ลมหายใจที่เหลืออยู่

“พราว... พราวรวี! ลืมตาขึ้นมามองผมเดี๋ยวนี้!” เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องอยู่ในมโนภาพที่บิดเบี้ยว คาร์โลพยายามฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งดุจมีตะกั่วถ่วง รสคาวเลือดที่คละคลุ้งในลำคอคือสัมผัสแรกที่เขารับรู้ได้ ร่างกายทุกส่วนปวดร้าวราวกับถูกบดขยี้ด้วยเครื่องจักรขนาดใหญ่ แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมาเฟียที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนยังคงทำงานอยู่เหนือความเจ็บปวด เขากระชากตัวเองขึ้นจากกองเศษหินและซากปรักหักพังของคลังสินค้าที่เพิ่งถูกแรงระเบิดฉีกกระชากจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปคว้าแผ่นหลังที่เย็นเฉียบของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว “พราว... อย่าเป็นอะไรไปนะ” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า คาร์โลดึงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของพราวรวีเข้ามากอดไว้แนบอก หัวใจของมาเฟียผู้ไร้ความปรานีแทบจะหยุดเต้นเมื่อพบว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอโชกไปด้วยเลือดสีสดที่ซึมออกมาจากแผ่นหลัง ใบหน้าหวานที่เคยมีสีเลือดบัดนี้ซีดเผือดราวกับรูปปั้นหินอ่อน พราวรวีขยับเปลือกตาช้าๆ ก่อนจะเปิดออกเพียงครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นดูเลื่อนลอย แต่เมื่อเห็นใบหน้าของคาร์โลที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยแผลที่ใบหน้า มุมปากบางของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ “คาร์โล... คุณยัง... ไม่ตาย...” “ใช่ ผมยังไม่ตาย และผมจะไม่ยอมให้คุณตายด้วย!” เขาตวาดเสียงกร้าว แต่แฝงไปด้วยความเวทนา “ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมไม่หนีไปก่อน!” “ถ้าฉันหนี... ใครจะอยู่ดูใจคุณล่ะคะ...” เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจที่ติดขัด คาร์โลไม่รอฟังคำตอบ เขารวบตัวเธอขึ้นอุ้มแนบกับอกกว้าง แม้ร่างกายของเขาเองจะแทบยืนไม่ไหว แต่ความมุ่งมั่นที่แรงกล้าทำให้เขาก้าวเดินผ่านกองเพลิงที่ยังคงลุกโชนไปสู่ทิศทางที่มีแสงสว่างจากรถยนต์ที่จอดรออยู่ไกลๆ ตลอดทางที่เขาก้าวเดิน เลือดของเขากับเธอหยดลงบนพื้นดินเป็นทางสายยาว สัมผัสความอุ่นร้อนจากร่างกายของเธอที่ซึมผ่านเสื้อผ้ามายังอกของเขากลายเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เขายังคงสติไว้ได้ คาร์โลรู้ดีว่ามาร์คัสไม่มีทางปล่อยให้พวกเขารอดไปง่ายๆ แต่ในวินาทีนี้ เขาไม่สนว่าศัตรูจะมีกี่คน สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดคือลมหายใจที่เต้นตุบอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา เมื่อถึงตัวรถ เขาวางร่างหญิงสาวลงบนเบาะหลังอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะก้าวขึ้นมานั่งกุมบังเหียน ความเย็นจากพวงมาลัยรถหรูปลุกสติเขาให้กลับมาคมชัดอีกครั้ง “ทนไว้พราวรวี... อีกนิดเดียว หมอฝีมือดีที่สุดของผมกำลังรออยู่ที่คฤหาสน์” เขากดคันเร่งจนจมมิด เสียงเครื่องยนต์คำรามรับกับความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอก คาร์โลเหลือบมองกระจกหลังเป็นระยะ ภาพพราวรวีที่นอนหายใจรวยรินทำให้เขารู้สึกเหมือนมีมีดนับพันเล่มกรีดลงบนหัวใจ ความเหี้ยมเกรียมในอดีตที่เขาเคยมีดูจะกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความสูญเสียที่เกือบจะเกิดขึ้นตรงหน้า รถหรูพุ่งทะยานผ่านความมืดมิดของค่ำคืน แต่ทว่า... สัญชาตญาณของนักล่าเตือนให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ เส้นทางข้างหน้าเงียบงันจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงไซเรน ไม่มีเสียงไล่ล่าจากศัตรู แต่มันกลับเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง คาร์โลตัดสินใจหักเลี้ยวรถเข้าสู่ทางลัดที่แยกออกไปอีกเส้นทางหนึ่ง แต่ทว่า... แสงไฟหน้ารถกลับไปกระทบกับร่างของใครบางคนที่ยืนขวางกลางถนนอยู่ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น คาร์โลเบรกจนล้อลากพื้นเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เขาคว้าปืนพกคู่ใจที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาทันที ทว่ามือที่ถือปืนกลับชะงักค้างเมื่อแสงไฟหน้ารถเผยให้เห็นใบหน้าที่เขาไม่มีวันลืม “มาร์คัส...” คาร์โลคำรามลอดไรฟัน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือในมือของมาร์คัสไม่ได้ถืออาวุธ แต่เขากำลังถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดภาพวิดีโอสดเอาไว้ และในภาพนั้น... คือลูกน้องคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด กำลังหันปากกระบอกปืนไปที่หัวของคนในครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่ของเขา มาร์คัสเผยยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “วางปืนลงซะคาร์โล... ถ้ามึงไม่อยากให้คืนนี้ กลายเป็นคืนที่มึงต้องเลือก ระหว่างผู้หญิงที่มึงรัก... กับชีวิตของคนที่มึงเหลืออยู่เพียงคนเดียวในโลก” คาร์โลนิ่งงัน เลือดในกายเย็นเฉียบ มือของเขาบีบปืนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่มันคือการเล่นเกมจิตวิทยาที่โหดเหี้ยมที่สุดที่เขาเคยเจอมา พราวรวีที่นอนอยู่เบาะหลังขยับตัวเล็กน้อย เสียงครางแผ่วเบาของเธอเหมือนเข็มที่ตอกย้ำลงไปบนความลังเลใจของเขา คาร์โลมองไปที่มาร์คัส สลับกับกระจกหลังที่มองเห็นหญิงสาวที่เขารัก กำลังจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ ความมืดมิดของค่ำคืนนี้ดูเหมือนจะกลืนกินทุกอย่างที่เขาสร้างมา จนไม่เหลือทางให้เดินต่อไป... หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความบีบคั้นของสถานการณ์ที่คาร์โลกำลังเผชิญนะครับ ภูริศร์