กับดักในเงามืด

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินของหอสมุดกลาง ศิลาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเหยียบลงบนแผ่นกระเบื้องศิลาเบื้องหน้า สัญชาตญาณความระแวงที่ติดตัวมาแต่เด็กเตือนภัยลั่นอยู่ในโสตประสาท ดวงตาคมกริบกวาดมองละอองฝุ่นที่ลอยตัวผิดปกติในอากาศ สายตาสังเกตเห็นเส้นเอ็นอาคมสีดำสนิทที่ขึงตึงอยู่ระหว่างชั้นหนังสือเก่า เส้นเอ็นนั้นบางรา-วกับเส้นใยแมงมุม ทว่าหากกระทบกับแสงไฟฉายกลับสะท้อนประกายสีเลือดวาบวับ "เกือบไปแล้ว..." ศิลาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมเมื่อนึกถึงผลลัพธ์หากเท้าข้างนั้นตกลงไปในเขตอาคมดักวิญญาณ ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะถอยเท้ากลับเพื่อหาทางหลบเลี่ยง พื้นเบื้องหลังกลับส่งเสียง 'คลิก' ดังสนั่นหวั่นไหว กลไกโบราณทำงานรวดเร็วกว่าความคิด! ผนังห้องด้านหลังเลื่อนปิดทับด้วยม่านเหล็กหนาทึบ ปิดตายทางออกเดียวอย่างไร้ปรานี พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องลึก "ฉลาดนักนะเจ้าหนู... แต่คิดหรือว่าจะรอดพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้" ศิลาไม่รอช้า ร่างเพรียวบางดีดตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้น ลูกศรอาคมนับร้อยดอกก็พุ่งแหวกอากาศออกมาจากผนังทั้งสี่ด้านด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวบาดแก้วหู แรงกดดันมหาศาลจากอาคมสะกดจิตแผ่ซ่านกดทับลงบนบ่าจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น "บ้าเอ้ย!" เขาสบถในลำคอ มือเรียวรีบควักยันต์คุ้ม200ภัยออกจากกระเป๋าเสื้อ ร่ายคาถาป้องกันอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างบาตรแก้วคุ้มกันรอบกาย เสียงลูกศรปะทะกับบาตรแก้วดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายสว่างวาบไปทั่วห้องมืด แรงปะทะทำให้แขนของศิลาชาหนึบ เลือดสีสดซึมออกจากมุมปากช้าๆ บาตรแก้วเริ่มร้าว... แรงกดดันจากผู้บงการเบื้องหลังแข็งแกร่งเกินกว่าที่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะรับมือได้ลำพัง ศิลาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาสะท้อนภาพลูกศรดอกสุดท้ายที่กำลังพุ่งตรงมายังจุดตายด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง อากาศเบื้องหน้าศิลาก็บิดเบี้ยวราวกับผืนน้ำระลอกคลื่น เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชเชียบราวกับภูตผี อาจารย์เพทายกวาดมือเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังไสยเวทสีทองอร่ามก็แผ่ขยายออกไปอย่างไร้เสียง ปัดเป่าลูกศรทั้งหมดให้สลายกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา "ประมาทเกินไปแล้วนะ ศิลา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แฝงความดุและร่องรอยของความกังวลไว้ลึกซึ้ง ดวงตาคมกวาดมองสภาพสะท้อนความเหนื่อยล้าของลูกศิษย์ ศิลาหอบหายใจถี่กระชั้น แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ "ผม... ผมระวังตัวที่สุดแล้วครับ... เอ๊ย... คะ... คือ ผมระวังตัวที่สุดแล้วค่ะอาจารย์" เขาเผลอพูดผิดสำนวนตามความเคยชิน แต่สายตาไม่ได้ละไปจากความมืดเบื้องหน้า อาจารย์เพทายไม่ถือสาคำพูดนั้น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะแค่นเสียงหึในลำคอ "นี่ไม่ใช่กับดักธรรมดา... มันคือค่ายกลดูดวิญญาณระดับสูง ผู้ที่ลงมือย่อมรู้ความเคลื่อนไหวของเราทุกฝีก้าว" ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว พื้นห้องเบื้องล่างที่ควรจะเป็นหินแข็ง กลับสลายกลายเป็นหลุมพรางไร้ก้นบึ้ง แรงดูดมหาศาลฉุดกระชากทั้งสองคนร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ศิลาร้องอุทานด้วยความตกใจ พยายามคว้าขอบผาหินแต่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า ในความมืดมิดที่กำลังดิ่งลงไปนั้น ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งนับสิบคู่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากความเวิ้งว้าง จ้องมองพวกเขาด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับกำลังรอคอยอาหารอันโอชะที่จะตกลงมาใส่ปาก... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!