การมาถึงในนาทีวิกฤต

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กเล่มนั้นร่วงหล่นกระทบพื้นกระเบื้องแกรนิตเกิดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดทึบด้วยม่านมู่ลี่สีเข้ม ประโยคสุดท้ายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์มาดา ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเป็นซึ่งเพิ่งตกสะเก็ด *[คนที่คุณไว้ใจที่สุด... คือคนที่ฝังศพพ่อของคุณไว้กับมือ]* ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกكن ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือจนเอกสารบนนั้นสั่นไหว ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟนีออนถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังหน้าอกของเธอ ท่ามกลางรอยยิ้มเยือกเย็นของกันตภณ—ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นพันธมิตรคนสำคัญที่สุดในเกมนี้ "น่าเสียดายนะคุณพิมพ์มาดา ความฉลาดของคุณมักจะมาในเวลาที่สายเกินไปเสมอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับนิ้วชี้ที่กดลงบนไกปืนอย่างเชื่องช้า "ความจริงบางอย่าง... ถูกฝังกลบไว้ลึกเกินกว่าที่ทนายความสาวมือหนึ่งอย่างคุณจะขุดคุ้ยขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ และตอนนี้ คุณกำลังจะตามพ่อของคุณไปในหลุมเดียวกัน" พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สมองที่เคยเฉียบคมและทำงานด้วยตรรกะทางกฎหมายมาตลอดชีวิตกลับขาวโพลนในวินาทีเป็นตาย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี แรงกดดันมหาศาลบีบเค้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น นิ้วของกันตภณเริ่มออกแรงกดเพิ่มขึ้นทีละน้อย ปัง! เสียงกระสุนนัดแรกแหวกอากาศทะลุกระจกหน้าต่างห้องทำงานเข้ามาอย่างเฉียดฉิว เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่ดังลั่นอาคารสำนักงานทนายความยามวิกาล กันตภณสะดุ้งเล็กน้อย เบี่ยงปากกาปืนหันกลับไปยังทิศทางของหน้าต่างบานที่แตกละเอียด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลั่นไกนัดที่สอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนก็พุ่งทะยานผ่านช่องกระจกที่แตกเข้ามาอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน รณพีร์! อัยการหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่ายึดมั่นในกรอบระเบียบกฎหมาย กลับเลือกใช้วิธีการที่อยู่นอกตำราในวินาทีวิกฤตนี้ ร่างแกร่งพุ่งเข้าประชิดตัวกันตภณก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ปลายคางของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเต็มแรง จนร่างนั้นเซถอยหลังกระแทกกับโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นแฟ้มเอกสารกระจายเกลื่อน "คุณพีร์!" พิมพ์มาดาอุทานออกมาด้วยความตกใจระคนโล่งอก ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นหากไม่มีขอบโต๊ะช่วยพยุงไว้ "อย่าขยับ!" รณพีร์ตวาดเสียงกร้าว สายตาคมกริบดุดันราวกับพญาราสีจดจ้องมองกันตภณที่กำลังพยายามคว้าปืนบนพื้น อัยการหนุ่มไม่รอช้า ใช้เท้าเตะอาวุธปืนกระบอกนั้นกระเด็นหายเข้าไปในมุมมืดทันที ก่อนจะกดร่างของกันตภณตรึงไว้กับพื้นด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ความโกลาหลภายในห้องค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งสาม รณพีร์ปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งแกร่งของเธอมาตลอด "คุณพิมพ์... เจ็บตรงไหนไหมครับ" น้ำเสียงที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนเมื่อยามอยู่ในห้องพิจารณาคดี กลับเจือไปด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกได้ พิมพ์มาดาส่ายหัวช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้มานานไหลรินอาบแก้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ความเข้มแข็งที่เธอสวมใส่ไว้เกราะกำบังพังทลายลงในอ้อมแขนที่กว้างและมั่นคงของชายหนุ่ม รณพีร์ดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก สัมผัสอุ่นซ่านจากอ้อมกอดนี้ช่วยบรรเทาความหนาบเหน็บในจิตใจของเธอได้อย่างน่าประหลาด "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมครับ... ว่าอย่าเล่นกับไฟลำพัง" รณพีร์กระซิบเบาๆ อยู่ข้างใบหูของเธอ มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างปลอบประโยค "คุณฉลาด คุณเก่ง แต่คุณไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ที่จะแบกรับความแคبارทั้งหมดไว้คนเดียว" "ฮึก... เขาบอกว่าคนที่ฉันไว้ใจที่สุด เป็นคนฆ่าพ่อของฉัน..." พิมพ์มาดาพูดเสียงสั่น สะอื้นไห้ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา "ฉันเกือบจะไม่รอดอยู่แล้ว... พีร์" "ผมรู้ครับ ผมรู้ทุกอย่างแล้ว" รณพีร์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังร่างของกันตภณที่นอนหมดฤทธิ์อยู่บนพื้น "หลักฐานทั้งหมดที่คุณตามหา... มันไม่ได้อยู่ในตู้เซฟของกันตภณหรอกครับ แต่มันอยู่ในมือของคนที่คุณคาดไม่ถึงต่างหาก" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความเจ็บปวดที่ยังคงค้างคา "คุณหมายความว่ายังไง ใครกัน?" รณพีร์ยังไม่ทันได้เอաբคำตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดปฏิบัติการพิเศษที่พังประตูเข้ามาตามคำสั่งของอัยการหนุ่ม แต่ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุนของการเข้าจับกุม สายตาของรณพีร์กลับเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของกันตภณที่ตกอยู่บนพื้น ซึ่งสว่างวาบขึ้นมาด้วยข้อความแจ้งเตือนอัตโนมัติ หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้เพื่อมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความล่าสุด หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้นอีกครั้ง *[ไฟล์หลักฐานลับทั้งหมด ถูกส่งต่อไปยังอีเมลของ 'ท่านอัยการสูงสุด' เรียบร้อยแล้ว]* รณพีร์ชะงักกึก สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบหันกลับมามองหน้าพิมพ์มาดาช้าๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง เพราะชื่อของบุคคลที่ปรากฏในระบบ... กลับไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจาก "อาจารย์ผู้มีพระคุณ" ที่คอยชุบเลี้ยงรณพีร์มาตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วงการกฎหมาย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้, สายลมแผ่วเบาครับ