หยดน้ำตามาเฟีย

“มาร์คัส... พี่ชายของฉันน่ะหรือ? คุณกำลังโกหกเพื่อจะให้ฉันเสียใจใช่ไหมคาร์โล!” เสียงของพราวรวีสั่นพร่า ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนหวานบัดนี้แดงก่ำด้วยมวลอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาขณะพยายามปัดป้องสัมผัสจากมือหนาของมาเฟียหนุ่มที่บีบปลายคางเธอไว้แน่น คาร์โล ดันเต้ ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูในห้องทำงานมืดสลัว กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนของเขามันกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ ราวกับจะเค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใสซื่อ “โกหก? สำหรับมาร์คัส... ฉันไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้น” เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “พี่ชายเธอขายข้อมูลของฉันเพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง และเขานี่แหละที่ปูทางให้ไอ้สารเลวนั่นเข้ามาถึงตัวเธอถึงห้องนอน... บอกฉันมาสิพราวรวี ว่าความรักที่เธอยึดมั่นนักหนาน่ะ มันมีค่าแค่ไหนในสายตาของคนที่เธอเรียกเขาว่าพี่?” พราวรวีสูดลมหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่ปฏิเสธความจริงที่ว่ามาร์คัสอันตราย แต่เธอไม่เคยเชื่อว่าพี่ชายแท้ๆ จะทรยศเธอได้ขนาดนี้ ทว่าเมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของคาร์โล เธอกลับไม่เห็นความล้อเล่นแม้แต่น้อย เธอตัดสินใจทำสิ่งที่คาร์โลคาดไม่ถึง หญิงสาวก้าวเข้าไปหาเขา ตัดระยะห่างที่เคยรักษาระดับไว้ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเขา ฝ่ามือเล็กๆ วางทาบลงบนหน้าขาแกร่งของชายหนุ่มที่สวมกางเกงสแล็คเนื้อดี “ถ้าเขาทำอย่างนั้นจริง... ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยเขา” เสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น “และฉันไม่มีทางยอมให้เขาใช้ฉันเป็นเครื่องมือทำร้ายคุณได้อีก” คาร์โลชะงัก ลมหายใจเขาติดขัดไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือบางที่สั่นเทาของเธอ พราวรวีไม่ได้อ้อนวอน แต่เธอกำลังแสดงให้เขาเห็นถึงการเลือกข้างอย่างเด็ดขาด “พิสูจน์สิ” คาร์โลเอ่ยเสียงต่ำ กระซิบข้างใบหูเธอ “ถ้าเธอไม่ได้เป็นพวกเดียวกับมัน ก็จงทำให้ฉันเห็นว่าเธอยอมเสียสละอะไรได้บ้าง... แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เธอหวงแหนนักหนา” ความหมายในประโยคของเขาชัดเจนจนเลือดในกายของพราวรวีสูบฉีด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่น่าหลงใหล เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวทำให้มาเฟียผู้ไม่เคยสยบให้ใครต้องขบกรามแน่น “ฉันจะให้คุณทุกอย่างคาร์โล...” เธอพูดเบาๆ พร้อมกับเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกช้าๆ อย่างไร้ความลังเล “ให้คุณตรวจสอบทุกตารางนิ้วในชีวิตของฉัน ให้คุณขังฉันไว้ในกรงทองนี้... ขอเพียงแค่คุณเชื่อใจฉันสักครั้ง ว่าฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในเกมสกปรกของใครทั้งนั้น” คาร์โลคำรามในลำคอด้วยความหงุดหงิดผสมความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนเกินควบคุม เขากระชากร่างบางขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง บดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดุดัน รุนแรง ราวกับจะลงโทษและตักตวงความหวานนั้นไปพร้อมๆ กัน พราวรวีตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน เธอโอบกอดลำคอหนาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือการพิสูจน์ครั้งสุดท้ายที่เธอจะมอบให้กับปีศาจใจร้ายตนนี้ บรรยากาศในห้องทำงานแปรเปลี่ยนจากความตึงเครียดของสงคราม กลายเป็นแรงดึงดูดที่แผดเผา คาร์โลรู้ดีว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความซื่อตรงที่แฝงด้วยความอ่อนหวานของเธอ แม้สัญชาตญาณมาเฟียจะเตือนให้เขาระแวง แต่ในวินาทีนี้... ร่างกายเขากลับเรียกร้องเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ขณะที่ความสัมพันธ์กำลังถลำลึกไปสู่จุดที่ไม่อาจถอยกลับได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต “บอสครับ... เราพบเบาะแสใหม่แล้วครับ!” ลูกน้องคนสนิทของคาร์โลรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกระดาษในมือ แต่เมื่อเห็นภาพที่คาร์โลกำลังโอบกอดพราวรวีอยู่บนตัก เขาก็ชะงักค้างทันที คาร์โลตวัดสายตามองลูกน้องด้วยแววตาดุจมัจจุราชที่พร้อมจะฆ่าฟันทุกคนที่ขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากไล่ ลูกน้องคนนั้นก็รีบพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ “ไม่ใช่เรื่องของมาร์คัสครับบอส... แต่เป็นเรื่องของ 'ผู้หญิงคนนั้น' คนที่ทิ้งคุณไปเมื่อห้าปีก่อน... ตอนนี้เธออยู่ที่สถานีตำรวจ และเธอกำลังขอพบคุณ!” ร่างของพราวรวีที่อยู่ในอ้อมกอดคาร์โลแข็งทื่อไปทันที เธอเงยหน้ามองสีหน้าของคาร์โลที่แปรเปลี่ยนจากความเร่าร้อนกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัว... และนั่นคือวินาทีที่เธอรู้ว่า สงครามที่แท้จริงของเธอกับเขามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของตัวละครนะครับ ขอบคุณที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับภูริศร์ครับ