กฎระเบียบ vs ความหย่อนยาน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นจนเรย์สะดุ้งเล็กน้อย แต่หญิงสาวเก็บอาการได้อย่างรวดเร็ว เธอปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาคู่คมที่มองตรงไปยังร่างระหงของคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ กลับฉายแววไม่พอיอย่างปิดไม่มิด นาฬิกาข้อมือราคาแพงบอกเวลาเก้าโมงสิบห้านาที... ช้ากว่ากำหนดการนัดหมายกองถ่ายซีรีส์เรื่อง *“แคสติ้งนี้...ไม่มีทางเป็นของเธอ”* ไปแล้วถึงสี่สิบห้านาทีเต็ม สำหรับเรย์ โปรดิวเซอร์สาวผู้ยึดมั่นในวินัยและระเบียบข้อบังคับยิ่งกว่าชีพ ความล่าช้าคือบาปมหันต์ และพาย นักแสดงสาวดาวรุ่งพุ่งแรงที่กำลังกุมหัวใจคนดูค่อนประเทศ ก็ดูจะตั้งใจทำบาปข้อนี้ซ้ำซากเสียเหลือเกิน "สายไปสี่สิบห้าวินาที... อ้อ ไม่สี่สิบห้าสิคะ สี่สิบห้านาทีค่ะคุณพาย" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เธอประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ เป็นจังหวะเนิบนาบ เพื่อกดดันคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา พายไม่ได้แสดงอาการสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกแต้มไว้ที่มุมปากหยักสวย ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับราวกับเด็กแสบที่กำลังสนุกกับการแกล้งแมวหวงกอด พายก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของโปรดิวเซอร์สาวทีละนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจางๆ ลอยมาแตะจมูกเรย์ ทำให้คนที่พยายามตั้งกำแพงต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "โธ่ คุณเรย์ขา อย่าเพิ่งทำหน้ายักษ์ใส่พายเลยค่ะ รถติดจะตายไป กรุงเทพฯ ยุคนี้ถ้าไม่เหาะมา ก็ต้องใช้บริการโดรนแล้วล่ะค่ะถึงจะตรงเวลาเป๊ะ" พายลากเสียงหวาน ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับเรย์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาแพรวพราวคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของโปรดิวเซอร์สาวราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง "ข้อแก้ตัวเดิมๆ ใช้ไม่ได้ผลกับฉันหรอกค่ะพาย กฎก็คือกฎ ถ้าคุณยังรักษาเวลาไม่ได้ เก้าอี้นางเอกเรื่องนี้ก็คงต้องทบทวนกันใหม่" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างและศักดิ์ศรีของคนคุมเกม แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าของพายอยู่ใกล้แค่เอื้อมก็ตาม พายหรี่ตาลงน้อยๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเจ้าชู้กรุ้มกริ่มที่ทำเอาเรย์ต้องกัดกริมฝีปากแน่น พายยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือเรียวข้างหนึ่งแตะลงบนขอบโต๊ะของเรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน "ทบทวนใหม่เหรอคะ? หืม..." พายจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า "แน่ใจเหรอคะว่าจะหาคนมาแทนพายได้ทัน... หรือจริงๆ แล้ว คุณแค่หาเรื่องอยากเจอหน้าพาย นานขึ้นอีกนิดกันแน่คะ คุณโปรดิวเซอร์คนเก่ง" คำพูดกึ่งหยอกกึ่งท้าทายนั้นทำเอาเรย์แทบสำลักลมหายใจตัวเอง ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีริ้วแดงจางๆ พาดผ่านอย่างรวดเร็ว แม้เธอจะพยายามสะกดกลั้นความเขินอายแล้วปั้นหน้าดุใส่ แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับก็สั่นพร่าไปเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "หลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะพาย! ถอยออกไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ เรากำลังคุยเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ" เรย์ผลักไหล่บางเบาๆ เป็นการประท้วง แต่พายกลับไวกว่าคว้าข้อมือของเรย์ไว้ได้ทันสัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของนักแสดงสาวส่งกระแสไฟแปลกๆ วิ่งพล่านไปทั่วแขนของโปรดิวเซอร์สาวจนเธอต้องนิ่วหน้า ก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ตามด้วยการก้าวเข้ามาของจิน ผู้กำกับจอมจุกจิกที่มักจะมาถูกที่ถูกเวลาเสมอ (หรือผิดเวลาในสายตาของเรย์) "อ้าว พายมาถึงแล้วเหรอ ดีเลยๆ กำลังรออยู่พอดี เรย์... เดี๋ยวเราไปเช็กมอนิเตอร์หน้าเซ็ตกันได้แล้ว ทุกอย่างพร้อมแล้ว" จินพูดรวบรัดโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุระหว่างคนทั้งคู่ พายผละมือออกจากข้อมือของเรย์ช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้โปรดิวเซอร์สาวอีกครั้งเป็นเชิงท้าทาย เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อเรียกสติ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วก้าวผ่านพายไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทว่าในจังหวะที่เดินสวนกันนั้นเอง พายก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเรย์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน *“คืนนี้... เลิกกองแล้วเคลียร์คิวยาวๆ ให้พายด้วยนะคะ มีเรื่อง ‘กฎระเบียบ’ ที่เราต้องคุยกันยาว...ตัวต่อตัวค่ะ”* สิ้นเสียงกระซิบนั้น พายก็ยิ้มหวานแล้วเดินนำหน้าออกจากห้องไปอย่างไร้ความกังวล ปล่อยให้เรย์ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความโกรธเรื่องมาสายถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวระคนระทึกอย่างประหลาด และในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวขาเดินตามออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา... ข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งภาพถ่ายใบหน้าของเธอตอนกำลังเผลอ เมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับตัวหนังสือสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ: *"ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่เธอไว้ใจ อาจไม่ได้ใสอย่างที่คิด"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและติดตามความแซ่บด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!