ดินเนอร์หลังเลิกงาน

"คุณเรย์ครับ! แย่แล้ว... ไฟล์วิดีโอซ้อมบททั้งหมดในห้องตัดต่อเมื่อกี้ อยู่ๆ ก็ถูกลบเกลี้ยงจนหมดระบบเลยครับ!" เสียงตะโกนของทีมงานหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกดังลั่นสตูดิโอ ทำเอาเรย์ที่กำลังก้มหน้าตรวจสคริปต์การแคสติ้งถึงกับชะงัก ปากกาในมือร่วงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นเฉี่ยวตวัดขึ้นมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ว่างเปล่า ไร้เงาไฟล์งานสำคัญที่พวกเธอทุ่มเทแรงกายแรงใจถ่ายทำกันมาตลอดทั้งวัน ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดทางเทคนิคธรรมดาแล้ว ระบบความปลอดภัยของสตูดิโอรัดกุมเกินกว่าจะมีใครมาแฮกได้ง่ายๆ เว้นแต่ว่า... "ใครเป็นคนแตะเครื่องนี้เป็นคนสุดท้ายคะ?" เสียงของเรย์นิ่งสนิท ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ะ... ผมเห็นคุณพายเดินออกจากห้องตัดต่อเป็นคนสุดท้ายครับ..." ทีมงานอ้อมแอ้มตอบ เรย์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ พาย ยัยนักแสดงตัวแสบ! นี่หล่อนคิดจะเล่นตลกอะไรอีก ถึงกับกล้าทำลายไฟล์งานเพื่อป่วนเธออย่างนั้นหรือ? ประตูห้องพักนักแสดงถูกผลเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะขออนุญาต ร่างเพรียวบางในชุดสูทลำลองก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวเป้าหมายที่กำลังนั่งไขว่ห้างฮัมเพลงอย่างสบายใจอยู่บนโซฟา พายเงยหน้าขึ้นจากสมาร์ทโฟน ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องพุ่งมาหาด้วยสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยงแบบนี้ "ใจเย็นก่อนสิคะ คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง หน้าตาบึ้งตึงแบบนั้นเดี๋ยวริ้วรอยถามหานะคะ" พายเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากยิ่งทำให้เรย์รู้สึกเหมือนโดนราดด้วยน้ำมันลงบนกองเพลิง "คุณพาย! คุณเล่นบ้าอะไรของคุณ ไฟล์วิดีโอซ้อมบทหายไปไหน คุณเป็นคนลบมันใช่ไหมคะ!" เรย์พ่นคำพูดรัวเร็วด้วยความโมโห มือเรียวบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเข้าไปใกล้เรย์ทีละก้าว จนคนที่ตัวเล็กกว่าต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางความเงียบที่กดดันในห้องแคบๆ "อุ๊ย... กล่าวหาว่าร้ายกันแบบนี้ ฉันเสียหายนะคะ" พายแสร้งทำเป็นตกอกตกใจ ยกมือขึ้นทาบอก "อีกอย่าง ฉันจะไปมีปัญญาบล็อกไฟล์งานระดับโปรฯ ของคุณได้ยังไงล่ะคะ แค่เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ฉันยังต้องให้น้องทีมงานทำให้เลยค่ะ" "อย่ามาทำไขسว่นนะคะ! คนสุดท้ายที่อยู่ในห้องนั้นคือคุณ!" "แล้วไงคะ? ฉันแค่อยู่เคลียร์บทเฉยๆ ส่วนเรื่องไฟล์หาย... คุณผู้จัดการคนเก่งอย่างคุณลองเช็ค ‘ถังขยะ’ ในระบบดูหรือยังคะ หรือว่ามัวแต่โมโหจนลืมใช้สมองส่วนหน้าคิดวิเคราะห์กันแน่เอ่ย?" เรย์ชะงัก กะพริบตาปริบๆ ด้วยความฉุนเฉียวปนประหม่า หล่อนรีบควatคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาเช็คระบบอย่างรวดเร็ว และพบบันทึกการย้ายไฟล์ไปไว้ในโฟลเดอร์สำรองฉุกเฉินจริง... เป็นเธอเองที่ลืมไปว่าระบบตั้งค่าออโต้แบ็คอัพไว้เมื่อมีคนพยายามเข้าถึงไฟล์ซ้อนทับกัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเรย์ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความอับอายที่พุ่งปรี๊ดจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ยัยนี่... จงใจปั่นหัวเธอลงหลุมชัดๆ! "เอ้า เงียบไปเลย หน้าแดงแบบนี้... สรุปคือฉันเป็นคนลบจริง หรือคุณซุ่มซ่ามเองกันแน่คะ หืม?" พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาล้อเลียนนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจของเรย์กระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ฉัน... แค่ตรวจสอบระบบผิดพลาดนิดหน่อยค่ะ!" เรย์เชิดหน้าขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หูทั้งสองข้างแดงแจ๋ "ถึงไฟล์จะไม่หาย แต่การกระทำของคุณมันก็ชวนให้เข้าใจผิดอยู่ดี!" "เข้าใจผิด หรือตั้งใจจะหาเรื่องมาเจอฉันกันแน่คะ?" พายหรี่ตามองอย่างรู้ทัน รอยยิ้มร้ายกาจระบายอยู่บนเรียวปากอิ่ม "ไหนๆ ไฟล์ก็อยู่ครบ งานก็เคลียร์เรียบร้อยแล้ว... เพื่อเป็นการไถ่โทษที่คุณปรักปรำฉันเมื่อกี้ และเป็นการฉลองที่งานเราไม่ล่ม คุณต้องไปทานข้าวเย็นกับฉันค่ะ" "หา? ไปทานข้าวกับคุณเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะค่ะ ฉันมีงานต้องเคลียร์ต่ออีกกองโต" เรย์ปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน ไม่มีทางที่เธอจะยอมไปนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับยัยตัวแสบคนนี้เด็ดขาด