การตัดสินใจของมาเฟีย

“เซ็นสัญญานี้ซะ คาร์โล... แล้วผู้หญิงของแกจะมีลมหายใจกลับออกไปจากโกดังร้างนี่โดยที่ยังครบสามสิบสอง” เสียงแหบพร่าของมาร์คัสดังสะท้อนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดแนบลงบนขมับของพราวรวี หญิงสาวไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแต่หลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดจากการถูกทำร้าย ร่างกายของเธอสั่นสะท้านในวงแขนของศัตรูที่กำลังใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองอำนาจ คาร์โล ดันเต้ ยืนนิ่งดั่งรูปสลักหินแกรนิต ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวพุ่งตรงไปยังใบหน้าของพราวรวี ก่อนจะเหลือบมองเอกสารโอนถ่ายหุ้นทั้งหมดในเครือตระกูลดันเต้ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ เบื้องหน้า มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือลมหายใจ คือเลือดเนื้อ และคือเกียรติยศที่เขาสร้างมาตลอดทั้งชีวิต “แกกำลังเล่นกับไฟ มาร์คัส” คาร์โลเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ถ้าเธอเป็นอะไรไปแม้แต่รอยขีดข่วนเดียว ฉันจะล่าแกไปจนถึงนรกขุมสุดท้าย ไม่ว่าแกจะหลบอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ก็ตาม” “ขู่ไปก็ไร้ประโยชน์!” มาร์คัสแค่นหัวเราะ ดันปืนเข้าลึกกว่าเดิมจนพราวรวีสะดุ้งสุดตัว “คนอย่างแกน่ะเหรอจะยอมเสียทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนเดียว? อย่ามาโกหกกันหน่อยเลย อำนาจคือชีวิตของแก... ไม่ใช่ยัยนี่!” คาร์โลไม่ตอบโต้ เขาเพียงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของพราวรวี แววตาของหญิงสาวที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายชัดถึงความเสียสละ เธอส่ายหน้าช้าๆ พยายามสื่อสารผ่านสายตาให้เขาหยุด... ให้เขาเดินจากไป ไม่ต้องแลกเปลี่ยนสิ่งใดเพื่อเธอ ทว่าสำหรับคาร์โล... ในนาทีนี้ อำนาจที่เคยเป็นทุกสิ่งกลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าเมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วเบาของเธอ “ฉันให้แกได้ทุกอย่าง...” คาร์โลเอ่ยคำนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าทว่าหนักแน่น เขาค่อยๆ หยิบปากกาด้ามหรูขึ้นมา “เอาไปเลยทั้งอาณาจักรที่แกโหยหา แลกกับชีวิตของเธอเพียงคนเดียว” “คาร์โล... ไม่!” พราวรวีรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ตะโกนออกมา เสียงของเธอแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “อย่าทำแบบนี้ ฉันไม่คุ้มที่จะแลกกับทุกอย่างของคุณ!” คาร์โลไม่ได้หันไปมองเธอ แต่สายตาที่เขามองไปยังเอกสารนั้นบ่งบอกความรู้สึกทั้งหมดที่เขาไม่เคยเอ่ยปากบอกใครมาก่อน เขารู้ดีว่าหากเซ็นชื่อลงไป เขาจะกลายเป็นเพียงชายไร้ค่าในสายตาของโลกมาเฟีย เขาจะสูญเสียความคุ้มครอง สูญเสียบริวาร และอาจถูกตามเก็บในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่ทว่า... ความเย็นชาที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตกลับละลายหายไปสิ้นเพียงเพราะวินาทีที่เห็นรอยแผลบนหน้าผากเธอ “ชีวิตของเธอมีค่ามากกว่าอำนาจที่ฉันครอบครองอยู่มหาศาลนัก พราวรวี” เขาพึมพำ ก่อนจะจรดปากกาลงบนกระดาษอย่างไม่ลังเล หมึกสีเข้มกรีดผ่านหน้ากระดาษเป็นชื่อ ‘คาร์โล ดันเต้’ ลายเซ็นที่เป็นดั่งตราประทับแห่งจุดจบของจักรพรรดิมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ มาร์คัสหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง เขารีบผลักพราวรวีให้เซถลาไปข้างหน้าขณะที่มืออีกข้างคว้าเอกสารฉบับนั้นมาไว้ในอ้อมอก “แกมันคนโง่ คาร์โล! แกสูญเสียทุกอย่างแล้ว!” ทว่าในจังหวะที่มาร์คัสกำลังเผลอไผลไปกับชัยชนะ คาร์โลกลับไม่ได้พุ่งตัวไปหาพราวรวีอย่างที่คาด แต่เขากลับคว้ามีดพกที่ซ่อนอยู่ในถุงเท้าตวัดออกไปดุจสายฟ้าฟาด! ฉึก! มีดพกฝังเข้าที่ข้อมือของมาร์คัสจนปืนร่วงหลุดจากมือ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นโกดัง คาร์โลพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวศัตรูราวกับเสือหิว มือหนากระชากคอเสื้อของมาร์คัสก่อนจะกระแทกหมัดหนักๆ ลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมาตลอดทั้งวัน “แกกล้าแตะต้องเธอ!” ทุกหมัดที่ลงไปเต็มไปด้วยแรงแค้น พราวรวีที่ทรุดตัวอยู่กับพื้นมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเห็นคาร์โลในมุมที่ไม่เคยเห็น... มุมที่เขาพร้อมจะทำลายโลกทั้งใบเพื่อปกป้องเธอเพียงคนเดียว แต่ทว่า ในจังหวะที่คาร์โลกำลังจะปลิดชีพมาร์คัส เสียงกดปืนจากเงามืดด้านหลังโกดังก็ดังขึ้น “วางมือซะ คาร์โล... ไม่งั้นผู้หญิงของแกจะได้ตายสมใจอยากแน่” เสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง คาร์โลชะงักมือที่กำลังจะซัดเข้าที่ใบหน้าของมาร์คัสเป็นครั้งสุดท้าย เขาค่อยๆ หันกลับไปมองยังเงามืดนั้น และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เลือดในกายของเขาร้อนฉ่าราวกับถูกสาดด้วยน้ำกรด ผู้ที่ถือปืนจ่อไปที่ขมับของพราวรวีไม่ใช่ลูกน้องของมาร์คัส... แต่เป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุดคนหนึ่งที่เคยหักหลังเขาในอดีต ทุกอย่างพลิกผัน... และลมหายใจของเขาก็แทบดับสูญลงตรงนั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนหนักหน่วงของคาร์โลและพราวรวีมาจนถึงตอนนี้นะครับ