คำพูดแทงใจ

"ถ้าการแสดงของฉันมันไม่ได้เรื่องขนาดนั้น ทำไมคุณถึงไม่ถอนชื่อฉันออกจากโปรเจกต์ตั้งแต่วันแรกล่ะคะ คุณเรย์" เสียงของพายไม่ได้ดัง แต่มันกรีดแทงบรรยากาศในห้องซ้อมการแสดงจนเงียบกริบ จิน ผู้กำกับจอมจุกจิกที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องถึงกับชะงัก สายตาคมกริบของเรย์ที่จ้องมองมายังร่างโปร่งของนักแสดงสาวดาวรุ่งไม่ได้สั่นไหว แต่มือที่ถือสมุดบันทึกอยู่กลับกำแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เรย์วางแฟ้มงานลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่ฟังดูเหมือนเสียงปืนลั่นในความเงียบ เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปหาพายในระยะประชิดจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับกระจกเงาบานใหญ่ "ถอนชื่อเหรอ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยการเหยียดหยันที่ดูแพง "ฉันยอมเสียเวลามานั่งเคี่ยวเข็ญคนที่ไม่เห็นค่าของโอกาสตัวเอง เพราะฉันไม่อยากให้ผลงานของบริษัทต้องมาพังเพราะความ 'อยากเด่น' แบบงูๆ ปลาๆ ของคุณต่างหากล่ะ พาย" "โอ้... คำพูดสวยหรูจังเลยนะคะ" พายเหยียดยิ้ม แววตาที่มักจะซุกซนและแพรวพราวกลับกลายเป็นความเย็นชาที่อ่านไม่ออก เธอขยับเข้าไปใกล้เรย์มากขึ้นจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "จริงๆ แล้วมันเป็นเพราะคุณอยากกักตัวฉันไว้ใกล้ๆ เพื่อที่จะได้หาข้ออ้างมาด่าฉันทุกวัน หรือเพราะว่าคุณ 'ขาดฉันไม่ได้' กันแน่คะ?" ประโยคนั้นทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่แข็งกร้าว เธอรู้ว่าพายกำลังเล่นเกมปั่นประสาท แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเธอดันแพ้ทางให้กับการสบตานั้นทุกครั้ง "อย่าหลงตัวเองให้มากนัก" เรย์เอ่ยเสียงต่ำ "ความสามารถของคุณมันยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของคนที่ฉันเคยร่วมงานด้วยเลยด้วยซ้ำ ถ้าวันนี้คุณยังเล่นฉากสารภาพรักนั่นออกมาไม่ได้... ก็เตรียมตัวไปเก็บของกลับบ้านได้เลย เพราะฉันไม่เก็บ 'ขยะ' ไว้ในทีมงานของฉันแน่" คำว่า 'ขยะ' เหมือนไม้ตายที่ฟาดลงมากลางใจคนฟัง พายที่เคยยิ้มยียวนนิ่งไป แววตาที่เคยเป็นประกายไหววูบเหมือนมีน้ำตาคลอหน่วย แต่เธอก็กลั้นมันไว้ด้วยความทิฐิ เธอเม้มปากแน่นก่อนจะผลักไหล่เรย์ออกห่างอย่างแรง "ขยะงั้นเหรอคะ?" พายแค่นหัวเราะ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ที่ฉันพยายามจนแทบไม่ได้นอน ที่ฉันยอมให้คุณด่าสาดเสียเทเสีย ที่ฉันยอมทำทุกอย่างตามที่คุณสั่ง... ทั้งหมดนี้มันไม่มีค่าในสายตาคุณเลยสินะ คุณมันก็แค่โปรดิวเซอร์ที่หลงในอำนาจตัวเองจนมองไม่เห็นความเป็นคนของคนอื่น!" "พาย!" จินตะโกนแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มบานปลาย "หยุดเดี๋ยวนี้! นี่มันห้องซ้อมนะ ไม่ใช่สนามรบ!" แต่ไม่มีใครฟัง เรย์ที่เริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ก้าวเข้าหาพายอีกครั้ง เธอคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น "ความเป็นคนเหรอ? ถ้าคุณอยากได้รับการปฏิบัติเหมือนคนทำงานมืออาชีพ ก็ช่วยทำตัวให้มันสมกับตำแหน่งนักแสดงนำหน่อย