อยู่ใกล้ทีไรประสาทจะกินทุกที "ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะคะ..." พายยื่นมือไปฉุดข้อมือบางของเรย์ไว้เบาๆ ไม่ให้เดินหนี ดวงตาคมกริบมองสบตาตรงๆ ด้วยประกายจริงจังที่วูบผ่านเข้ามาจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ "เพราะถ้าคุณไม่ไป... ฉันจะเดินออกไปบอกนักข่าวข้างล่างว่า โปรดิวเซอร์สาวคนเก่งกำลังเดตลับๆ กับนักแสดงในสังกัด รับรองว่าพาดหัวข่าวพรุ่งนี้สนุกแน่ค่ะ" "คุณพาย! คุณนี่มัน... เจ้าเล่ห์เป็นบ้าเลย!" "เขาเรียกว่ามีไหวพริบต่างหากค่ะ เร็ว 3 นาทีนี้ถ้าคุณไม่เดินตามมา ฉันกดลิฟต์ลงไปแถลงข่าวจริงๆ ด้วยนะ" พายกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปยังประตูลับด้านหลังสตูดิโอที่เชื่อมต่อไปยังลานจอดรถส่วนตัว เรย์ยืนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ อยากจะกรี๊ดใส่หน้าสวยๆ นั่นสักสามรอบ แต่ทว่า... ชื่อเสียงและอนาคตในวงการของเธอจะมาพังเพราะข่าวเต้าไร้สาระไม่ได้เป็นอันขาด! สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่ฮ่นฮัดกระแทកเท้าเดินตามหลังร่างสูงโปร่งนั้นไปอย่างจำยอม บรรยากาศภายในร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์โมเดิร์นแบบไพรเวทเรสเตอรองต์เงียบสงบและเป็นส่วนตัว แสงไฟสลัวสีส้มอบอวลช่วยขับให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้น ทว่าความสัมพันธ์บนโต๊ะอาหารระหว่างคนทั้งสองกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามบรรยากาศเลยแม้แต่น้อย เรย์นั่งไขว่ห้างกอดอก ใบหน้าบึ้งตึงไม่รับแขก ดวงตาคู่สวยจ้องมองเมนูปลาดิบในมือราวกับมันคือศัตรูคู่อาฆาต ในขณะที่พายผู้เป็นต้นเหตุกลับนั่งเท้าคางอมยิ้มมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "สั่งอะไรสักหน่อยสิคะ หน้าบึ้งเป็นตูดหมึกแบบนั้น อาหารจะไม่อร่อยเอานะ" พายเอ่ยแซوةเบาๆ พร้อมกับเลื่อนแท็บเล็ตสั่งอาหารมาทางเรย์ "ฉันสั่งเองได้ค่ะ ไม่ต้องมาสั่งสอน" เรย์กระแทกเสียงตอบกลับทันควัน ก่อนจะกดเลือกเมนูราคาแพงที่สุดในหน้าจอแบบไม่มองราคา หมั่นไส้จริง ๆ คนอะไรน่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริง! "โอ้โห... สั่งปลาดิบเซ็ตพรีเมียมราคาเหยียบหมื่นเลยนะคะเนี่ย สงสัยจะแค้นฉันมากสินะคะเนี่ย ถึงได้คิดจะผลาญเงินในกระเป๋าฉันซะขนาดนี้" พายเลิกคิ้วสูงอย่างอารมณ์ดี ไม่มีท่าทีเสียดายเงินสักนิด "ถือว่าเป็นค่าปิดปากเรื่องไร้สาระที่คุณขู่ฉันก็แล้วกันค่ะ!" เรย์เชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้ พายหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนฟังอย่างประหลาด หล่อนรินชาเขียวอุ่นๆ ลงในถ้วยเล็กๆ แล้วเลื่อนไปวางตรงหน้าเรย์อย่างเอาใจใส่ "ดื่มคาร้อนๆ หน่อยค่ะ หน้าตาตื่นตระหนกเมื่อกี้ยังไม่หายซีดเลยนะ" เรย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นความใส่ใจที่แสดงออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย หล่อนช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟสลัวตกกระทบลงบนสันจมูกโด่งและแพขนตายาวหนา ยอมรับตามตรงว่าในยามที่พายไม่กวนประสาท หล่อนก็เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์เหลือร้ายจนละสายตาไม่ได้จริง ๆ "มองขนาดนี้... แอบหลงเสน่ห์ฉันเข้าแล้วล่ะสิคะ?" พายเงยหน้าขึ้นสบตาพอดี พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พราวเสน่ห์มาให้ เรย์รีบเบือนหน้าหนีทันควัน แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "หลงตัวเองที่สุด! ใครจะไปหลงคนเจ้าเล่ห์อย่างคุณกันคะ" "ปากแข็งจังนะคะ..." พายหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะค่อยๆ จางหายไปเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะดังขึ้น พายก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ราวกับบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย เรย์สังเกตเห็นความผิดปกตินั้น จึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" พายเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ ตอนนี้กลับฉายแววความกังวลและอึดอัดใจอย่างปิดไม่มิด หล่อนเม้มริมฝีปากแน่นราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่คาดฝันออกมาเบาๆ "จิน... เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า..." พายเว้นจังหวะหายใจนิดหน่อย สายตาคมกริบมองตรงมาที่เรย์ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "เขากำลังยืนอยู่หน้าร้านนี้... และกำลังเดินเข้ามาหาเราแล้วค่ะ" *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะคะ ❤️