การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

เสียง *‘ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!’* จากกำไลข้อมือเวทมนตร์ยังคงแผดเสียงเตือนความถี่สูงจนแสบแก้วหู แสงสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าตึงเครียดของศิลาในความมืดมิดของห้องโถงใต้ดิน หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววแน่วแน่และเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เบื้องหน้าของเขาคือม่านอาคมสีดำสนิทที่หนาแน่นราวกับน้ำหมึกไหลวน มันแผ่ไอความตายและกลิ่นอายความอาฆาตมาดร้ายออกมาจนทำให้ผิวหนังรู้สึกชาหนึบ ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พร้อมกับกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็วและรอบคอบตามนิสัยส่วนตัว ตราอาคมโบราณที่สลักอยู่บนพื้นหินอ่อนกำลังสั่นระริก ทุกตารางนิ้วที่นี่ถูกคำนวณและควบคุมด้วยกลไกไสยเวทระดับสูงที่มนุษย์ธรรมดายากจะต่อกร “อย่าเดินเข้าไปลึกกว่านั้นนะ ศิลา” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอาจารย์เพทายดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นแม้จะเจือด้วยความเย็นชาตามวิสัยของชายหนุ่มผู้กุมความลับ แต่กลับแฝงความห่วงใยและความระแวดระวังอย่างเต็มเปี่ยม อาจารย์เพทายก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองม่านอาคมระดับ SSS เบื้องหน้าด้วยความประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว มือเรียวยาวของเขาขยับร่ายคาถาป้องกันตัวอย่างเงียบเชียบ ไอพลังสีครามประกายทองเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วเพื่อคุ้ม “สี่ปีที่ผมรอคอย... ผมไม่ได้มาเพื่อถอยหลังหลับไปมือเปล่าหรอกครับ... เอ๊ย... ค่ะ” ศิลาเผลอหลุดสำนวนเดิมออกมาเบาๆ ก่อนจะแก้ไขคำพูดตัวเองด้วยรอยยิ้มเจื่อน ทว่าแววตากลับกลับมาจริงจังขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงข้อความแจ้งเตือนจากระบบ *หนึ่งในตัวประกันที่มีชีวิตรอด คือบุคคลที่ท่านกำลังตามหามาตลอดสี่ปี!* “ถ้าคุณก้าวข้ามเส้นเขตอาคมนั้นไป โอกาสรอดชีวิตจะมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์” อาจารย์เพทายเอ่ยเตือนพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ของศิลาเบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วนั้นช่วยดึงสติของชายหนุ่มให้หลุดพ้นจากความโกรธเกรี้ยวที่กำลังครอบงำ “ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังค่ายกลนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพวกเรา แต่เขาต้องการทดสอบขีดจำกัดของ ‘ดวงตา’ ที่คุณครอบครองอยู่” “ผมรู้... แต่อย่างน้อย พี่สาวของผมอาจจะอยู่ข้างในนั้น” ศิลาตอบเสียงลอดไรฟัน เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีแดงสดซึมออกมาเล็กน้อย ความทรงจำเมื่อสี่ปีមុนที่ครอบครัวต้องแตกสลายไปกับคดีไสยเวทปริศนาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก ความเจ็บปวด ความแค้น และความโดดเดี่ยว หล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนช่างระแวงและรอบคอบในทุกย่างก้าว แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือเพลิงแค้นที่เผาผลาญให้เขายอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิต *ครืนนน—!* พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน ม่านอาคมสีดำสนิทตรงหน้าค่อยๆ แยกตัวออกจากกันช้าๆ ราวกับม่านละครที่กำลังเปิดฉากการแสดงรอบสุดท้าย ร่างเงาสูงโปร่งร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังม่านอาคมนั้น ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากโลหะลวดลายประหลาดที่สะท้อนแสงไฟสีแดงจากระบบเตือนภัย ดวงตาคู่ที่มองลอดออกมาจากช่องหน้ากากเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำมหิต “ในที่สุดก็มาถึงจนได้นะ... เจ้าหนูตระกูลศิลา” เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังก้องไปทั่วห้องโถง มันไม่ใช่แค่เสียงพูดธรรมดา แต่เป็นคลื่นพลังจิตที่กดทับลงบนโสตประสาทจนศิลาต้องกัดฟันกรอดเพื่อต้านทานแรงกดดันมหาศาล “แกคือใคร? และพี่สาวของฉันอยู่ที่ไหน!” ศิลาตะโกนถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดแต่ก็ยังคงมีความระแวดระวังซ่อนอยู่ เขาส่งสัญญาณมือลับให้อาจารย์เพทายเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีทางอ้อมทันที ผู้บงการหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “อยากเจอพี่สาวงั้นรึ? นางก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก... เพียงแต่ว่า สภาพของนางในตอนนี้ อาจจะไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมให้เจ้าจดจำได้อีกต่อไปแล้ว!” สิ้นคำพูด ร่างของตัวประกันที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนอาคมสีดำก็ถูกผลักออกมาจากความมืด ร่างนั้นสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดวิรุจ และมีรอยแผลเป็นจากไสยเวทกระจายอยู่ทั่วตัว ดวงตาเหม่อลอยไร้สติ แต่ทว่า... ใบหน้านั้นกลับชัดเจนจนทำให้ลมหายใจของศิลาสะดุดกะทันหัน “พี่... ศรีว...!” ศิลาอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนเจ็บปวด เขากำลังจะพุ่งตัวออกไปหาพี่สาวโดยไม่ทันคิดหน้าคิดหลัง แต่อาจารย์เพทายกลับคว้าแขนของเขาไว้ด้วยแรงมหาศาล “ตั้งสติไว้ ศิลา! นั่นไม่ใช่คนธรรมดา...!” อาจารย์เพทายตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงร้อนรนเป็นครั้งแรก ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างของศรีวที่ควรจะไร้สติ กลับเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาที่เคยเหม่อลอยกลับกลายเป็นสีแดงฉานไร้แววตาของมนุษย์ มุมปากของเฒ่าผู้บงการยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว นิ้วเรียวยาวของผู้บงการดีดเข้าหากันเบาๆ กลางอากาศ *เป๊าะ!* *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! — [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสทำลายล้างค่ายกลถูกเปิดใช้งานโดยบุคคลที่สาม เงื่อนไขชีวิตของตัวประกันเชื่อมต่อกับชีพจรของท่านโดยตรง... นับถอยหลัง 10 วินาที... 9... 8...]* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าศิลาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวจนแทบประสาทกิน และก่อนที่ศิลาจะได้ขยับตัวทำอะไร ร่างของพี่สาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็เริ่มเปล่งแสงสีดำทมิฬออกมาจากผิวหนัง พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่กระซิบแผ่วเบาข้างหูของเขาจากร่างเงาที่หายตัวมาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ... “เกมจบลงแล้ว... ลาก่อนนะ น้องรัก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับศิลาและอาจารย์เพทายจนมาถึงวินาทีระทึกใจนี้นะคะ