เกมซ้อนเกม

เสียงถอนหายใจยาวนานราวกับต้องการขับไล่อากาศอันอับfชื้นออก1จากปอดดังขึ้นในความมืดของเบาะหลังรถยนต์ซีดานสีดำทึบ รณพีร์ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้ความเงียบงันภายในห้องโดยสารทำหน้าที่กดดันประสาทสัมผัส ขณะที่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปยังหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งเรืองแสงสีฟ้าสะท้อนกับนัยน์ตานิ่งสนิท บนหน้าจอนั้นคือภาพจำลองเส้นทางการเงินสามทอด ที่ถูกส่งต่อผ่านบัญชีม้าในต่างประเทศ ก่อนจะไหลย้อนกลับมาในรูปแบบของเงินลงทุนบริษัทบังหน้า ซึ่งเชื่อมโยงกับ "กันตภณ" โดยตรง "คุณแน่ใจเหรอครับว่าเหยื่อตัวนี้จะยอมกินเบ็ด" เสียงนุ่มทุ้มแต่เจือด้วยกระแสความกังวลดังขึ้นจากเบาะข้างคนขับ พิมพ์มาดาหันกลับมามองเขาเล็กน้อย แสงไฟนีออนสลัวจากป้ายร้านค้าข้างทางที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกรถ เผยให้เห็นร่องรอยความเครียดบริเวณหว่างคิ้วของทนายความสาวมือหนึ่ง เธออยู่ในชุดสูทสีเข้มเรียบกริบ ทว่าความเนี๊ยบนั้นไม่อาจปกปิดอัตราการเต้นของชีพจรที่สะท้อนผ่านจังหวะการหายใจเข้าออกได้เลย รณพีร์ละสายตาจากหน้าจอ เขาหันไปสบตาเธอนิ่ง ชั่วขณะหนึ่งช่องว่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะไม่มีเหลือ แม้ว่าในทางอุดมการณ์พวกเขาจะยืนอยู่คนละฝั่งของตาชั่งยุติธรรม แต่ในเกมสงครามชิงอำนาจครั้งนี้ ทั้งเขาและเธอต่างก็เป็นผู้เล่นที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดิมพันด้วยทุกสิ่งที่มี "สายลับสองหน้าคนนั้นไม่ได้รักความยุติธรรมหรอกครับคุณพิมพ์" รณพีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก "เขาแค่รักเงินมากกว่าเก้าอี้ในสำนักงานอัยการ และเมื่อข้อเสนอของเรามันหอมหวานพอที่จะซื้อชีวิตใหม่ให้เขาในต่างแดน ความโลภก็จะทำหน้าที่จัดการส่วนที่เหลือเอง... เราแค่นิ่งดูเขากลืนเบ็ดเข้าไปให้ลึกที่สุด" พิมพ์มาเม้มริมฝีปากแน่น เธอย่อมรู้ดีว่าความเสี่ยงในปฏิบัติการ "ล่อซื้อข้อมูล" คืนนี้มันสูงลิ่วแค่ไหน หากพวกเขาสามารถกระชากหน้ากากอัยการระดับสูงที่เป็นหนอนกระบองเพชรคอยส่งข่าวให้กันตภณได้ เกมนี้กระดานทั้งหมดจะพลิกทันที แต่หากพลาดพลั้ง... พวกเขาจะไม่ใช่แค่ฝ่ายแพ้คดี แต่หมายถึงอิสรภาพ หรืออาจรวมถึงชีวิต "ฉันแค่ไม่อยากให้คุณต้องเอาอนาคตในอาชีพมาแขวนไว้บนเส้นด้ายแบบนี้... พีร์" น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย แฝงความห่วงใยที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งกระด้าง รณพีร์ชะงักไปชั่ววินาที คำว่า 'พีร์' ที่หลุดออกมาจากปากของทนายความสาวคนเก่ง ทำให้หัวใจที่ด้านชาของอัยการหนุ่มเกิดแรงกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาเผลอมองริมฝีปากที่ขยับพูดนั้นก่อนจะดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว "ผมไม่มีทางเลือกอื่น ตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานของผมพร้อมกับแฟ้มคดีนั้น... คุณก็ดึงผมลงมาในโคลนตมนี้ด้วยกันแล้วนะครับ ทนายพิมพ์" รณพีร์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ก่อนที่บทสนทนาทางจิตวิทยาอันเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดนี้จะลึกซึ้งไปกว่าเดิม เสียงเคาะกระจกรถเบาๆ ส องครั้งก็ดังขึ้นจากด้านนอก *ก๊อก... ก๊อก* ทั้งคู่หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำดึงปีกหมวกต่ำจนแทบมองไม่เห็นใบหน้ายืนอยู่เคียงข้างประตูรถ นั่นคือ "ชัย" อดีตเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนผู้ผันตัวมาเป็นสายลับสองหน้า และเป็นกุญแจดอกสำคัญที่สุดในคืนนี้ รณพีร์ส่งสัญญาณมือให้พิมพ์มาดานั่งนิ่งอยู่ข้างใน ก่อนที่เขาจะผลักประตูรถก้าวลงไปเผชิญหน้ากับความหนาวเย็นยามวิกาล สายลมยามดึกพัดโชกกลิ่นอายความชื้นของฝนที่กำลังจะตกปรอยๆ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเสาไฟฟ้าริมทางที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ "ของล่ะ?" รณพีร์เปิดประเด็นทันทีโดยไม่เสียเวลาทักทาย น้ำเสียงของเขาแหบต่ำและทรงอำนาจ ชัยหัวเราะในลำคออย่างหวาดระแวง นัยน์ตาหลุบต่ำสอดส่องไปรอบบริเวณด้วยความตื่นตระหนก มือสั่นเทาควานหาบางอย่างในกระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนจะยื่นแฟลชไดรฟ์สีดำขนาดเล็กจิ๋วออกมา "นี่คือข้อมูลทั้งหมด... รายชื่ออัยการรับสินบน เส้นทางการเงินของกันตภณ และคลิปเสียงการประชุมลับเมื่อเดือนก่อน" ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แต่บอกไว้ก่อนนะอัยการรณพีร์ ผมขอเงินสดตามตกลง และตั๋วเครื่องบินเที่ยวตีสองนี่... ถ้าพวกคุณตุกติก ผมจะแฉทุกอย่างให้พรรคพวกของกันตภณรู้ทันที" รณพีร์รับแฟลชไดรฟ์นั้นมาไว้ในมือ น้ำหนักของมันเบาหวิวราวกับขนนก ทว่ากลับมีอำนาจทำลายล้างสูงพอกลบฝังอนาคตของคนนับสิบชีวิตในกระบวนการยุติธรรม "คุณทำได้ดีมากครับชัย เงินของคุณรออยู่หลังตึกร้างตรงโน้นแล้ว" รณพีร์พยักเพยิดไปยังโครงสร้างคอนกรีตเปลือยที่ตั้งตระหง่านอยู่ห่างออกไปราวสองร้อยเมตร ชัยถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยความโล่งอก รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นบนมุมปากของสายลับสองหน้า ก่อนที่เขาจะหันหลังและรีบสาวเท้าเดินหายเข้าไปในความมืดของเงาตึก ภายในรถ พิมพ์มาดาซึ่งมองสถานการณ์ผ่านกระจกมาตลอดรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง สัญชาตญาณนักกฎหมายและประสบการณ์ทำคดีอาชญากรรมนับร้อยเตือนเธอว่า บรรยากาศรอบตัวเงียบเกินไป... เงียบจนผิดวิสัย เธอกดเปิดล็อกประตูรถ ผลักมันออกแล้วก้าวเท้าลงมายืนบนพื้นคอนกรีต เย็นยะเยือกแผ่ซ่านผ่านรองเท้าส้นสูงขึ้นมา "พีร์! กลับมาที่รถก่อน มีบางอย่างไม่ชอบ마루!" ทว่า... สายเกินไป *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวแหวกอากาศยามค่ำคืน ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นจากมุมตึกที่ชัยเพิ่งเดินหายเข้าไป ร่างของอดีตสายลับสองหน้าสะดุ้งเฮือกก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดสีแดงฉานไหลนองซึมซับไปกับพื้นซีดานสีเทา รณพีร์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนพิมพ์มาดาให้หลบหลังตัวรถทันที กระสุนนัดที่สองเจาะทะลุกระจกข้างรถแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "หมอบลงครับ!" รณพีร์ตะโกนลั่น พร้อมกับดึงร่างบางของพิมพ์มาดาเข้าสู่อ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อและดินปืนคละคลุ้งในระยะประชิด หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าความหวาดกลัวไม่ใช่สิ่งเดียวที่พวกเขากำลังเผชิญในตอนนี้ ความเงียบสงัดกลับมาเยือนอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสองที่แนบชิดกันอยู่หลังล้อรถ รณพีร์กวาดสายตาคมกริบมองผ่านความมืดไปยังทิศทางที่กระสุนลั่นไก มือขวาล้วงเข้าไปในเสื้อแจ็คเก็ตเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบตหลายคู่ก็ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องกราดไปทั่วบริเวณเพื่อค้นหาเหยื่อ ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง หน้าจอแท็บเล็ตบนเบาะหลังรถที่ยังคงเปิดค้างไว้ ก็ส่งเสียงแจ้งเตือน "ติ๊ง" เบาๆ ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ที่รณพีร์เพิ่งได้รับมา ถูกอัปโหลดอัตโนมัติเข้าสู่ระบบคลาวด์สำรอง และปรากฏชื่อไฟล์ใหม่ล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาจากต้นทางปริศนา... *ชื่อไฟล์: "แผนผังองค์กรลับ-ตัวการที่แท้จริงไม่ใช่กันตภณ"* รณพีร์หันไปมองหน้าจอ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อของบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดในสำนักงานอัยการสูงสุด ปรากฏหราอยู่บนบรรทัดแรกของเอกสารลับชิ้นนั้น! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา