กรงขังที่แคบลง

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบจ่อเข้าที่ขมับของพราวรวีในวินาทีที่เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงาดำที่ฝ่าความมืดเข้ามา กลิ่นกายของบุรุษแปลกหน้าไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมหรูหราแบบคาร์โล แต่มันคือกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นดินปืนที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตระหนก ทว่าก่อนที่เธอจะได้กรีดร้อง มือหนาก็พุ่งเข้าตะปบปิดปากเธอไว้แน่น “เงียบ... ถ้าไม่อยากตายตรงนี้” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเหี้ยมเกรียมกระซิบข้างใบหู ทว่าในจังหวะที่พราวรวีพยายามดิ้นรน แรงปะทะจากภายนอกประตูห้องนอนก็กระแทกเข้ามาจนบานไม้หนาหนักสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตดังขึ้นพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงตะคาดก้องของคาร์โลที่ฟังดูดุดันยิ่งกว่าราชสีห์บาดเจ็บ “พราวรวี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เงาดำที่จับตัวพราวรวีชะงักไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล คาร์โลในชุดสูทสีเข้มที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยพุ่งเข้ามาพร้อมปืนในมือ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เมื่อเขาเห็นว่ามีคนแปลกหน้ากำลังใช้พราวรวีเป็นตัวประกัน รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก “มาร์คัส... แกกล้าดียังไงถึงส่งสุนัขของแกเข้ามาในที่ของฉัน” คาร์โลเค้นเสียงต่ำ ปลายกระบอกปืนของเขานิ่งสนิท เล็งตรงไปที่จุดตายของอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล “คาร์โล... แกไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตใครหรอกนะ” มือสังหารของมาร์คัสหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระชากร่างพราวรวีถอยไปที่ระเบียงห้องน้ำ “ถอยออกไป ไม่อย่างนั้นแม่สาวน้อยนี่จะได้ไปนอนเล่นในหลุมศพก่อนจะได้เห็นแสงแดดพรุ่งนี้แน่” พราวรวีหลับตาปี๋ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจไม่ใช่เพราะความตาย แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าเธอกำลังกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำลายล้างผู้ชายคนนี้ คาร์โลไม่ได้ลดปืนลง ซ้ำยังก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดดันจนคนทั้งห้องแทบหยุดหายใจ “แกคิดว่าความตายของเธอจะทำให้ฉันเจ็บปวดหรือ? แกคิดผิด... สิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันเจ็บคือการที่แกไม่ได้ตายด้วยมือฉันในตอนนี้” ท่ามกลางความตึงเครียด คาร์โลอาศัยจังหวะที่คนร้ายเปลี่ยนจุดยิงเพียงเสี้ยววินาที เหนี่ยวไกปืนเข้าที่หัวไหล่ของศัตรูอย่างแม่นยำ เสียงปืนดังสนั่นในห้องแคบๆ ร่างชายชุดดำทรุดลงไปกับพื้น ก่อนที่บอดี้การ์ดคนอื่นๆ จะกรูเข้ามาล็อกตัวมันไว้ คาร์โลพุ่งเข้าหาร่างพราวรวีที่ทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจ เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่นจนกระดูกแทบจะลั่น “ฉันบอกเธอว่ายังไงพราวรวี! ฉันสั่งให้ล็อกประตู!” เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธปนความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น “ฉัน... ฉันลืม...” พราวรวีพึมพำ น้ำตาเริ่มเอ่อล้น เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงและลมหายใจที่หอบถี่ของเขา คาร์โลผละออกจากเธอ สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเผด็จการทันที “นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่ได้แตะต้องแม้กระทั่งลูกบิดประตูห้องน้ำถ้าฉันไม่อนุญาต!” เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เอาคนของมันไปจัดการให้เงียบที่สุด ส่วนห้องนี้... เพิ่มคนเฝ้าหน้าประตูอีกสองคน ใครที่ไม่มีสิทธิ์ ห้ามเข้าใกล้ระยะสิบเมตร ไม่เว้นแม้กระทั่งแม่บ้าน” หลังจากคาร์โลอุ้มพราวรวีไปวางลงบนเตียงกว้าง เขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับถอดเข็มขัดหนังออกแล้วใช้มันมัดข้อมือของเธอเข้ากับหัวเตียงอย่างแน่นหนา พราวรวีตื่นตระหนก “คาร์โล! คุณจะทำอะไร!” “กรงขังของเธอแคบลงแล้วพราวรวี” เขาโน้มตัวลงมาประชิด ใบหน้าหล่อเหลาดูคมเข้มและน่ากลัวจนเธอไม่กล้าสบตา “ถ้าโลกข้างนอกมันอันตรายนัก ฉันจะขังเธอไว้ที่นี่ ในที่ที่ไม่มีใครแตะต้องเธอได้นอกจากฉัน... และฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า การเป็นสมบัติของมาเฟียอย่างฉัน มันไม่มีทางให้เธอได้หนีไปไหนอีกตลอดกาล” คาร์โลจูบเธออย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนหวานเจือปน มีเพียงการประกาศกรรมสิทธิ์ที่รุนแรงจนริมฝีปากของเธอแตกซ่าน ทว่าในขณะที่เขากำลังจะลุกออกไป เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นที่โต๊ะข้างหัวเตียง เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ ดวงตาที่ดุดันเมื่อครู่กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเดินไปรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะกรอกเสียงลงไปว่า “แกแน่ใจนะว่าหาเจอแล้ว?” พราวรวีมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งที่สุดในโลก ทว่ายามนี้เขากลับดูแตกสลายด้วยข่าวสารบางอย่างที่ปลายสาย คาร์โลหันกลับมามองเธอ สายตาที่เปลี่ยนไปนั้นช่างเย็นเยือกและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม “พราวรวี... ดูเหมือนพี่ชายของเธอจะไม่ได้ตายอย่างที่เธอเข้าใจ” เขาพูดพลางยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก “และดูเหมือนว่า เขาไม่ได้หายไปไหน แต่เขานี่แหละที่เป็นคนเปิดทางให้มาร์คัสเข้ามาหาเธอในคืนนี้!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดดำของมาเฟียคนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ พรุ่งนี้มาร่วมลุ้นกันต่อครับ ขอบคุณครับ จากใจภูริศร์