การเริ่มต้นใหม่จากเถ้าถ่าน

“ถ้าคุณคิดจะจบเรื่องนี้ด้วยการเผาทำลายหลักฐานทิ้งทั้งหมด คุณก็แค่กำลังสร้างสุสานให้ตัวเองคาร์โล” เสียงเย็นเยียบของมาร์คัสดังขึ้นจากความมืดในห้องทำงานของคาร์โล ปืนกระบอกสีเงินวาววับในมือเขาสะท้อนกับแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่าง คาร์โลไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเดิม มือข้างหนึ่งถือมวนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด ส่วนอีกข้างวางทาบอยู่บนแฟ้มเอกสารสำคัญ—โฉนดที่ดิน บัญชีธนาคารต่างประเทศ และรายชื่อเครือข่ายทั้งหมดที่เขาเคยครอบครอง “สุสานน่ะ ผมสร้างไว้ให้พวกคุณต่างหาก มาร์คัส” คาร์โลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาดุดันและเย็นชาประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก “แต่ตอนนี้... ผมเลิกขุดหลุมศพให้คนอื่นแล้ว ผมกำลังจะกลับไปฝังร่างตัวเอง เพื่อเกิดใหม่” “ทิ้งอำนาจ ทิ้งเงินทอง ทิ้งชื่อเสียงเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ?” มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ “คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่อยากหนีไปสวมบทบาทคนรักที่แสนดีในมุมมืดของโลก” คาร์โลลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีแห่งการกดขี่ออกมาจนมาร์คัสต้องชะงักฝีเท้า เขาเดินตรงเข้าไปหาคู่ปรับเก่าโดยไม่เกรงกลัวคมกระสุน “ความรักไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่มันคือความกล้าหาญที่ยอมเสียสละสิ่งที่โลกนี้ยกย่อง เพื่อรักษาสิ่งที่ผมโหยหามาตลอดชีวิตต่างหาก” มือหนาของคาร์โลคว้าเข้าที่คอเสื้อของมาร์คัสอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระแทกหลังอีกฝ่ายเข้ากับผนังห้องจนเสียงดังสนั่น เขากดสายตาลงต่ำ จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของชายตรงหน้า “จำไว้มาร์คัส ต่อไปนี้คาร์โล ดันเต้ ที่คุณรู้จักได้ตายไปแล้ว ถ้าคุณยังกล้าย่างกรายเข้ามาในชีวิตของพราวรวีแม้เพียงก้าวเดียว... ผมจะไม่สนกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น ผมจะทำให้คุณรู้ว่ามาเฟียที่ไม่มีอะไรจะเสีย มันน่ากลัวกว่าปีศาจที่คุณเคยรู้จักมากแค่ไหน” เขาสลัดมาร์คัสออกราวกับขยะ ก่อนจะหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดปลายบุหรี่แล้วโยนลงบนกองเอกสารที่วางไว้ในถังโลหะกลางห้อง เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนขึ้นทันที แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าของมาเฟียหนุ่มที่กำลังละทิ้งอดีต ... พราวรวีมองแผ่นหลังกว้างของคาร์โลที่ยืนมองกองไฟในห้องโถงใหญ่ เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในอากาศ แม้เขาจะดูแข็งกร้าวเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงที่เขาใส่อยู่นั้น หัวใจของเขากำลังเต้นแรงด้วยความกดดัน “เราจะไปจริงๆ ใช่ไหมคะ?” เสียงหวานเอ่ยถาม แผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึก คาร์โลหันกลับมา แววตาดุดันที่เคยใช้มองศัตรูเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่เขามอบให้เธอเพียงผู้เดียว เขาเดินเข้าหาหญิงสาว ก่อนจะคว้ามือเธอมากุมไว้ แนบแก้มสากของเขากับฝ่ามือบางของเธออย่างอ้อนวอน “ผมไม่มีอะไรติดตัวไปเลยพราว ผมทิ้งทุกอย่างแล้ว” เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่า “เหลือแค่ตัวผม กับหัวใจที่ผมยกให้คุณไปนานแล้ว คุณจะรังเกียจไหม... ถ้าต้องไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงินทอง มีแค่สองมือที่เคยเปื้อนเลือดมาทั้งชีวิต” พราวรวีไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงแค่ขยับเข้าไปซุกตัวในอ้อมกอดที่กว้างใหญ่ของเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมเฉพาะตัวของเขายังคงติดจมูก มันคือกลิ่นของความปลอดภัยที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต “ไม่ว่าคาร์โลจะเป็นใคร จะร่ำรวยหรือยากจน สิ่งที่พราวต้องการ... มีแค่คุณคนเดียวค่ะ” คาร์โลเชยคางหญิงสาวขึ้นมา บดจูบลงไปอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน แฝงไว้ด้วยความรู้สึกหวงแหนและมั่นคง แรงสัมผัสจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอทำให้พราวรวีสั่นสะท้าน มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ราวกับเป็นการปลดพันธนาการจากโลกภายนอกที่เคยโหดร้ายเข้าหาพวกเขา ในห้องที่ไร้ซึ่งแสงสว่างอื่นใดนอกจากแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง คาร์โลวางตัวเธอลงบนเตียงไม้โอ๊กเก่าๆ สัมผัสของเขาเปลี่ยนไปจากความป่าเถื่อนเป็นการทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ทุกรอยจูบที่เขาประทับลงบนผิวขาวเนียน คือการประทับตราความเป็นเจ้าของที่ปราศจากคำสั่งหรืออำนาจมืด มีเพียงแรงปรารถนาบริสุทธิ์ที่เรียกร้องให้อีกฝ่ายหลอมรวมเป็นหนึ่ง “จากนี้ไป... ผมจะเป็นของคุณคนเดียว” เขาพึมพำชิดใบหู ขณะที่ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินไปตามลาดไหล่ “ไม่มีคาร์โล ดันเต้ มาเฟียผู้มีอิทธิพล มีแค่ผู้ชายธรรมดาที่รักคุณจนยอมแลกทุกอย่าง” พราวรวีหลับตาพริ้ม โอบกอดไหล่กว้างของเขาแน่น เธอไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างที่เธอเผชิญมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะมลายหายไปในกองเพลิงแห่งการเริ่มต้นใหม่ ทว่า... ในขณะที่คาร์โลกำลังดื่มด่ำกับรสชาติของความรักและอิสรภาพ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านพักตากอากาศอันห่างไกล แสงไฟจากรถยนต์หลายคันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำลายความเงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิง คาร์โลชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองประตูบ้านที่ค่อยๆ พังทลายลงด้วยแรงกระแทก เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นทำลายความเงียบงัน และร่างของชายในชุดสูทสีดำนับสิบคนก็กรูกันเข้ามา “ดูเหมือนว่าอดีต... จะไม่ยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ นะคาร์โล” เสียงมาร์คัสตะโกนแทรกเข้ามาท่ามกลางความโกลาหล พร้อมกับการปรากฏตัวของมันที่ถือปืนจ่อตรงมาที่พราวรวี คาร์โลลุกขึ้นยืนบังร่างของหญิงสาวไว้ทันที สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้าอีกครั้ง ความสงบสุขที่เพิ่งสัมผัสได้เพียงเสี้ยววินาทีดูเหมือนจะพังทลายลงภายใต้เถ้าถ่านที่เขายังไม่ได้ดับมันสนิท ฝากติดตามตอนจบที่ทุกอย่างจะถูกตัดสินในบทสุดท้ายนะครับ ภูริศร์