คำลวงในค่ำคืนที่อบอุ่น

"วางโทรศัพท์ลงซะ พราวรวี" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคาร์โล ดันเต้ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนกว้างขวางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้กฤษณาและน้ำหอมราคาแพง พราวรวีชะงักมือที่กำลังกดหน้าจอ ร่างบางที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาสีเข้มของเขาดั่งหุบเหวที่ลึกสุดหยั่ง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ "ฉันแค่... ตรวจสอบตารางงานน่ะค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ทรยศต่อใบหน้าเรียบเฉย คาร์โลสาวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงเคานต์ดาวน์แห่งความตาย เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามแนวกรามของหญิงสาวก่อนจะเชยคางเธอขึ้นให้สบตา "งานของเธอในตอนนี้ คือการอยู่ตรงนี้ ในอ้อมแขนฉัน ไม่ใช่การส่งข้อความลับๆ ล่อๆ ให้ใครที่ไหนในยามวิกาล" "คุณหมายความว่ายังไง" พราวรวีถามเสียงสั่น แต่คาร์โลเพียงแค่หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายมาดแมนทำให้พราวรวีรู้สึกวิงเวียน มือหนาเลื่อนลงไปโอบรัดรอบเอวคอดกิ่ว กระชากร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง สัมผัสที่คุ้นเคยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยคำเตือน เขาไม่เพียงแค่กอด แต่เขากำลัง 'ล่า' "อย่าทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลยพราวรวี" คาร์โลกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างหยอกเย้าแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล "มาร์คัสไม่ใช่คนโง่ และฉันก็ไม่ใช่คนตาบอด... การที่เธอพยายามปกปิดบางอย่าง มันไม่ได้ทำให้เธอปลอดภัยขึ้นหรอก แต่มันจะทำให้เธอพังพินาศไปพร้อมกับคนที่เธอปกป้อง" พราวรวีรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เธอซ่อนความลับเรื่องข้อเสนอของมาร์คัสที่ขู่จะเปิดโปงอดีตครอบครัวของเธอไว้สุดความสามารถ แต่ความฉลาดแกมโกงของคาร์โลนั้นน่ากลัวกว่าที่เธอคิดนัก เขาไม่ได้แค่ระแวง แต่เขารู้ "ฉันไม่มีอะไรจะพูด" เธอโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามแข็งกร้าวที่สุด คาร์โลแค่นยิ้ม มือข้างหนึ่งเลื่อนลงมาบีบสะโพกเธออย่างแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ปากแข็งดีนักนะ... งั้นมาดูกันว่า ถ้าฉันใช้ร่างกายของฉันลบเลือนความทรงจำเกี่ยวกับศัตรูของฉันออกจากหัวเธอ เธอจะยังจำชื่อมันได้อยู่หรือเปล่า" เขาผลักร่างบางลงบนเตียงกว้างโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ร่างสูงโถมกายเข้าทาบทับ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและแรงอารมณ์บุกเข้าโจมตีพราวรวีราวกับพายุ คาร์โลไม่ได้ต้องการเพียงแค่ร่างกายของเธอ แต่เขาต้องการช่วงชิงวิญญาณและความจงรักภักดีของเธอมาเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงบนซอกคอขาวเนียน สัมผัสที่ดูเหมือนจะหลงใหลแต่กลับแฝงไว้ด้วยรอยแผลที่เขากำลังจารึกไว้ พราวรวีหลับตาลงแน่น พยายามกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครางแห่งความพ่ายแพ้ เธอรักเขา... แต่มันเป็นความรักที่มาพร้อมกับโซ่ตรวนแห่งความลับที่เธอกลัวว่าหากวันหนึ่งมันถูกเปิดเผย คาร์โลคนนี้จะไม่ใช่คนที่จะถนอมเธอไว้ในอ้อมแขนแบบนี้อีกต่อไป ในขณะที่บทรักกำลังดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง ภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง หัวใจของพราวรวีกลับหนาวเหน็บ เธอรู้ดีว่าเธอเป็นเพียงเบี้ยในกระดานมาเฟียที่คาร์โลและมาร์คัสกำลังห้ำหั่นกัน ทว่า ในวินาทีที่คาร์โลซุกใบหน้าลงกับเนินอกของเธออย่างหลงใหล เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น... หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาจากเบอร์แปลกหน้า *'มันกำลังพาเธอไปสู่จุดจบ คืนนี้คือโอกาสสุดท้าย... ถ้าเธอไม่เลือกทางออก เราจะเป็นคนเลือกให้เธอเอง'* คาร์โลหยุดชะงักทันที เขาไม่ได้มองหน้าจอ แต่เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในจังหวะการหายใจของหญิงสาวใต้ร่าง เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาดุดันคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ใครส่งมา" พราวรวีตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คาร์โลเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา เขาไม่ได้โกรธ... แต่น่ากลัวยิ่งกว่า "ดูเหมือนว่า... ค่ำคืนที่อบอุ่นของเรา จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแฝงตัวเข้ามาด้วยนะ พราวรวี" เขาเว้นจังหวะก่อนจะก้มลงมากระซิบชิดริมฝีปากเธอ "บอกฉันซิว่า... ถ้ามาร์คัสรู้ว่าเธอเพิ่งจะ 'ขาย' ข้อมูลสำคัญของฉันให้เขาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน... เขาจะยังเก็บเธอไว้เป็นของเล่นอยู่ไหม หรือเขาจะโยนเธอทิ้งเหมือนเศษขยะเหมือนที่เขาทำกับคนอื่นๆ" คาร์โลขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย ก่อนจะคว้าคางเธอไว้แน่นแล้วบังคับให้สบตา "สารภาพมาเดี๋ยวนี้ ว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไรกับฉันอยู่... ก่อนที่ฉันจะทำให้เธอเสียใจที่เกิดมาเป็นผู้หญิงของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันเปราะบางของพวกเขาในตอนนี้นะครับ