ทางเลือกของทนายสาว

หน้าจอสีฟ้าจากแท็บเล็ตในมือกันตภณสะท้อนวับวาวอยู่ในนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความปรานี เม็ดฝนยามค่ำคืนสาดกระทบกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานหรูราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งจังหวะ พิมพ์มาดายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างกายของเธอชาดิ่งตั้งแต่ปลายนิ้วจรดขั้วหัวใจ ภาพถ่ายขาวดำใบเล็กบนหน้าจอนั้นไม่ใช่แค่หลักฐานทางคดี แต่มันคือหลุมศพที่ถูกขุดขึ้นมาฝังเธอกลบซ้ำเป็นครั้งที่สองในรอบยี่สิบปี "แปลกใจใช่ไหมครับ คุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำของกันตภณเจือรอยยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะ "ทนายความมือหนึ่งผู้ใช้กฎหมายเป็นเกราะกำบัง เคยสงสัยไหมครับว่า... ทำไมรอยแผลเป็นในอดีตถึงไม่เคยจางหายไปไหนเลย แม้ว่าคุณจะพยายามใช้ความสำเร็จและคดีความนับร้อยมากลบเกลื่อนมันก็ตามที" พิมพ์มาดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก เธอนิ่งเงียบ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัวจนพูดไม่ออก แต่เพราะสมองส่วนเหตุผลกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดันอันมหาศาล มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับคืนมาจากห้วงเหวแห่งความทรงจำอันมืดมน "คุณต้องการอะไรกันแน่ คุณกันตภณ" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นไหวได้อย่างน่าทึ่ง แม้ภายในจะพายุโหมกระหน่ำ "การขุดคุ้ยเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนขึ้นมาตอนนี้ มันไม่ได้ทำให้คดีที่คุณกำลังถืออยู่ดูสะอาดขึ้นมาได้หรอกครับ... มีแต่จะทำให้คุณเปื้อนโคลนไปมากกว่าเดิม" กันตภณหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้เธอช้าๆ จนแทบจะได้กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ความสะอาดหรือครับ? บนโลกใบนี้ไม่มีใครสะอาดหรอกครับคุณพิมพ์... โดยเฉพาะตระกูลของคุณ หรือแม้แต่... อัยการหนุ่มผู้แสนตงฉินอย่างคุณรณพีร์ เขารู้เรื่องนี้หรือยังนะ? ว่าผู้หญิงที่เขากำลังร่วมมือด้วย เพื่อลากคอผมเข้าคุก แท้จริงแล้วมีสายเลือดของฆาตกรติดตัวอยู่" ชื่อของรณพีร์กระตุกต่อมความรู้สึกบางอย่างในใจของพิมพ์มาดา ภาพของอัยการหนุ่มผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง แววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง และความห่วงใยที่เขาเคยแสดงออกอย่างแนบเนียนผ่านตัวอักษรและคดีความ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรู้สึกผิดบาปตีตื้นขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอไม่อาจดึงรณพีร์ให้ลงมาแปดเปื้อนในโคลนตมแห่งอดีตที่เธอไม่ได้ก่อนี้ได้ "ถ้ารู้แล้วยังไง... ถ้าไม่รู้แล้วยังไง..." พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง แววตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเปราะบาง "เกมนี้มันยังไม่จบหรอกครับคุณกันตภณ และผม... จะเป็นคนปิดเกมนี้ด้วยตัวเอง โดยที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอาอดีตมาต่อรอง" เธอหันหลังให้เขาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ ฝีเท้าก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานนั้นอย่างมั่นคง แม้ว่าหัวใจข้างในจะแหลกสลายเป็นจุล ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เข่าของเธอก็แทบจะทรุดลงกับพื้น ร่างบางพิงผนังเย็นเฉียบของลิฟต์ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาเงียบๆ ก่อนที่เธอจะปาดมันทิ้งอย่างเด็ดเดี่ยว การถอยห่างไม่ใช่การยอมแพ้... แต่มันคือการถอยเพื่อตั้งหลัก และปกป้องคนที่เธอแคร์จากเงาอดีตที่ตามหลอกหลอน ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานอัยการพิเศษ รณพีร์ยังคงนั่งอยู่หน้ากองเอกสารคดีเก่า กองแฟ้มคดีฆาตกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อนถูกเปิดสลับไปมา สายตาคมกวาดมองทุกบรรทัด ทุกคำให้การ และทุกร่องรอยการสืบสวนด้วยความมุ่งมั่น มือหนาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาขีดเส้นใต้ข้อพิรุธในสำนวนเก่าที่ถูกปิดตายอย่างไม่สมเหตุสมผล เขารู้ดีว่ามีบางอย่างผิดปกติ คดีในอดีตของครอบครัวพิมพ์มาดาไม่ได้จบลงด้วยความยุติธรรม