ความจริงที่ถูกกระชาก

เศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องกรีดผ่านความเงียบงันจนน่าขนลุก กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ บนผิวกายของพราวรวี คาร์โลไม่แม้แต่จะหันไปมองรอยถากที่ไหล่ซ้ายซึ่งเลือดสีเข้มเริ่มซึมออกมาเป็นวงกว้าง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาตรึงแน่นอยู่กับร่างสั่นเทาของหญิงสาวตรงหน้า เขาก้าวยาวๆ เพียงก้าวเดียวก็ประชิดตัวเธอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างแรงจนพราวรวีอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาลงไปมองโทรศัพท์มือถือที่นอนนิ่งอยู่บนพรม "คิดจะทำอะไร พราวรวี" เสียงทุ้มต่ำของคาร์โลแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ มันไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่เป็นความผิดหวังที่ปะทุขึ้นดั่งลาวา พราวรวีเม้มปากแน่น ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย เธอพยายามดึงข้อมือออก แต่แรงมหาศาลของเขากลับกักขังเธอไว้เหมือนนักโทษในกรงทอง "ปล่อยฉันนะคาร์โล... ฉันไม่ได้ทำอะไร!" "ไม่ได้ทำ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก คาร์โลปล่อยมือข้างหนึ่งจากข้อมือเธอเพื่อก้มลงหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา นิ้วแกร่งเลื่อนผ่านหน้าจออย่างคล่องแคล่ว แม้เครื่องจะติดรหัสล็อก แต่สำหรับเขามันไม่ใช่ปัญหา "คนของคุณที่ส่งข้อความมาเตือนเรื่อง 'ของขวัญ' จากมาร์คัส... มันหมายความว่ายังไง" พราวรวีหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าคำโกหกไม่มีความหมายในสายตามาเฟียร้ายอย่างเขา "ฉันแค่... ฉันแค่กลัว" เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ "เขามีหลักฐานเรื่องหนี้สินของพ่อ... เขาขู่ว่าจะทำลายครอบครัวฉันถ้าฉันไม่ยอมส่งข้อมูลบางอย่างให้" คาร์โลกระชากร่างเธอเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ใบหน้าของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความกระหายการควบคุม "ขู่? เธอคิดว่าคนของมาร์คัสมีค่ามากกว่าชีวิตของเธอในกำมือฉันงั้นหรือ!" มือหนาเลื่อนมาบีบปลายคางของเธอให้เชิดขึ้น แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่เขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้ คาร์โลโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น มองเห็นความสับสน ความหวาดกลัว และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ "ตอบมาว่าเธอให้มันไปเท่าไหร่" เขาเค้นเสียงต่ำ "ฉันไม่ได้ให้อะไรไปทั้งนั้น!" พราวรวีตะโกนตอบพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก "ฉันไม่ได้เป็นคนทรยศคุณ!" คาร์โลมองดูใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา แรงอารมณ์ที่เคยคุกรุ่นเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอทำเอาสติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือน ความโกรธแค้นกลายเป็นความกระหายที่จะตีตราจอง ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้น เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างรุนแรง ฟันคมขบเม้มลงบนผิวอ่อนนุ่มจนเกิดรอยจางๆ มันเป็นการแสดงอำนาจที่ดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ พราวรวีสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้สัมผัสที่คาดเดาไม่ได้ "ถ้าเธอยังกล้าติดต่อกับมันอีกครั้งเดียว" คาร์โลกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขาเต็มไปด้วยอันตราย "ฉันจะทำให้เธอรู้ว่านรกบนดินมีจริง พราวรวี... และฉันจะเป็นคนเดียวที่ได้รับสิทธิ์นั้น" ท่ามกลางความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคนสนิทดังขึ้นหน้าประตูห้อง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วอย่างร้อนรน "นายครับ! มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาทางประตูหน้า พวกมันระเบิดรั้วฝั่งตะวันออกเข้ามาแล้วครับ!" คาร์โลผละออกจากร่างบางในทันที ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งการแก้แค้น เขาหันกลับมามองพราวรวีด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะคว้าปืนกระบอกคู่ที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาตรวจความพร้อม "อยู่ตรงนี้ อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" เขาออกคำสั่งเด็ดขาด ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู ทว่าก่อนที่มือของเขาจะแตะลูกบิดประตู เสียงของพราวรวีก็ดังขึ้นแผ่วเบาจนแทบขาดหาย "คาร์โล... อย่าไปเลยนะ... พวกมันรอคุณอยู่ที่นั่น" คาร์โลชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที สบตากับความกังวลที่พราวรวีไม่อาจปกปิดไว้ได้ หัวใจที่เคยปิดตายของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาแค่นยิ้มบางๆ ที่ไม่มีใครเคยเห็น แล้วก้าวออกไปนอกห้อง ทิ้งให้พราวรวีนั่งตัวสั่นอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของกระจก และความลับที่เธอยังไม่ได้บอกเขา... ว่าในข้อความสุดท้ายที่มาร์คัสส่งมา มันไม่ใช่แค่เรื่องขู่กรรโชก แต่มันคือรูปถ่ายที่มาร์คัสแอบถ่ายเธอในห้องนอนนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา... พร้อมกับข้อความที่ว่า 'เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น... คนรักของแกเป็นของฉันตั้งแต่แรกแล้ว' ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องนอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ย่องมาจากทางหน้าต่างห้องน้ำที่เธอไม่ได้ล็อกไว้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้กับพราวรวีและคาร์โลในตอนนี้นะครับ ภูริศร์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเรื่องนี้นะครับ