รอยแผลที่ซ่อนเร้น

เอกสารสำนวนคดีฉบับจริงบนโต๊ะทำงานของสำนักงานกฎหมายพิมพ์มาดาไม่ได้ถูกแตะต้องมาเป็นเวลาสามชั่วโมงเต็ม กลิ่นอายของความตึงเครียดจากห้องพิจารณาคดีในวันนี้ยังคงลอยเคคว้างอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่หนักหนากว่าน้ำหนักของตัวบทกฎหมาย กลับเป็นความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างคนสองคน รณพีร์ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกใสของชั้นสิบสอง สายตาดคมกริบทอดมองออกไปเบื้องล่างที่แสงไฟจากท้องถนนเริ่มแต่งแต้มความวุ่นวายให้กรุงเทพมหานครยามค่ำคืน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มคลายเนกไทลงเล็กน้อยเพื่อระบายความอึดอัด แต่ท่าทีของเขายังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็นและภูมิฐานตามวิสัยของอัยการหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวเหนือกว่าตัวบทกฎหมาย "คุณควรกลับไปได้แล้วครับ คุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยที่ใบหน้ายังคงมองทิวทัศน์เบื้องล่าง "คดีของกันตภณในสัปดาห์หน้า ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรแบกรับไว้คนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ" พิมพ์มาดาที่นั่งกอดอกอยู่หลังโต๊ะทำงานไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เจือความเย้ยหยันในโชคชะตาและในตัวผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น "ท่านอัยการรณพีร์กำลังแสดงความห่วงใยในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพ หรือกำลังกลัวว่าพยานหลักฐานที่ดิฉันกำลังกำอยู่จะทำให้เกมบนศาลของคุณมันกร่อยกันแน่ล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันลืมไปว่าคุณรณพีร์ไม่เคยเล่นนอกเกม" คำพูดเชือดเฉือนนั้นถูกส่งกลับมาด้วยความนิ่งสนิท รณพีร์หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างเพรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดมันอย่างสุดความสามารถ เขาสังเกตเห็นรอยย่นบนปกเสื้อสูทที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยุดเมื่อช่วงบ่ายในห้องสอบสวน และคราบฝุ่นจางๆ ที่มุมโต๊ะซึ่งเกิดจากการทุบมือลงไปด้วยความคับแค้นใจ เขาก้าวช้าๆ เข้าไปใกล้ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ "คุณกำลังใช้คดีนี้เป็นเครื่องมือแก้แค้นอดีตของคุณเอง คุณพิมพ์... และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับทนายความ" "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของฉัน!" พิมพ์มาดาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนพรวด ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่ถูกสะกดกลั้นไว้จนแดงก่ำ ความเยือกเย็นและมาดมั่นอันเป็นเกราะกำบังของทนายความสาวมือหนึ่งพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก้าวเข้าประชิดตัวเขาโดยไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูง "คุณเป็นใคร ถึงกล้ามาตัดสินว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือการแก้แค้น คุณเกิดมาบนกองเงินกองทอง เป็นอัยการอนาคตไกล คุณไม่เคยรู้หรอกว่าการสูญเสียทุกอย่างไปเพราะอำนาจเงินมันเป็นอย่างไร!" ความเปราะบางที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้หน้ากากความเก่งกาจหลุดลอยออกทีละน้อย ลมหายใจที่กระชั้นชิดและเรียวปากที่เม้มเข้าหากันแน่นเพื่ออดกลั้นเสียงสะอื้น ทำให้รณพีร์นิ่งงันไป เขามองลึกเข้าไปในดวงคู่นั้น ดวงตาที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และคมคายเวลาโต้แย้งในชั้นศาล บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่ไม่มีกฎหมายมาตราใดเยียวยาได้ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของอัยการหนุ่ม ในจังหวะวิกฤตทางอารมณ์นี้ รณพีร์ไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับเลือกที่จะยื่นมือออกไป—ไม่ใช่เพื่อจับกุม ไม่ใช่เพื่อพิพากษา—แต่วางมือลงบนบ่าบอบบางที่กำลังสั่นเทานั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงถ่ายทอดความนิ่งสงบผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดี พิมพ์มาดาชะงัก เธอนิ่งค้างไปกับสัมผัสที่ไม่คาดคิด หัวใจที่เต้นรำด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธองยหน้ามองเขา แวบหนึ่งในแววตานั้นมีความตื่นตระหนกปะปนอยู่กับความอ่อนล้า "ร้องไห้ออกมาสิครับ..." รณพีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยใช้ "ในห้องนี้ ไม่มีทนายความพิมพ์มาดา และไม่มีอัยการรณพีร์... มีแค่มนุษย์คนหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บจากอดีต" ราวกับเขื่อนที่พังทลาย หยาดน้ำตาที่พิมพ์มาดาพยายามอดกลั้นมาหลายปีไหลรินอาบแก้พเนจร ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวทรุดฮวบลง แต่รณพีร์คว้าเอวบางนั้นไว้ได้ทัน ดึงเธอเข้ามารับไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ศีรษะของทนายความสาวซบลงกับลาดไหล่กว้างของเขา เสียงสะอื้นที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนานเล็ดลอดออกมาเบาๆ พร้อมกับมือเรียวที่กำเสื้อสูทของเขาแน่นราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในโลกที่พังทลาย รณพีร์หลับตาลง เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตทางวิชาชีพไปไกลลิบ แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของเขากลับปฏิเสธที่จะถอยหลัง อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดร่างที่สั่นเทานั้นแน่นขึ้น ราวกับต้องการปกป้องเธอจากปีศาจในอดีตที่คอยหลอกหลอน ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและการปลอบประโลมอันลึกซึ้ง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพิมพ์มาดากลับดังขึ้นทำลายบรรยากาศอย่างไม่ปรานี *ครืน... ครืน...* แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องสว่างวาบในความมืดสลัวของห้องทำงาน พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมอกของรณพีร์ด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ แล้วเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่มีข้อความสั้นๆ ส่งตรงเข้ามาพร้อมกับไฟล์แนบภาพถ่าย รณพีร์ขมวดคิ้วเดินตามเข้ามาใกล้ สายตาคมกวาดมองหน้าจอข้ามไหล่ของเธอ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก มันคือภาพถ่ายโคลสอัปของเอกสารลับสุดยอดในคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน—คดีเดียวกับที่พรากครอบครัวของพิมพ์มาดาไป—และที่มุมขวาของภาพ มีเงาสะท้อนของแหวนเพชรวงใหญ่ที่สวมอยู่บนนิ้วก้อย ซึ่งพวกเขารู้จักเจ้าของมันดีกว่าใคร พิมพ์มาดาตัวชาดิ่ง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบหลุดร่วง ขณะที่เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นตามติดมาติดๆ พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากหมายเลขปริศนา *[ของขวัญต้อนรับการกลับมา... อยากรู้ความจริงไหมล่ะครับ ทนายพิมพ์]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับผมในตอนนี้ด้วยนะครับ