รอยร้าวในความสัมพันธ์

"บอกมา... ว่าแกไปรู้อะไรมา" เสียงทุ้มต่ำของคาร์โล ดันเต้ สั่นพร่าด้วยแรงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเงียบงัน ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าลูกน้องคนสนิท มือหนาบีบสันปืนในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มาร์คัสไม่ใช่แค่คู่แข่งทางธุรกิจ แต่มันคือเชื้อร้ายที่คอยกัดกินอาณาจักรของเขา และคำพูดทิ้งท้ายเมื่อครู่กำลังรุกรานสัญชาตญาณดิบของคาร์โลอย่างรุนแรง "พราวรวี..." คาร์โลพึมพำชื่อนั้นออกมา ราวกับชื่อนี้เป็นสิ่งปนเปื้อนในลมหายใจของเขา เขาหมุนตัวกลับ มุ่งหน้าไปยังห้องนอนใหญ่ที่หญิงสาวผู้เป็นดั่งรอยมลทินในชีวิตของเขากำลังพักผ่อนอยู่ ภายในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม พราวรวีกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้าง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทำให้เห็นใบหน้าเนียนใสที่ดูตื่นตระหนกยามเห็นเขาพุ่งเข้ามา เธอรู้ดีว่าบรรยากาศรอบตัวคาร์โลในเวลานี้มันอันตรายเพียงใด "คาร์โล... คุณกลับมาดึกจัง" พราวรวีเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามลุกขึ้นยืน แต่ความแข็งกร้าวในดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าทำให้เธอชะงัก "ไม่ต้องเสแสร้งว่าห่วงฉัน พราวรวี" เขาเดินตรงเข้ามาประชิดตัว ใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตากับดวงตาที่ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหาย "คืนนี้... เธอไปพบใครมาบ้าง หรือควรจะถามว่า... 'ใคร' ที่ส่งข่าวมาให้เธอ" "คุณหมายความว่ายังไงคะ ฉันไม่ได้ออกไปไหนเลย" "อย่ามาโกหก!" คาร์โลคำรามลั่น แรงบีบที่คางของเธอเพิ่มขึ้นจนพราวรวีต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "มาร์คัสบอกว่าเธอกับเขามีความลับต่อกัน ความลับที่อาจจะทำลายฉันได้ในคืนนี้ เธอกล้าดียังไงถึงคิดจะแทงข้างหลังฉัน ทั้งที่ฉันให้อิสระเธอมากเกินไป!" "ฉันไม่ได้แทงข้างหลังคุณ... ฉันไม่เคยรู้จักมาร์คัสเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ!" พราวรวีตะโกนตอบ ทั้งน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า เธอพยายามสะบัดหน้าหนีจากการกอบกุมของเขา แต่คาร์โลกลับกระชากร่างเธอเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง ราวกับต้องการบดขยี้เธอให้แตกสลาย "ถ้าไม่รู้จัก แล้วทำไมกลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนนั้น ถึงติดอยู่ที่ตัวเธอ?" คาร์โลก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นกายของเธอราวกับจะค้นหาหลักฐานแห่งการหักหลัง ทว่ากลิ่นที่เขาพบกลับมีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ยิ่งเห็นท่าทีหวาดกลัวของหญิงสาว เขายิ่งรู้สึกว่าเขากำลังสูญเสียการควบคุม "ฉันยอมเป็นของคุณ... ยอมให้คุณกักขังเพื่อแลกกับความปลอดภัยของครอบครัว แต่ถ้าคุณจะมองว่าฉันเป็นคนทรยศเพียงเพราะคำพูดของศัตรู... คุณมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง คาร์โล ดันเต้!" เพียะ! แรงตบของเขาส่งผลให้พราวรวีหน้าหันไปตามแรงปะทะ เสียงเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง คาร์โลนิ่งงันไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นรอยแดงประทับบนแก้มเนียนของหญิงสาว สัญชาตญาณดิบในตัวเขาถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เขาผลักร่างบางลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับ มือหนาฉีกกระชากชุดนอนของเธอออกอย่างไร้ความปราณี บรรยากาศโรแมนติกที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยแรงอารมณ์ที่ดิบเถื่อนและไร้ซึ่งความอ่อนโยน "ในเมื่อเธอบอกว่าเธอเป็นของฉัน... งั้นก็แสดงให้ฉันเห็นสิว่าเธอเป็นของใครกันแน่" เขาบดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ความหึงหวง และความต้องการที่อยากจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก พราวรวีไม่ได้ขัดขืน เธอรู้ดีว่ายิ่งเธอตอบโต้ ยิ่งทำให้เขาคลั่ง แต่ในขณะที่คาร์โลกำลังดื่มด่ำกับรอยรอยร้าวที่เขาสร้างขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องก็ดังขึ้นหน้าประตูห้อง "นายครับ... มีจดหมายถูกส่งมาหน้าประตูคฤหาสน์... เป็นตราประทับของมาร์คัสครับ" คาร์โลชะงักกึก เขาผละออกจากพราวรวีอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่ประตูห้องด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาลุกขึ้นยืน ปรับชุดสูทให้เข้าที่ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองพราวรวีที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียง เขารับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเปิดผนึกออก ในนั้นมีเพียงภาพถ่ายใบเดียว... ภาพถ่ายที่ทำให้ลมหายใจของคาร์โลแทบหยุดชะงัก มันเป็นภาพของพราวรวีในมุมที่ดูเหมือนเธอกำลังยื่นสิ่งของบางอย่างให้กับคนของมาร์คัสในสวนสาธารณะเมื่อสองวันก่อน วันที่เขาปล่อยให้เธอออกไปซื้อของเพียงลำพัง... และที่เลวร้ายกว่านั้นคือข้อความท้ายภาพที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงว่า *'ความลับที่เธอซ่อนไว้... อาจจะเป็นหัวใจที่เธอฝากไว้กับศัตรูของนายก็ได้นะ คาร์โล'* คาร์โลกำภาพถ่ายในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เขายังหาชื่อเรียกไม่ได้ ระหว่างความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง กับความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ เขาหมุนตัวกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่พราวรวีที่นอนร้องไห้ แต่เป็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมระเบียงห้อง พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กำลังส่งข้อความบางอย่างออกไป... อย่างเงียบเชียบและเด็ดเดี่ยว "เธอกำลังคุยกับใคร... พราวรวี" เสียงของคาร์โลดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พราวรวีสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงบนพื้นพรม แต่ก่อนที่คาร์โลจะก้าวไปถึงตัวเธอ เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากนอกหน้าต่างห้องนอน ทะลุกระจกเข้ามาเฉียดไหล่คาร์โลไปเพียงไม่กี่นิ้ว! ขอบคุณที่ร่วมติดตามเส้นทางความรักอันแสนทรมานนี้ไปกับผมนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับรอยร้าวที่เริ่มขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อยๆ ครับ