เกมจิตวิทยา

เสียงกริ่งเตือนภัยดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนที่ความมืดสนิทจะเข้าโอบล้อมทุกสิ่ง สรรพเสียงรอบกายของตึกสำนักงานกฎหมายใจกลางเมืองใหญ่ถูกตัดขาด ราวกับโลกทั้งใบถูกบีบให้เหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ของห้องโดยสารลิฟต์ที่ค้างเติ่งอยู่ระหว่างชั้นที่สิบแปดและสิบเก้า รณพีร์ไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนพิงผนังโลหะเย็นเฉียบของลิฟต์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเข้ากับแฟ้มเอกสารในมือเป็นจังหวะช้าๆ ทว่ามั่นคง ในความมืดมิดที่อาศัยเพียงแสงสลัวจากป้ายฉุกเฉินสีแดง เขารับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของอีกคน — พิมพ์มาดา “คุณคงไม่ได้ตั้งใจตัดกระแสไฟตึกนี้เพื่อบังคับให้ฉันเจรจานอกรอบหรอกนะครับ ท่านอัยการ” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดฝั่งตรงข้าม ร่างเพชฌฆาตในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องโดยสารดังสะท้อนเบาๆ สะท้อนความนิ่งสงบที่ซ่อนเร้นภายใต้สัญชาตญาณการเอาตัวรอด “ถ้าผมจะใช้วิธีสกปรกเช่นนั้น ผมคงไม่เลือกคดีที่ต้องเอาชื่อเสียงสิบปีในสำนักงานอัยการมาเดิมพันกับทนายความมือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการบิดเบือนความจริงเพื่อชัยชนะหรอกครับ คุณพิมพ์มาดา” รณพีร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกกำมะหยี่ พิมพ์มาดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้มีความขบขัน เจือไว้ด้วยความเย้ยหยันจางๆ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกบีบให้แคบลงตามปริมาตรอากาศที่เริ่มน้อยลงในพื้นที่ปิดทึบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าเจือจางจางผสมกับกลิ่นอายความกดดัน ลอยแตะจมูกของอัยการหนุ่ม “ความจริงเหรอครับ...” พิมพ์มาดาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว ในความมืดสลัว เขามองเห็นเพียงประกายตาคู่คมที่ทอแสงท้าทาย “ความจริงในศาลไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่จริงหรอกครับ ท่านอัยการ... ความจริงคือสิ่งที่คนที่มีอำนาจโน้มน้าวให้ผู้พิพากษาเชื่อต่างหาก และบังเอิญว่า ลูกความของผมอย่างคุณกันตภณ เขามีวิธีทำให้คนเชื่อถือเสมอ” รณพีร์หันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขาขยับตัวเข้าหาเธอเช่นกัน กดดันเธอกลับด้วยส่วนสูงและรัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวตน “คุณกำลังปกป้องปีศาจสวมสูท พิมพ์มาดา เอกสารบัญชีการเงินของบริษัทกันตภณโฮลดิ้งที่คุณพยายามทำลายน้ำหนักในศาลเมื่อวาน มันเชื่อมโยงกับคดีฟอกเงินและฆาตกรรมอำพราง คุณรู้ดีแก่ใจว่าเขาทำอะไรลงไป แต่คุณก็ยังเลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่งเพื่อแลกกับตัวเลขมหาศาลในบัญชีของสำนักงานกฎหมายคุณ” ไม่มีความลังเลในน้ำเสียงของเขา มีเพียงความผิดหวังและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของทนายความสาวกระตุกวูบ พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยเกราะป้องกันอันแข็งกร้าว เธอยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจ สร้างความปั่นป่วนในกระแสเลือดของชายหนุ่มอย่างเงียบงัน “คุณมองโลกเป็นสีขาวกับดำมาตลอดชีวิตเลยสินะครับ รณพีร์... คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่า คนเราบางครั้งไม่ได้สู้เพื่อความถูกต้อง แต่เราสู้เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความมืดที่เคยทำร้ายเราในอดีต” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลง เจือความสั่นเครือที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “ถ้าฉันไม่ชนะคดีนี้... คนที่จะถูกทำลาย ไม่ใช่กันตภณ แต่เป็นตัวฉันเอง” คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางบรรยากาศอับทึบทำให้รณพีร์ชะงักไป ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งที่กัดกินหัวใจ เขาเอื้อมมือไปควաբกุมข้อมือเรียวที่วางอยู่บนอกเสื้อของตนไว้แน่นสัมผัสไออุ่นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านความรู้สึกนึกคิดที่ซับซ้อน “ถ้าคุณกลัวความมืดในอดีต ทำไมคุณถึงเลือกที่จะเดินเข้าหามันลึกขึ้นเรื่อยๆ ล่ะครับ” รณพีร์กระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด “ผมพร้อมจะดึงคุณออกมา... ถ้าคุณยอมปล่อยมือจากปีศาจตนนั้น” พิมพ์มาดาชะงักค้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้อันตรายยิ่งกว่าคดีความใดๆ ที่เธอเคยเผชิญ มันคือการเดิมพันจิตวิญญาณระหว่างอัยการผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมกับทนายสาวผู้แปดเปื้อน ก่อนที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา เสียงกะพริบของหลอดไฟฉุกเฉินก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ลิฟต์ที่กลับมาทำงานอีกครั้งอย่างกระตุก ร่างของทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับต้องไฟ พิมพ์มาดาก้าวถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าเรียบเฉยถูกสวมกลับอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าหน้ากาก ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกรับแสงสว่างจ้าจากชั้นที่สิบเก้า พิมพ์มาดาก้มลงจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นเช่นเดิม ก่อนจะก้าวเดินออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รณพีร์ยืนนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางกลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกุหลาบป่า ทว่า ในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิดลงอีกครั้ง ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวสวนเข้ามาในลิฟต์อย่างกะทันหัน พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่มาตรงหน้าเขา “ท่านอัยการครับ... มีคนฝากนี่มาให้คุณจากที่เกิดเหตุเมื่อคืน มันคือหลักฐานใหม่ที่ถูกซ่อนไว้ในห้องทำงานของคุณกันตภณ และ... มันมีลายมือของคุณพิมพ์มาดาเซ็นกำกับในฐานะพยานลับครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความระทึกขลังนี้ด้วยกันนะครับ