หลักฐานชิ้นใหม่

กลิ่นกระดาษคราฟต์เก่าๆ และความอับชื้นของห้องทำงานยามวิกาลไม่เคยเป็นมิตรกับใคร โดยเฉพาะเมื่อมันมาพร้อมกับกลิ่นอายอันแปลกประหลาดของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำ—กลิ่นเดียวกับที่ลอยวนเวียนอยู่ในห้องพิจารณาคดีเมื่อสามวันก่อน พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงไฟจากโคมไฟสีส้มสลัวสาดกระทบซองพัสดุกันกระแทกสีน้ำตาลที่วางอยู่กลางโต๊ะ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีแสตมป์ มีเพียงลายมือหวัดๆ ด้วยหมึกซึมสีดำสนิทที่จ่าหน้าซองถึงเธอด้วยตัวบรรจง *‘ทนายพิมพ์มาดา... ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และบางที... ลูกความของคุณอาจไม่ได้สะอาดอย่างที่คิด’* ปลายนิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือเชือกฟางที่ผูกซองนั้นไว้ หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองเพลมาตีอยู่ข้างหู สัญชาตญาณของทนายความสาวเตือนภัยสีแดงฉานว่าสิ่งของภายในอาจไม่ใช่เอกสารทางกฎหมายทั่วไป แต่มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา ครืด... เสียงลากเก้าอี้ดังขึ้นแผ่วเบาในความเงียบงัน พิมพ์มาดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงกลับมา เธอใช้คัตเตอร์กรีดปากซองอย่างระมัดระวังราวกับกำลังกู้ระเบิด ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนที่เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังแข่งกับจังหวะชีพจร สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะไม่ใช่เอกสารคดี แต่เป็นแฟลชไดรฟ์สีดำด้านตัวเล็ก และภาพถ่ายโพลารอยด์ใบหนึ่ง... ภาพของรณพีร์ อัยการหนุ่มผู้เคร่งขรึมและยึดมั่นในความถูกต้อง กำลังยืนสนทนากับกันตภณ นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลในมุมมืดของลานจอดรถใต้ศาลฎีกา เมื่อเวลาเที่ยงคืนของสัปดาห์ก่อน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วลามเลียขึ้นสู่สันหลัง รณพีร์กับกันตภณ? อัยการมือสะอาดผู้เป็นคู่กัดและคู่กรณีทางคดีของเธอในทุกๆ ย่างก้าว แท้จริงแล้วกำลังเล่นละครตบตาประชาชีอยู่เบื้องหลังอย่างนั้นหรือ? ติ๊ด! โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นสะครืนพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาสายเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน พิมพ์มาดาลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะกดรับและแนบหูด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ผมเตือนคุณแล้วนะทนายพิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำถูกดัดแปลงด้วยโปรแกรมสังเคราะห์เสียงดังลอดเข้ามาในโสประสาท เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ว่าอย่าเอามือขาวๆ ของคุณไปคุ้ยเขี่ยกองขยะชิ้นนั้น ถ้าไม่อยากให้ภาพของคนที่คุณไว้ใจ... กลายเป็นใบมรณบัตร" "คุณเป็นใคร ต้องการอะไร?" พิมพ์มาดาพยายามบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "คนที่รู้ว่าคุณกำลังหาอะไรอยู่... และรู้ด้วยว่าหลักฐานชิ้นสำคัญในแฟลชไดรฟ์นั่น จะพลิกเกมคดีฆาตกรรมของกันตภณได้ยังไง อยากรู้ความจริงไหมล่ะครับ? พรุ่งนี้เที่ยงตรง ที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7... มาคนเดียว ถ้าไม่อยากให้รณพีร์ต้องมีจุดจบแบบเดียวกับพยานปากเอกคนก่อน" สายถูกตัดวางลงทันที ปล่อยให้สัญญาณเสียงตู๊ดยาวนานดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน พิมพ์มาดากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ระหว่างความเสี่ยงที่จะเดินเข้าสู่กับดักมรณะ กับความจริงที่เธอกระหายอยากจะกระชากหน้ากากคนชั่ว แกร๊ก... เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานด้านนอกขยับแผ่วเบา พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว กวาดสายตาตื่นตระหนกไปยังประตูที่ปิดสนิท เธอล็อกกลอนอย่างแน่นหนาแล้วไม่ใช่หรือ? ใครกันที่เข้ามา? หรือว่า... บุคคลลึกลับคนนั้นตามมาถึงที่นี่แล้ว? ความมืดมิดรอบตัวราวกับบีบอัดเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างใจเย็น จนกระทั่งหยุดลงที่หน้าประตูห้องของเธอ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้น ช้าๆ ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาล พิมพ์มาดากลั้นหายใจ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าที่ทับกระดาษทองเหลืองบนโต๊ะมาถือไว้มั่น เตรียมพร้อมจะฟาดฟันกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังบานประตูนั้น แอด... บานประตูค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเงาสลัวของแสงไฟจากทางเดินที่ทอดยาว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยปรากฏขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่เดิมกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ "ดึกดื่นค่ำคืนป่านนี้แล้ว... ทำไมคุณยังไม่กลับบ้านอีกครับ ทนายพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น รณพีร์นั่นเอง... แต่อัยการหนุ่มในเวลานี้กลับไม่มีท่าทีเยชาหรือคำพูดเฉือดเชียนเช่นเคย แววตาของเขาลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะที่สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปเห็นซองพัสดุตราสัญลักษณ์และภาพโพลารอยด์บนโต๊ะเข้าอย่างจัง รณพีร์ชะงักฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันทีในเสี้ยววินาที "คุณได้มันมาจากไหน..." รณพีร์เอ่ยถามเสียงเครือ ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานด้วยความเร็วที่ทำเอาพิมพ์มาดาผงถอยหลัง "แล้วใครเป็นคนโทรหาคุณ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