วางรากฐานฟาร์มออร์แกนิก

"ถ้าคุณยังยืนเกร็งทำหน้าเป็นหินอยู่แบบนั้น ต้นกล้ามะเขือเทศราชินีเกรดพรีเมียมจากมิติพันปีของฉัน คงได้เฉาตายคาคานไม้ไผ่พอดีค่ะ ผู้กองศิลา" รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความขบขัน ขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของดินร่วนปนอินทรียวัตถุที่เธอเพิ่งปรุงขึ้นเองกับมือ วันนี้คือวันดีเดย์ของการวางรากฐานฟาร์มออร์แกนิกอย่างเป็นทางการ หลังจากเคลียร์พื้นที่และตบหน้าบรรดาญาติจอมสูบเลือดที่เคยมาป่วนเปรี้ยงใหญ่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน พื้นที่รอบกระท่อมไผ่ริมธารจึงสงบเงียบและเต็มไปด้วยพลังงานบวก ผู้กองศิลาในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยกล้ามเนื้อแน่นตึงตาม ธรรมชาติของชายชาตรี ยืดตัวขึ้นจากแปลงเกษตรยกสูงที่เขาเพศสภาพแข็งแรงขึ้นมาด้วยสองมือ ดวงคมกริบที่มักใช้มองศัตรูในสมรภูมิ กลับทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนแสงลงจนแทบละลาย นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ผมไม่ได้เกر็งครับ... เอ๊ย ไม่ใช่ ผมแค่กำลังคำนวณระยะห่างในการลงเมล็ดพันธุ์ตามที่คุณบัญชาการต่างหากเล่า" ชายหนุ่มแก้ตัวเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยยามที่ถูกภรรยาป้ายหมาดๆ แซวเข้าให้ แม้จะยังไม่ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการ แต่ชาวบ้านแถบนี้ต่างก็ยกย่องให้เขาเป็น ‘พ่อบ้านประจำกระท่อมไผ่’ ไปเสียแล้ว รินรดาสفายยิ้มกว้าง เธอไม่ได้ทักท้วงเรื่องสรรพนามที่เกือบหลุดปากนั้น มือเรียวบางตักดินวิเศษจากมิติลับผสมลงในถาดเพาะกล้า กลิ่นหอมเย็นของดินที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุหายากโชยเตะจมูกทันที เมล็ดพันธุ์ผักสลัดไฮโดรโปนิกส์และมะเขือเทศเชอร์รี่สายพันธุ์โบราณที่หาไม่ได้ในยุคนี้ ถูกบรรจงหยอดลงหลุมด้วยความประณีต ทุกการเคลื่อนไหวของเธอคล่องแคล่วและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ราวกับเชฟมือหนึ่งที่กำลังบรรจงแต่งแต้มจานอาหารชั้นเลิศ เพียงแต่เปลี่ยนจากผ้ากันเปื้อนในครัวมาเป็นชุดลุยสวนเนื้อผ้าฝ้ายระบายอากาศดีแทน "วันนี้เราจะใช้เทคนิค 'กระตุ้นรากด้วยน้ำค้างมรกต' ค่ะ" รินรดากระซิบเบาๆ พลางหยิบขวดแก้วคริสตัลลวดลายโบราณที่แอบหยิบออกมาจากมิติลับ ด้านในบรรจงบรรจุน้ำค้างทิพย์ที่มีประกายสีเขียวมรกตจางๆ ศิลาขยับเข้าไปใกล้จนไหล่แกร่งแทบจะชิดกับไหล่บางของเธอ ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาท่ามกลางอากาศเย็นสบายริมธาร น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างรอบตัว "ระวังตัวด้วยนะริน... เมื่อวานผมเห็นเงาคนแปลกหน้าวนเวียนอยู่แถวชายป่าท้ายไร่ ท่าทางไม่ใช่ชาวบ้านแถวนี้ น่าจะเป็นพวกสมุนของป้าสะใภ้คุณที่ส่งมาสืบข่าวเรื่องที่เราจะเปิดตลาดนัดชุมชน" รินรดาสะบัดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากอย่างไม่แยแส "ปล่อยให้พวกมันมาเถอะค่ะ ยิ่งสืบมากเท่าไหร่ พวกมันก็ยิ่งจะเจ็บใจจนกระอักเลือดมากเท่านั้น เพราะสิ่งที่พวกมันกำลังแอบมองอยู่ คือทรัพย์สมบัติที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง" พูดจบ เธอก็หยดน้ำค้างมรกตลงบนถาดเพาะเมล็ดอย่างแม่นยำ ทันทีที่หยดน้ำสัมผัสกับผิวดิน ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด! เมล็ดพันธุ์ที่ควรจะใช้เวลา 3 ถึง 5 วันจึงจะงอก กลับแตกยอดสีเขียวสดใสขึ้นมาพ้นผิวดินให้เห็นด้วยตาเปล่าภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! ยอดอ่อนชูชันรับแสงแดดอ่อนๆ ยามสายอย่างแข็งแรง ใบเล็กๆ ส่งกลิ่นหอมสดชื่นของผักออร์แกนิกแท้ๆ ออกมาจนน่าอัศจรรย์ ศิลาเบิกตากว้างเล็กน้อย แม้เขาจะรู้ว่าภรรยาคนนี้มีความลับมหัศจรรย์ซ่อนอยู่มากมาย แต่ภาพตรงหน้าก็ยังคงสร้างความประหลาดใจให้เขาได้เสมอ มุมปากหนาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเอ็นดู "ภรรยาผมเก่งกาจถึงเพียงนี้ สงสัยอีกไม่นาน