ศึกตัดสินที่สะเทือนพสุธา

"มึงคิดว่ากระสุนนัดเดียวจะหยุดกูได้งั้นรึ มาร์คัส?" เสียงทุ้มต่ำของคาร์โล ดันเต้ พร่าสั่นเล็กน้อยแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสังหาร เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่สีข้างซึ่งกำลังหลั่งเลือดสีเข้มชโลมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน ในขณะที่มืออีกข้างยังคงกำด้ามปืนพกคู่กายแน่น สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์บาดเจ็บจดจ้องไปยังร่างของมาร์คัสที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของคลังสินค้าเก่าริมอ่าว มาร์คัสหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เขากวาดสายตามองหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในวงล้อม—พราวรวี ที่ถูกลูกน้องของเขาจับตัวไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาไม่ได้สั่นไหวอย่างที่เขาต้องการ "แกมันก็แค่หมาจนตรอก คาร์โล" มาร์คัสเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "วันนี้ความภาคภูมิใจทั้งหมดของแกจะจบลงที่นี่ ทั้งอำนาจ... และผู้หญิงที่แกหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น" คาร์โลแค่นยิ้มที่มุมปาก เลือดที่ไหลซึมออกมาทำให้เขารู้สึกถึงความตายที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจ แต่นั่นกลับทำให้ความดิบเถื่อนในตัวเขาพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาไม่สนใจความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือการกำจัดขยะที่ขวางทางชีวิตของเขาและพราวรวีทิ้งเสีย "พราวรวี..." คาร์โลเรียกชื่อเธอเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น "มองตาฉัน" พราวรวีสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งสนิท ทว่ามีความหมายที่ส่งผ่านมาถึงใจของมาเฟียหนุ่ม มันคือความเชื่อมั่น... ความเชื่อมั่นที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาตลอดชีวิต "ฉันรักคุณ... ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง อย่าปล่อยให้มันจบแบบนี้" เธอตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ทรงพลัง คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดี คาร์โลพุ่งตัวออกไปราวกับสิงโตที่หิวโหย มาร์คัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าชายที่เสียเลือดมากขนาดนั้นจะยังมีความเร็วเหลืออยู่ขนาดนี้ ปืนในมือคาร์โลคำรามก้องติดต่อกันสามนัด กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่และต้นขาของมาร์คัสจนเขาทรุดฮวบลงกับพื้น ความพินาศบังเกิดในเสี้ยววินาที ลูกน้องของมาร์คัสที่เหลือต่างแตกตื่นและถูกจัดการด้วยสมุนมือขวาของคาร์โลที่เพิ่งนำกำลังบุกทะลวงเข้ามาทางด้านหลัง เสียงปืน เสียงตะโกน และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คาร์โลเดินโซเซเข้าไปหามาร์คัสที่นอนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด เขาใช้ปลายรองเท้าหนังกดลงบนบาดแผลของอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม "จำไว้... อย่าคิดจะแตะต้องสิ่งที่ฉันรัก" คาร์โลกระซิบเสียงเหี้ยมก่อนจะตัดสินใจจบความแค้นด้วยนัดสุดท้ายที่เจาะเข้าที่จุดตาย เมื่อความสงบกลับคืนมา คาร์โลรีบหันไปหาพราวรวีที่กำลังวิ่งเข้าหาเขาอย่างไม่คิดชีวิต อ้อมกอดที่โหยหาถูกประสานเข้าด้วยกัน แม้ร่างกายของเขาจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและหยาดเหงื่อ แต่เธอกลับโอบกอดเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปกับลมหายใจที่แผ่วเบา "คาร์โล... คุณต้องไม่เป็นอะไร" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้าวราน มือเล็กๆ พยายามกดแผลของเขาไว้ "ฉันยังตายไม่ได้... เพราะฉันยังมีเรื่องต้องสะสางกับเธออีกเยอะ" เขาฝืนยิ้มแม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกบางอย่างก็เปลี่ยนไป จู่ๆ เสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของคลังสินค้าทำให้ทั้งคู่ชะงัก ร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงา เขามีเค้าโครงใบหน้าที่คุ้นเคยจนคาร์โลต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ... ชายคนนั้นคือ 'เอเลียส' พี่ชายต่างมารดาที่คาร์โลคิดว่าตายไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน "เก่งมาก น้องชาย" เอเลียสกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ในมือของเขาถือรีโมทบางอย่างไว้ "แต่ดูเหมือนว่าศึกนี้จะยังไม่จบลงง่ายๆ อย่างที่แกหวังนะ เพราะสิ่งที่ฉันฝังไว้ใต้ตึกนี้... มันกำลังจะนับถอยหลังในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า" คาร์โลเบิกตากว้าง สัญชาตญาณมาเฟียสั่งให้เขารีบคว้าตัวพราวรวีแล้วพุ่งออกไปจากจุดนั้นทันที แต่แล้วเสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วปฐพี แรงปะทะทำให้ร่างของพวกเขาลอยกระเด็นออกไปคนละทิศทาง ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าครอบงำสติของเขาอย่างสมบูรณ์ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่เข้มข้นที่สุดกับภูริศร์นะครับ