ไม่ใช่ทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจที่อยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ!" "งั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะค่ะ" พายสะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนเรย์เซถลา "ในเมื่อคุณเกลียดฉันนัก ก็หาคนอื่นมาเล่นเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้ให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอีกแล้ว!" พายหันหลังเดินไปคว้ากระเป๋าเตรียมจะเดินออกจากห้อง จังหวะที่เธอเดินผ่านประตูนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังสวนเข้ามา "พาย! เดี๋ยวหยุดก่อน!" เสียงของใครบางคนที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของ 'นนท์' นักลงทุนรายใหญ่ของโปรเจกต์นี้เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าบึ้งตึง เขามองดูบรรยากาศที่มาคุระหว่างเรย์และพายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เกิดอะไรขึ้น?" นนท์ถามเสียงเรียบแต่กดดัน "ทำไมถึงได้ยินข่าวว่านักแสดงนำของผมจะถอนตัวออกไปดื้อๆ แบบนี้?" เรย์ยังคงนิ่งเงียบ เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ไหล่ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอก แต่นิสัยปากแข็งทำให้เธอไม่สามารถพูดคำว่าขอโทษออกมาได้ พายหยุดเดินแล้วหันกลับมา แววตาสั่นระริกของเธอจ้องมองเรย์เป็นครั้งสุดท้าย ราวกับจะรอคอยอะไรบางอย่าง... สัญญาณเล็กๆ ที่จะรั้งเธอไว้ แต่เรย์กลับหันหน้าหนีไปทางอื่น "ถ้าเขาอยากจะไป... ก็ปล่อยเขาไปค่ะคุณนนท์" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "บริษัทเราไม่ควรเสียเวลากับคนที่ไม่มีความอดทนอยู่แล้ว" พายชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยมีความอาลัยอาวรณ์ดับวูบลงทันที เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้นนท์ "ได้ยินแล้วนะคะคุณนนท์... เชิญคุณเรย์เขาหาคนใหม่มาเล่นแทนเถอะค่ะ" พายก้าวเท้าเดินออกไปทันที ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด จินมองหน้าเรย์ด้วยความเหลือเชื่อ ส่วนเรย์ได้แต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น หัวใจของเธอเหมือนถูกมีดกรีดจนเหวอะหวะเมื่อเสียงประตูปิดลง นนท์ก้าวเข้ามาหาเรย์แล้วลดเสียงลงจนเกือบกระซิบ "คุณรู้ไหมว่าคุณเพิ่งทำลายอะไรลงไป... พายไม่ใช่แค่ดาราที่คุณจะหามาแทนเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะเขาน่ะ คือคนที่ 'คนๆ นั้น' สั่งให้ผมจับตาดูเป็นพิเศษเพื่อโปรเจกต์นี้โดยเฉพาะ" เรย์ขมวดคิ้ว "คนๆ นั้น? คุณหมายถึงใคร?" ก่อนที่นนท์จะได้ตอบ เสียงโทรศัพท์ของเรย์ก็ดังขึ้นบนโต๊ะ เป็นสายจากบุคคลที่เธอไม่อยากรับที่สุดในเวลานี้... มันคือชื่อของเจ้าของช่องที่กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ทั้งชีวิต พายเดินออกจากอาคารด้วยความรู้สึกที่พังทลาย แต่ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงเรียกของใครบางคนที่เธอคาดไม่ถึงกลับดังขึ้นจากความมืดข้างทาง "จะหนีไปแบบนี้จริงๆ เหรอ... คนเก่ง?" พายหันไปมองตามเสียงนั้น แล้วลมหายใจของเธอก็หยุดชะงักลงทันที เมื่อเห็นร่างของบุคคลที่ยืนพิงเสาไฟอยู่ภายใต้แสงสลัว คนที่ควรจะอยู่ที่ต่างประเทศแต่กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในเวลานี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนค่ะ!