แต่มันมีรอยต่อที่ถูกบิดเบือนโดยผู้มีอิทธิพลในยุคนั้น และหนึ่งในนั้น... มีชื่อของตระกูลกันตภณเกี่ยวข้องอยู่เบื้องหลังความเน่าเฟะนี้ "คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่กันแน่ พิมพ์มาดา..." รณพีร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สายฝนยังคงโปรยปราย เขาไม่ได้นิ่งเฉยต่อความเคลื่อนไหวของหญิงสาว ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา เขาแอบส่งทีมสืบสวนส่วนตัวลงพื้นที่เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับคดีของพ่อพิมพ์มาดา เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าครอบครัวของเธอไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับความผิดนั้น และที่สำคัญที่สุด... เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของเธอต่อหน้าความจริงที่โหดร้าย เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นครืดเบื้องหน้า ขัดจังหวะความคิดของเขา รณพีร์หยิบขึ้นมาดู ปลายสายคือสารวัตรธนา ผู้ช่วยมือหนึ่งที่เขาไว้วางใจที่สุด "ว่ายังไงครับสารวัตร ได้เรื่องอะไรมา" รณพีร์กรอกเสียงลงไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านอัยการครับ... ทีมงานของเราเพิ่งไปขุดคุ้ยเจอพยานปากสำคัญในคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน เป็นอดีตแม่บ้านเก่าแก่ที่เคยทำงานในบ้านของคุณพิมพ์มาดา เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังเกิดเหตุฆาตกรรม แต่ตอนนี้... เราเพิ่งเจอตัวเธอแล้วครับ" ดวงตาคมของรณพีร์วาวโรจน์ขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นตัว "เธออยู่ที่ไหน!" "เธออยู่ที่เซฟเฮาส์ลับนอกเมืองครับ... แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ เธอยืนยันว่าในคืนเกิดเหตุ ไม่ได้มีแค่พ่อของพิมพ์มาดาที่อยู่ในบ้านหลังนั้น... แต่เธอยังเห็นบุคคลปริศนาอีกคนหนึ่งกำลังเดินออกจากห้องนอนของเหยื่อ พร้อมกับเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่ง" รณพีร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาดุดันและเฉียบคมขึ้นในทันที "ส่งพิกัดมาให้ผมเดี๋ยวนี้... ผมจะไปที่นั่นทันที" เขาวางสายแล้วหยิบเสื้อโค้ทสีดำสนิทขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว ก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานด้วยความเร่งรีบ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะผลักประตูห้องทำงานให้เปิดออก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพแต่หนักแน่น ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... รณพีร์ชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองที่ประตูด้วยความฉงน ในยามวิกาลและท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักเช่นนี้ ใครกันที่จะมาหาเขาถึงห้องทำงานส่วนตัว? แอด... บานประตูไม้เนื้อดีค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างโปร่งในชุดสูทเปียกชื้นเล็กน้อยของพิมพ์มาดา เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบซีดเซียวแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ในมือของเธอมีซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ที่ดูเหมือนถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีตลอดระยะเวลาหลายปี "ดึกมากแล้วนะครับ คุณพิมพ์มาดา... หรือว่าคุณมีเรื่องอะไรที่สำคัญมาก ถึงขนาดต้องบุกมาหาผมถึงที่นี่ในสภาพนี้" รณพีร์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความห่วงใยที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม พิมพ์มาดาสบตาเขานิ่ง ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เธอก้าวเข้ามาในห้องปิดประตูลงอย่างเงียบๆ ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของเขา เสียงกระดาษกระทบพื้นโต๊ะดังขึ้นเบาๆ แต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึกของคนทั้งคู่ "ผมไม่ได้มาเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบหรอกครับท่านอัยการ... แต่ผมมาเพื่อให้หลักฐานชิ้นสุดท้าย ที่จะทำให้คุณรู้ว่า... คนที่คุณกำลังร่วมมือด้วยอยู่นี้ คือเหยื่อ หรือฆาตกรตัวจริงกันแน่" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