ตลาดสดอำเภอคงต้องสั่นสะเทือนเพราะผักของคุณแน่ๆ" "ไม่ใช่แค่สั่นสะเทือนธรรมดานะคะ..." รินรดายืดตัวขึ้น บิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ฉันตั้งใจว่าจะเปิดตัว 'ซุปเปอร์ผักออร์แกนิก' ล็อตแรกในงานประมูลตลาดมืดสัปดาห์หน้า รับรองว่าเศรษฐีในเมืองหลวงจะต้องแย่งกันประมูลจนราคาพุ่งกระฉูดแน่นอนค่ะ" บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเปี่ยมด้วยความหวัง ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังจะหันไปหยิบกระถางต้นไม้อีกใบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าไร่ ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นหูจนน่ารำคาญ "อีริน! นังหลานอกตال! แกกล้าดียังไงถึงมาฮุบที่ดินตรงนี้เป็นของตัวเอง ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงของป้าสำรวย ป้าสะใภ้ตัวแสบดังแผดก้องทะลุกำแพงรั้วไม้ไผ่เข้ามา ตามมาด้วยร่างอ้วนท้วนของนางที่เดินนำหน้าชายฉกรรจ์หน้าตาถมึงทึงอีกสี่คนในมือถือท่อนไม้ครบมือ ท่าทางคุกคามเห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาดี ศิลาขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ในทันที ชายหนุ่มขยับก้าวขาบังร่างบางของรินรดาไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทั้งห้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองมดปลวก "ถอยไปไอ้ทหารกระจอก แกเป็นแค่คนอาศัยในไร่นี้ อย่ามาทำisเก่งนะเว้ย วันนี้ฉันจะมาทวงกรรมสิทธิ์ที่ดินแทนคุณลุงของแก!" ป้าสำรวยชี้หน้าด่ากราด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภ รินรดาเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของศิลาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็น เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของสามีหนุ่ม ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏที่มุมปากสวย "ทวงกรรมสิทธิ์เหรอคะป้า? แปลกจัง... ฉันจำได้ว่าเมื่อวานซืน เราเพิ่งทำสัญญาซื้อขายขาดต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและลงลายมือชื่อถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ หรือว่า... สมองของป้าเริ่มเสื่อมจนจำตัวเลขเจ็ดหลักที่ป้าเพิ่งเซ็นรับเงินสดไปไม่ได้เสียแล้วล่ะคะ?" คำพูดนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณู ทำให้ป้าสำรวยหน้าซีดเผือดลงทันที หญิงวัยกลางคนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เมื่อเห็นสายตาเยาะเย้ยถากถางจากชาวบ้านละแวกนั้นเริ่มมุงดูเหตุการณ์รอบรั้วไร่ "แก... นังเด็กปากดี!" ป้าสำรวยกรี๊ดลั่นด้วยความแค้น "พวกแกเข้าไปรื้อแปลงผักมันให้หมด! ทำลายให้พังคามือเลย!" สิ้นคำสั่งของป้าสำรวย ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนก็เงื้อท่อนไม้ในมือเตรียมพุ่งเข้ามาทำลายแปลงเพาะกล้ามรกตที่เพิ่งโตขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ! รินรดาหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏชัดขึ้น เธอยกมือขึ้นแตะแหวนมิลลิเซเลอร์ที่นิ้วชี้เบาๆ เตรียมเรียกอาวุธลับออกมารับมือกับโจรไร้ฝีมือเหล่านี้ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว ผู้กองศิลากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว "เรื่องใช้กำลังปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีเถอะครับ คุณภรรยา... แค่พวกสุนัขข้างถนน ผมจัดการเสร็จในสามวินาทีแน่นอน" ศิลาพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้าแลบ หมัดหนักแน่นทรงพลังซัดเข้าที่ใบหน้าของชายฉกรรจ์คนแรกจนกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับรั้วไม้ไผ่พังทลายในหมัดเดียว! เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตารินรดาก็เหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับที่แอบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ ท้ายไร่... เงาร่างนั้นกำลังถือหน้าไม้เล็งตรงมาที่แผ่นหลังของศิลาพอดี! "ศิลา ระวัง!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