รอยร้าวในทีม

"ถ้าคุณยังเล่นด้วยสายตาแบบนี้ในฉากหน้า ฉันเกรงว่าเราคงต้องรื้อบทกันใหม่ทั้งซีรีส์ค่ะคุณพาย" เสียงกระซิบที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ลอดผ่านริมฝีปากของเรย์ออกมาในจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขยับเข้าไปประชิดตัวนักแสดงสาวดาวรุ่ง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ปะปนกับความตึงเครียดในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก พายไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงแย้มรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มักจะทำให้แฟนคลับใจละลาย แต่ในระยะประชิดแค่นี้ มีเพียงเรย์เท่านั้นที่เห็นประกายความท้าทายในดวงตาส่อประกายคู่นั้น "สายตาแบบไหนเหรอคะโปรดิวเซอร์... แบบที่กำลังมองว่าคุณสวยจนแทบจะจำบทไม่ได้ หรือว่าแบบที่ทำให้หัวใจคุณเต้นผิดจังหวะเมื่อกี้กันแน่?" พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบไม่แพ้กัน ปลายนิ้วเรียวยาวแกล้งแตะลงบนแฟ้มเอกสารในมือของเรย์เบาๆ อย่างจงใจยั่วเย้า เรย์ตวัดสายตาคมกริบมองมือคู่นั้นทันที เธอนึกอยากจะฟาดแฟ้มลงบนแขนซนๆ นั่นสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่ว่ารอบตัวพวกเขายังมีทีมงานเดินขวักไขว่อยู่เต็มกองถ่ายในสตูดิโอแห่งนี้ "อย่ามาเล่นไม่รู้เรื่องนะคะพาย นี่คือโปรเจกต์ใหญ่ ถ้ารสนิยมส่วนตัวของคุณมันรบกวนเวลาทำงาน ฉันในฐานะโปรดิวเซอร์มีสิทธิ์สั่งปลดคุณได้ทุกเมื่อ" "ปากแข็งจังเลยนะคะ ทั้งที่เมื่อกี้ตอนผู้กำกับสั่งคัท คุณเป็นคนแรกที่รีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน..." พายหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นคนนิ่งสนิทอย่างเรย์เริ่มมีอาการฮึดฮัด "กลัวฉันจับได้เหรอคะว่าคุณก็หวั่นไหวเหมือนกัน" "เพ้อเจ้อ" เรย์สะบัดหน้าหนี ไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนเจ้าเล่ห์อย่างพายอีกต่อไป เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีไปยังโต๊ะมอนิเตอร์ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... "พวกคุณสองคน... กำลังทำอะไรกันอยู่ครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความสงสัยอย่างชัดเจนดังแทรกขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะ เรย์และพายชะงักกึกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย จิน ผู้กำกับจอมจุกจิกประจำโปรเจกต์ ยืนกอดอกพิงเสาสตูดิโอ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองคนทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความขบขันเลยสักนิด กลับเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยที่ซ่อนไว้ไม่มิด เรย์รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างไร้ที่ติในเสี้ยววินาที เธอยืดตัวตรงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้กำกับหนุ่มด้วยท่าทีสุขุม "ไม่มีอะไรค่ะผู้กำกับจิน ดิฉันแค่กำลังตักเตือนคุณพายเรื่องการตีความบทบาทในฉากต่อไปอยู่ค่ะ พอดีเห็นว่ายังทำได้ไม่ถึงเกณฑ์ที่โปรดิวเซอร์อย่างเราคาดหวัง" พายที่ยืนอยู่ข้างๆ เกือบจะหลุดขำออกมากับคำแก้ตัวที่รวดเร็วยิ่งกว่าเสกของเข้าท้อง แต่เธอก็ยังรักษามารยาทด้วยการยกมือขึ้นกอดอกแล้วส่งยิ้มหวานหยดให้จินแทน "ใช่ค่ะ ผู้กำกับจิน... โปรดิวเซอร์เรย์เข้มงวดกับฉันซะเหลือเกิน สอนงานใกล้ชิดจนแทบจะสิงร่างอยู่แล้วเนี่ยค่ะ คุณจินว่าฉันควรจะตั้งใจเรียนเป็นพิเศษดีไหมล่ะคะ" พายจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ใกล้ชิด' จนจินขมวดคิ้วมุ่น