ความลับในบทละคร

มุมแฟ้มเอกสารในมือของจินยับยู่ยี่จนแทบไม่เหลือสภาพ เดิมทีมันควรเป็นแค่กระดาษตารางคิวงานธรรมดา แต่แรงบีบจากปลายนิ้วที่จิกเกร็งจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ทำให้เห็นความอิจฉาริษยาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมอย่างชัดเจน สายตาดวงนั้นมองลอดแว่นกรอบทองมายังร่างของเรย์และพายที่ยืนอยู่มุมห้องแต่งตัวเก่าๆ หลังสตูดิโอ ประกายความลับบางอย่างในแววตาของจินน่ากลัวเสียจนเรย์เผลอก้าวเท้าขยับไปบังร่างของพายไว้โดยสัญชาตญาณ “ฉันว่าคุณควรเอาเวลาไปตรวจเช็กมุมกล้องรอบหน้า มากกว่าจะมานั่งจ้องจับผิดคนอื่นนะคะ คุณจิน” เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่แฝงด้วยคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือนทุกเมื่อ รอยยิ้มเยعยันบนมุมปากของโปรดิวเซอร์สาวทำให้จินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกไปพร้อมกับเอกสารยับๆ ชุดนั้น ทิ้งให้ห้องแต่งตัวกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง พายที่ยืนพิงกระจกบานใหญ่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยรอยยิ้มกวนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตากลมโตแพรวพราวระยิบระยับราวกับแมวตัว Z ทะเล้น “โอ๊ะ... เมื่อกี้คุณโปรดิวเซอร์กำลังปกป้องฉันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย ใจอ่อนยวบยาบแบบนี้ ระวังฉันจะหลงรักเอาจริงๆ นะคะ” “เลิกเล่นเป็นเด็กๆ สักที พาย” เรย์หันขวับกลับมาดุ ทว่าดวงตาคู่คมกลับหลบวูบไปทางอื่นเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเธอกับหญิงสาวตรงหน้ามันใกล้ชิดกันเกินไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือจางกลิ่นสตรอว์เบอร์รีละมุนลอยวนอยู่รอบกายพาย ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติของเรย์เกิดรวนเรขึ้นมาดื้อๆ “นี่มันเรื่องงาน บทละครฉากสำคัญพรุ่งนี้ ถ้าคุณยังเล่นๆ แบบนี้ เตรียมตัวโดนตัดออกจากการแคสติ้งรอบสุดท้ายได้เลย” “โห... ใจร้ายจังเลยนะคะคุณเรย์” พายแกล้งทำหน้ามู่ทู่ คว้าบทละครที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาพลิกเปิดหน้ากระดาษอย่างไม่ใส่ใจนัก ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา บรรยากาศรอบตัวของนักแสดงสาวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ รอยยิ้มทะเล้นหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงแววตาจริงจังลุ่มลึกที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงา เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินหนี สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เธอหันกลับไปมอง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกไปชั่วขณะ พายไม่ได้กำลัง ‘อ่าน’ บท... เธอ ‘สวมวิญญาณ’ มันต่างหาก ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มกวนประสาทเม้มเข้าหากันแน่นเล็กน้อย แววตาที่มองตรงไปยังเงาสะท้อนของตัวเองเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกและความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเย่อหยิ่ง น้ำเสียงนุ่มทุ้มกังวานเอื้อnนบทพูดออกมาด้วยอินเนอร์ที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทุกพยางค์ ทุกจังหวะการเว้นวรรค และลมหายใจที่สั่นไหวเล็กน้อย ล้วนถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครในบทได้อย่างสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ ราวกับว่าพายคือตัวละครตัวนั้นจริงๆ ไม่ใช่แค่คนกำลังท่องจำบทบาท “...ฉันไม่ได้อยากเกลียดเธอ... แต่เพราะรักต่างหาก ถึงต้องปล่อยมือ” คำพูดประโยคสั้นๆ ลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้องแต่งตัวที่เงียบสงบ เรย์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ปลายนิ้วที่ถือแฟ้มข้อมูลอยู่ข้างลำตัวเย็นเฉียบ เธอมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางที่ยืนนิ่งสนิท น้ำตาคลอเบ้าหน่วยในดวงตาสวยคู่นั้นโดยไม่ต้องใช้เวลาบิ้วอารมณ์เลยสักนิด ความสามารถที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้เล่นกะล่อนของพายมันช่างน่าตกใจ และในขณะเดียวกันก็ทรงพลังจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ นี่น่ะหรือ... คนที่จินบอกว่าไร้ฝีมือและเข้ามาด้วยเส้นสาย? สายตาของจินคงมืดบอดสนิท หรือไม่ก็หวาดกลัวพรสวรรค์ที่แท้จริงของคนตรงหน้าต่างหาก พายค่อยๆ หลับตาลงเพื่อดึงสติกลับมาจากภวังค์ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเรย์ที่ยืนจ้องค้างอยู่ รอยยิ้มมุมปากแบบเดิมกลับมาอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาคู่สวยนั้นกลับไหวระริกคล้ายกำลังรอคอยคำตัดสินจากโปรดิวเซอร์สาวคนเก่ง “เป็นยังไงบ้างคะคุณเรย์... พอจะผ่านเกณฑ์มาตรฐานความเข้มงวดของคุณโปรดิวเซอร์คนสวยหรือยังคะ หรือว่าฉันต้องซ้อมให้ดูใหม่อีกรอบดีเอ่ย” พายก้าวเข้าไปหาช้าๆ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมโดยไม่รู้ตัว เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อรักษาเกราะกำบังอันน้อยนิดไว้ แต่ใบหน้าที่มักจะนิ่งสนิทกลับขึ้นสีระเรื่อจางๆ ที่พวงแก้มโดยไม่สามารถควบคุมได้ ปากที่เคยจัดจ้านกลับเม้มแน่น นึกหาคำพูดโต้ตอบความแพรวพราวนี้ไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว “คุณ... ซ้อมมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงของเรย์หลุดลอดริมฝีปากออกมาเบากว่าปกติเล็กน้อย “ความลับค่ะ” พายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนเรย์รู้สึกวูบวาบไปหมด ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซน “ยกเว้นว่าคุณเรย์อยากรู้จริงๆ... งั้นคืนนี้เราไปนั่งติวบทกันสองคนที่ห้องฉันดีไหมล่ะคะ รับรองว่ามีฉากลับที่ไม่มีในสคริปต์ให้คุณดูอีกเยอะเลยนะ” บรรยากาศความตึงเครียดจากเรื่องของจินเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความใกล้ชิดที่ร้อนรุ่มและหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เรย์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อรักษาฟอร์มของตัวเอง *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะกะทันหัน พร้อมๆ กับที่บานประตูห้องแต่งตัวถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงของใครบางคนก้าวพรวดพราดเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และคำพูดถัดมาก็ทำให้ลมหายใจของทั้งเรย์และพายต้องหยุดชะงักลงทันที “คุณเรย์ครับ! แย่แล้ว... ไฟล์วิดีโอซ้อมบททั้งหมดในห้องตัดต่อเมื่อกี้ อยู่ๆ ก็ถูกลบเกลี้ยงจนหมดระบบเลยครับ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความลับในบทละครด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!