสัญญาโอนที่ดินผืนนี้ให้ผมภายในห้านาที” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งของ ‘เกริกเกียรติ’ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงรับรองของกระท่อมไม้ไผ่ เขาขยับเนกไทราคาแพงอย่างใจร้อน สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบพื้นที่ที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงที่ดินรกร้าง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นทำเลทองที่ใครต่างก็หมายปอง รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากถ้วยน้ำสมุนไพรในมือ เธอละเลียดจิบช้าๆ กลิ่นหอมละมุนของดอกเก๊กฮวยที่ผสมผสานกับน้ำผึ้งป่าจากมิติลับลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนจะวางถ้วยลงบนโต๊ะไม้ไผ่ขัดเงาเบาๆ เสียงกระแทกกระทบกันเพียงแผ่วเบากลับดูทรงพลังอย่างน่าประหลาด “สิบล้านงั้นหรือคะ?” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นเย็นชาเสียจนผู้ที่ได้สบตาต้องชะงัก “ดูเหมือนคุณเกริกเกียรติจะประเมินค่าความเหนื่อยยากของดิฉันต่ำไปหน่อยนะคะ ที่ดินผืนนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อแลกกับเงินตัวเลขที่แม้แต่เครื่องคิดเลขยังไม่อยากจะบันทึกหรอกค่ะ” “รินรดา อย่าเล่นตัวให้มากนัก!” เกริกเกียรติทุบโต๊ะจนจานขนมเปี๊ยะสูตรพิเศษของเธอกระเพื่อม “คนอย่างเธอถ้าไม่มีไอ้ทหารหนุ่มนั่นหนุนหลัง ก็เป็นแค่แม่ค้าขายผักกาดที่รอวันเจ๊ง! สิบล้านนี่คือค่าโง่ที่ฉันยอมจ่ายเพื่อให้เธอออกไปจากที่นี่เสียก่อนที่อะไรๆ มันจะเลวร้ายไปกว่านี้” ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในโถงไม้ไผ่ดูจะลดฮวบลงจนน่าขนลุก ร่างสูงสง่าในชุดลำลองแต่องค์ประกอบดุดันของ ‘ผู้กองศิลา’ ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง เขาไม่ได้พกพาอาวุธ แต่แววตาที่จ้องมองไปยังเกริกเกียรตินั้นคมกริบประหนึ่งกระบอกปืนที่พร้อมลั่นไกได้ทุกวินาที “ที่นี่เป็นที่ดินส่วนบุคคล และภรรยาผมไม่ยินดีต้อนรับแขกที่ไร้มารยาท” ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนเกริกเกียรติต้องถอยกรูดไปสองก้าว “ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องไปนั่งชี้แจงในห้องสอบสวนเรื่องการข่มขู่พยานและบุกรุกพื้นที่ทางการทหาร ผมแนะนำว่าให้รีบถอยกลับไปตั้งแต่วินาทีนี้ครับ” “หึ! ทหารบ้าอำนาจ!” เกริกเกียรติกัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย “จำไว้เถอะ รินรดา ที่นี่มันมีอะไรมากกว่าที่ดินผักกาดกระจอกๆ ของเธอ และเมื่อถึงเวลาที่ความลับใต้ผืนดินนี้ถูกเปิดโปง วันนั้นเธอจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความเมตตาจากใคร!” เขาสะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ทำให้รินรดาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ รินรดาลุกขึ้นยืน มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ไผ่ที่ผ่านการดูแลอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกบางอย่างเตือนเธอว่า เกริกเกียรติไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ ที่ดินผืนนี้มีความลับ... มิติลับที่เธอครอบครองอยู่กำลังสั่นไหวราวกับส่งสัญญาณบางอย่างเตือนภัย “เขาไม่ได้มาคนเดียวแน่ๆ” รินรดาพึมพำขณะหันไปสบตากับศิลา “ที่เขาพูดถึงความลับใต้ดิน...” “ผมให้หน่วยข่าวกรองเช็คประวัติบริษัทเขาทั้งหมดแล้ว” ศิลาเดินเข้ามาโอบไหล่บางอย่างอ่อนโยน กลิ่นกายสะอาดๆ ของชายชาติทหารช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ตึงเครียดของเธอได้ดี “ผลที่ออกมามันไม่ธรรมดา ริน... เขาไม่ใช่แค่คนรวยที่อยากได้ที่ดิน แต่เขากำลังไล่กว้านซื้อที่ดินทุกแปลงที่อยู่ติดกับเขตโบราณสถานเก่าที่ถูกลืมไปแล้ว” รินรดานิ่งงันในหัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเมล็ดพันธุ์หายากชนิดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าลินิน มันคือ 'เมล็ดจันทร์กระจ่าง' ที่มักจะเรืองแสงเฉพาะในคืนที่ผืนดินใต้ฝ่าเท้ามีการเคลื่อนไหวผิดปกติ เธอกดเมล็ดนั้นลงบนพื้นดินเบาๆ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็พุ่งทะลุจากใต้พื้นดินขึ้นมาเป็นลำแสงเล็กๆ วิ่งตรงไปยังทิศทางของยอดเขาหลังไร่ที่เกริกเกียรติเพิ่งจากไป “มันไม่ได้อยู่ใต้ดินผืนนี้...” รินรดากระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ “มันอยู่หลังเขาที่เขากำลังจะพัฒนาเป็นรีสอร์ทหรู... และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการไล่ที่ชาวบ้านทุกคนให้ออกไปจากเส้นทางสายนั้น!” ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความสงสัย เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากหน้ากระท่อมพร้อมกับเสียงรถบรรทุกหลายคันที่เบรกตัวโก่ง รินรดารีบวิ่งออกไปดูที่ระเบียง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายฉกรรจ์ในชุดคนงานก่อสร้างหลายสิบคนกำลังล้อมพื้นที่รอบกระท่อมของเธอเอาไว้ ไม่ใช่แค่ความขัดแย้งเรื่องธุรกิจเสียแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเกริกเกียรติจะจงใจใช้ความรุนแรงเพื่อบีบให้เธอจนมุม! “ศิลา...” รินรดาเรียกชื่อเขาพร้อมกับหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่เธอประดิษฐ์ขึ้นจากมิติลับออกมา “ฉันคิดว่าคืนนี้คงไม่ได้ทำมื้อค่ำเสียแล้วล่ะค่ะ ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะอยากลองดีกับเจ้าของบ้านไร่เสียหน่อย” ทันใดนั้นเอง ชายชุดดำที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มก็ก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้... ทว่าไม่ใช่สัญญาซื้อขาย แต่เป็นหมายศาลสั่งอายัดที่ดินทั้งผืนด้วยข้อหา ‘บุกรุกพื้นที่สาธารณสมบัติ’! ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดเมื่อศิลาคว้าจดหมายมาอ่าน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งสงบเป็นดุดันดั่งพยัคฆ์ร้าย เพราะสิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นคือรายชื่อผู้แจ้งความ... ซึ่งเป็นคนคนเดียวกับที่รินรดาไม่มีวันคาดคิดว่าจะหักหลังเธอได้ลงคอ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