สายตาของจินกวาดสลับไปมาระหว่างโปรดิวเซอร์สาวผู้สมบูรณ์แบบกับนางเอกสาวขี้เล่น เขารู้จักเรย์ดี เธอไม่ใช่คนที่จะมายืนคลอเคลียหรือกระซิบกระซาบใกล้ชิดกับนักแสดงคนไหนในกองแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล และยิ่งไปกว่านั้น... ท่าทางตื่นตัวเล็กน้อยที่เรย์พยายามปกปิดไว้ มันฟ้องชัดเจนว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล "งั้นเหรอครับ..." จินเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโปรดิวเซอร์สาว "แต่จากที่ผมยืนมองตรงโน้นมาสักพัก... บรรยากาศมันดูเหมือนคนกำลังเคลียร์เรื่องส่วนตัวมากกว่าเรื่องงานนะ" เรย์รู้สึกได้ถึงแผ่นหลังที่เย็นวาบเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ได้ดีเยี่ยม ไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมาทางสีหน้า "ผู้กำกับคงตาฝาดไปเองมากกว่าค่ะ งานของเราเดินหน้าไปได้ด้วยดี ไม่มีเรื่องส่วนตัวอะไรรบกวนแน่นอน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวไปเช็คคิวถ่ายฉากต่อไปก่อนนะคะ" เรย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอโค้งศีรษะให้จินเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเดินเลี่ยงออกไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้กำกับหนุ่มได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อ พายมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีไปอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เธอกำลังจะเดินตามเรย์ไปเช่นกัน แต่เสียงทักจากจินก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก "คุณพายครับ..." จินเรียกเสียงเรียบ สายตายังคงมองตามทิศทางที่เรย์เดินลับตาไป "ช่วงนี้คุณกับคุณเรย์... ดูสนิทกันเกินกว่าเหตุไปหน่อยหรือเปล่าครับ ระวังมันจะส่งผลกระทบกับกองถ่ายนะ" พายหันกลับมาสบตาผู้กำกับ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จางหายไปเล็กน้อย แทนที่ด้วยแววตานิ่งสงบที่เดาใจยาก "เกินกว่าเหตุเหรอคะผู้กำกับจิน?" พายทวนคำด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ "ฉันก็นึกว่าการที่นักแสดงกับโปรดิวเซอร์เข้าขากันได้ดี จะเป็นผลดีกับงานซะอีกนะคะ... หรือว่าผู้กำกับกลัวว่าฉันจะแย่งซีนใครเข้าล่ะ?" จินหรี่ตามองนักแสดงสาวอย่างพิจารณา เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอึมครึมลงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะเดียวกัน ที่มุมอับสายตาหลังฉากกั้น เรย์ที่ตั้งใจจะเดินหนีกลับต้องหยุดชะงักเท้าลง เมื่อจู่ๆ ข้อความแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในมือก็สั่นขึ้นมาเบาๆ บนหน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่เธอไม่เคยบันทึกไว้ *[ถ้าไม่อยากให้ความสัมพันธ์ลับๆ ของเธอกับพายหลุดออกไปถึงหูสื่อ... พรุ่งนี้เที่ยง มาเจอฉันที่เดิม]* เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความตกใจและระแวงระวัง ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ ร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงาดำด้านหลังเสาเข็ม ก็เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัวจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัว "อ่านข้อความจบแล้ว... สนใจจะฟังเงื่อนไขของฉันหน่อยไหมล่ะครับ โปรดิวเซอร์เรย์" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนนี้นะคะ! ห้ามพลาดตอนที่ 8 เด็ดขาดค่ะ ❤️