จูบที่เปื้อนเลือด

“อย่าตายนะคาร์โล... ได้ยินไหม อย่าเพิ่งตายตอนนี้!” เสียงหวานที่สั่นเครือของพราวรวีแผดก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ร่างกำยำของคาร์โล ดันเต้ ทรุดฮวบลงบนโซฟาหนังแท้ ผิวหนังสีแทนที่เคยดูดุดันและทรงพลังกลับซีดเผือดจนน่าใจหาย รอยกระสุนถากเข้าที่สีข้างลึกจนเลือดสีเข้มข้นทะลักออกมาไม่หยุดยั้ง มันชุ่มโชกไปทั่วเชิ้ตสีขาวราคาแพงจนกลายเป็นสีแดงฉาน คาร์โลกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวเริ่มพร่ามัว “ห่วง... หรือแค่กลัวไม่มีคนจ่ายหนี้แทนพ่อเธอ” “เงียบเถอะน่า!” พราวรวีตวาดกลับทั้งน้ำตา มือไม้ของเธอสั่นเทาขณะพยายามใช้เศษเชิ้ตที่ฉีกออกมาจากแขนเสื้อตัวเองกดลงบนแผลฉกรรจ์นั้น “คุณมันคนบ้า คาร์โล... คุณมันเผด็จการที่สุด แต่ฉันไม่ยอมให้คุณตายด้วยวิธีสกปรกแบบนี้แน่” ชายหนุ่มขบกรามแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกประหลาดที่วาบหวามในอกเมื่อเห็นแววตาแตกสลายของหญิงสาวที่เขาเคยพยายามเหยียบย่ำศักดิ์ศรี เธอไม่ใช่แค่กลัวตาย แต่เธอกำลังกังวลถึงเขา... คนที่ทำลายชีวิตเธออย่างยับเยิน “พราว...” เสียงของเขาแหบพร่า “ถ้าฉันรอดไปได้... ฉันจะจองจำเธอไว้ข้างกายให้แน่นกว่าเดิม เธอจะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันข้างนอกนั่นอีก” “งั้นก็รีบหายสิ!” พราวรวีสวนกลับ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหน้าอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจรวยริน เธอไม่ได้กลัวคำขู่ของเขาอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เธอหวาดกลัวคือการสูญเสียชายผู้เป็นดั่งพายุร้ายที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตเธอคนนี้ไปตลอดกาล กลิ่นอายความตายแผ่ซ่าน แต่ในจังหวะที่พราวรวีโน้มตัวลงไปเพื่อจะจัดการกับแผลให้ถนัดขึ้น ใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว คาร์โลใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าท้ายทอยของหญิงสาว กดให้ริมฝีปากของเธอบดเบียดลงมากับริมฝีปากของเขา มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่มันคือจูบที่เปื้อนเลือด รสฝาดปร่าของโลหิตผสมผสานกับสัมผัสรุนแรงที่เรียกร้องการครอบครอง คาร์โลถ่ายทอดความปรารถนาอันดิบเถื่อนผ่านจูบนั้น ราวกับจะบอกว่าแม้ความตายจะมาเยือนถึงหน้าประตู เขาก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้ พราวรวีไม่ได้ขัดขืน เธอหลับตาลงรับสัมผัสร้อนแรงนั้นด้วยความเต็มใจ มือของเธอที่เปื้อนเลือดของเขาเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอหนา กระชับร่างให้แนบชิดขึ้นจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน สัมผัสนี้เปรียบเสมือนพันธนาการที่มองไม่เห็น มันดึงรั้งพวกเขาไว้ด้วยกันในห้วงเวลาที่หมิ่นเหม่ระหว่างความเป็นและความตาย “คุณต้องอยู่...” เธอพึมพำเมื่อผละริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อย “อยู่เพื่อชดใช้... อยู่เพื่อให้ฉันเกลียดคุณไปตลอดชีวิต” คาร์โลหัวเราะในลำคอ แต่แล้วคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเดินกระชั้นเข้ามายังหน้าห้องทำงาน บอดี้การ์ดของเขากำลังถูกกำจัด... หรือไม่ก็ถูกหักหลัง “มีคนทรยศในบ้าน” คาร์โลกระซิบเสียงต่ำ แววตาดุดันกลับมามีประกายแห่งนักล่าอีกครั้งแม้ร่างกายจะบาดเจ็บ “มาร์คัสไม่ได้มาแค่ลอบสังหาร แต่มันต้องการยึดทุกอย่าง... รวมถึงเธอด้วย” ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน มาร์คัสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือถือปืนกระบอกเก็บเสียงที่ยังมีควันจางๆ พุ่งออกมา มันมองภาพของทั้งคู่บนโซฟาด้วยสายตาหื่นกระหาย “น่าประทับใจจริงๆ คาร์โล” มาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “ดูเหมือนจูบสุดท้ายของคุณจะรสชาติดีจนลืมตายเลยนะ แต่พราวรวี... ถึงเวลาที่ของเล่นชิ้นใหม่ของผมต้องเปลี่ยนมือแล้วล่ะ” พราวรวีตัวสั่นเทาแต่กลับยืนบังหน้าคาร์โลไว้อย่างไม่เกรงกลัว ส่วนคาร์โลเองก็ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน แม้แผลที่สีข้างจะเปิดออกจนเลือดเริ่มไหลซึมลงพื้นพรมราคาแพง เขายืดตัวตรง แววตาสีเข้มฉายแววสังหารที่ทำเอาผู้บุกรุกถึงกับชะงัก มาร์คัสหัวเราะลั่นก่อนจะลั่นไกปืนในมือทันที แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงประตูด้านหลังของมาร์คัสก็ถูกถีบออกด้วยฝีเท้าของใครบางคนที่คาร์โลไม่คาดคิดมาก่อน คนที่เขาเคยคิดว่ากำจัดไปตั้งแต่สามปีก่อน ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสีดำสนิทก้าวพ้นเงามืดออกมา พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของมาร์คัสอย่างแม่นยำ “ถอยมือออกไปจากเธอ มาร์คัส... หรืออยากให้หัวกระจุยตรงนี้” คาร์โลเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในอดีต “เป็นไปไม่ได้... เธอตายไปแล้วนี่” ภูริศร์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมจะไขปมปริศนาที่ซ่อนอยู่ในความรักอันดิบเถื่อนครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