สายตาที่เกินพอดี

ข้อความจากเบอร์แปลกบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างวาบ ทิ้งความหนาวเหน็บไว้ที่ปลายปลายนิ้วของเรย์ ภาพถ่ายใบหน้าของเธอเองเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมตัวหนังสือเตือนภัยที่อ่านแล้วชวนให้ขนลุกซู่... *‘ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่เธอไว้ใจ อาจไม่ได้ใสอย่างที่คิด’* ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย สมองอันปราดเปรียวของโปรดิวเซอร์สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ใครกันที่กล้าเล่นเกมจิตวิทยานี้กับเธอ? และที่สำคัญกว่านั้น... ภาพนี้ถูกถ่ายจากมุมไหนในกองถ่ายเมื่อสัปดาห์ก่อน? “คุณเรย์คะ ทีมงานสไตลิสต์รอตรวจชุดเซ็ตที่สองอยู่ที่สตูดิโอย่อยแล้วค่ะ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับผู้ช่วยสาวที่โผล่หน้าเข้ามาขัดจังหวะความนึกคิด เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาสู่โลกความเป็นจริง เธอคว่ำหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะปั้นสีหน้านิ่งเรียบเป็นมืออาชีพแล้วก้าวออกจากห้องพักส่วนตัว บรรยากาศในสตูดิโอย่อยวันนี้ค่อนข้างอึมครึมเนื่องจากตารางงานที่กระชั้นชิด จิน ผู้กำกับหนุ่มจอมจุกจิกกำลังยืนกอดอกขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ พ่นลมหายใจออกมารอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่เช้า เรย์กวาดสายตามองหาเป้าหมายหลักของโปรเจกต์นี้ ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างโปร่งของพายที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้แต่งหน้า นักแสดงดาวรุ่งคนนี้ดูผ่อนคลายเสียจนน่าหมั่นไส้ ในมือถือแก้วชานมไข่มุกที่สั่งมาฟุ่มเฟือยท่ามกลางกองงานที่เคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองตรงมาที่เรย์ทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายขึ้นที่มุมปากอิ่มราวกับแมวตัวร้ายที่กำลังเจอเหยื่ออันโอชะ “อ้าว คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง หน้าตาเคร่งเครียดแบบนี้... มีเรื่องกลุ้มใจเรื่องงาน หรือว่ากลุ้มใจเรื่องที่มีคนส่งข้อความมาป่วนกันแน่คะ?” เสียงหวานเอ่ยแซวขึ้นลอยๆ แต่ทว่าดังพอที่จะทำให้ทีมงานรอบข้างหันมามอง พายจงใจลากเสียงยาวในคำสุดท้าย พร้อมกับเอียงคอส่งสายตาแพรวพราวมาให้ เรย์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ ข้อความในโทรศัพท์เมื่อครู่ยังร้อนผ่าวอยู่ในความทรงจำ หรือว่า... พายจะเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้? “ถ้าว่างมากจนมีเวลามาสังเกตสีหน้าคนอื่น ฉันว่าเอาเวลาไปทวนบทฉากดราม่าช่วงบ่ายดีกว่านะคะ คุณพาย” เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนทนาราบเรียบแต่แฝงด้วยคมมีด พยายามกลบเกลื่อนความไหวหวั่นในแววตาให้มิดชิดที่สุด พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทีไม่ได้สะท้านสะเทือนกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างเพรียวผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวโปรดิวเซอร์สาวทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้เรย์ต้องเผลอกลั้นหายใจ “แหม... ก็ฉันเป็นห่วงนี่คะ เห็นคุณเรย์ถือโทรศัพท์หน้าเครียดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... หรือว่าข้อความจาก ‘ใครบางคน’ มันทำให้คุณนอนไม่หลับเหรอคะ?” พายจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเย้าแหย่ แต่แววตาที่มองกลับมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะเรียกว่าการหยอกล้อเล่นๆ เรย์ขยับถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงผิดจังหวะจนน่าโมโห เธอมองสบตาคนเจ้าเล่ห์อย่างไม่ยอมแพ้ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “เรื่องส่วนตัวของฉัน คงไม่จำเป็นต้องรบกวนให้คุณพายมาใส่ใจหรอกค่ะ เอาเวลาไปห่วงเรตติ้งซีรีส์ที่จะฉายปลายปีนี้ดีกว่านะคะ” “เรื่องเรตติ้งน่ะหายห่วงอยู่แล้วค่ะ...” พายยิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสแพรวพราวราวกับซ่อนแผนการร้ายกาจเอาไว้ “แต่เรื่องของคุณเรย์เนี่ย... ท่าทางฉันคงต้องขออนุญาต ‘ใส่ใจ’ ให้มากกว่าเดิมซะแล้วล่ะค่ะ เพราะดูท่าทางแล้ว... คุณกำลังมีภัยเงียบอยู่ใกล้ตัวโดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ” คำพูดนั้นสะกิดต่อมระแวงของเรย์เข้าอย่างจัง สายตาที่พายมองมามันไม่ใช่การแสดง แต่มันมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มทะเล้นนั่น หรือว่าพายจะรู้เบาะแสอะไรเกี่ยวกับข้อความขู่ฆ่า/คุกคามนั่นจริงๆ? “คุณหมายความว่ายังไง?” เรย์ถามเสียงต่ำลง ดึงข้อมือของอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัวเมื่อพายทำท่าจะเดินเลี่ยงไป พายก้มลงมองมือเรียวที่กุมข้อมือตนเองไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยิ่งขยายกว้างขึ้นไปอีก เจ้าตัวจงใจพลิกข้อมือกลับมาเป็นฝ่ายกุมมือเรย์ไว้แน่นเสียเอง พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันท่ามกลางสายตาของทีมงานนับสิบชีวิตที่เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว “ถ้าอยากรู้... คืนนี้หลังเลิกกอง อยู่เคลียร์งาน ‘สองต่อสอง’ กับฉันที่ห้องพักโปรดิวเซอร์นะคะ แล้วฉันจะเล่าทุกอย่างที่คุณ... อยากรู้ให้ฟังเองค่ะ” เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความอภิมหาหน้าด้านของนักแสดงสาวที่กล้าหยอดเธอต่อหน้าคนครึ่งกองถ่ายแบบนี้ พายส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสะบัดตัวเดินผละไปทางฉากถ่ายทำ ปล่อยให้โปรดิวเซอร์สาวสาปส่งความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายอยู่ในใจ แต่ทว่า... ในจังหวะที่เรย์กำลังจะถอนหายใจโล่งอกที่รอดพ้นจากการถูกจับพิรุธเรื่องข้อความแปลกๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังยืนถือแฟ้มเอกสารนิ่งสนิทอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ดวงตาคู่คมคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอและพายด้วยแววตาเย็นเยียบที่อ่านไม่ออก... จิน ผู้กำกับจอมจุกจิก ยืนกำมุมแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ สายตาที่เขามองตรงมาเต็มไปด้วยความริษยาและประกายความลับบางอย่างที่ถูกปิดตาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ รี้ดเดอร์ทุกคนน่ารักที่สุดเลยค่ะ!