เกมการเมืองที่อันตราย

“ถอยไป... อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้” พราวรวีถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับกำแพงเย็นเยียบของห้องลับในคลับหรู เสียงของเธอสั่นพร่า แม้จะพยายามควบคุมให้มันมั่นคงเพียงใด แต่ความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกกลับกัดกินสติสัมปชัญญะจนเกือบหมดสิ้น มาร์คัสไม่เพียงแต่ไม่หยุดเดิน เขายังโน้มตัวลงมาประชิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนจัดจนน่าเวียนหัวปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ราวกับเครื่องพันธนาการที่กำลังโอบรัดร่างของเธอไว้ มือหนาของเขาวางลงบนกำแพงทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณาเขตที่ไร้ทางหนี “เสียงของเธอน่าฟังดีนี่ พราวรวี” มาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม สายตาคมกริบของเขาไล่สำรวจใบหน้าเนียนละเอียดที่ซีดเผือดด้วยความสะใจ “รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกวิธีที่ยุ่งยากแบบนี้ แทนที่จะขยี้ให้จมดินตั้งแต่แรก?” “เพราะคุณกลัวคาร์โล” พราวรวีเค้นเสียงตอบ ดวงตากลมโตสั่นระริกแต่ยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว “คุณรู้ว่าถ้าเขาลงมือ คุณไม่มีทางได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป” มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขบขันที่สุด เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกับพวงแก้มใส ลมหายใจอุ่นจัดรดรินผิวบางจนเธอขนลุกชัน “คาร์โล ดันเต้ น่ะเหรอ? คนอย่างมันน่ะเหรอที่ฉันต้องกลัว? สิ่งที่ฉันกลัวจริงๆ คือการที่ของเล่นชิ้นโปรดของมันจะพังทลายลงไปก่อนที่ฉันจะได้เล่นกับเขาต่างหาก” เขาใช้นิ้วชี้เชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอสบตา “เธอรักเขาใช่ไหม? รักชายที่มองเธอเป็นเพียงสมบัติที่มีชีวิต และพร้อมจะโยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ที่เบื่อหน่าย” “ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของคุณ” “แต่เธอต้องตอบ... ถ้าไม่อยากเห็นพี่ชายของเธอในสภาพที่แขนขาไม่ครบสามสิบสอง” มาร์คัสควักรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วแปะมันลงบนกำแพงข้างใบหน้าเธอ ในภาพนั้นคือพี่ชายของเธอที่ถูกพันธนาการอยู่บนเก้าอี้เหล็กในที่มืดมิด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ พราวรวีใจหายวาบ มือสั่นระริกพยายามจะคว้าภาพนั้น แต่ถูกมาร์คัสคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงบีบที่หนักหน่วงทำเอาเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ทางเลือกของเธอมีแค่สองทาง” มาร์คัสกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยอำนาจเผด็จการ “หนึ่ง... เป็นหูเป็นตาให้ฉัน ส่งข้อมูลทุกอย่างที่คาร์โลซ่อนเอาไว้... และฉันสัญญาว่าพี่ชายของเธอจะปลอดภัย” “แล้วทางเลือกที่สองล่ะ?” พราวรวีถามเสียงสั่น ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ “สอง... ก็คือจุดจบของทุกคนที่เธอรัก” มาร์คัสกระชากข้อมือเธอเข้าหาตัวจนร่างกายของเธอปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา มืออีกข้างเลื่อนมาบีบเค้นที่เอวบางอย่างจาบจ้วง สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา “เลือกสิ พราวรวี... ระหว่างศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้ กับชีวิตของคนที่เธอรักที่สุด” พราวรวีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าหาญที่เหลืออยู่ ความทรงจำถึงสัมผัสดุดันของคาร์โลย้อนเข้ามาในห้วงคำนึง ความดิบเถื่อนที่แฝงไปด้วยความหวงแหนของเขากำลังต่อสู้กับภาพความตายของพี่ชายที่มาร์คัสข่มขู่ “คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ต้องใช้ชีวิตของผู้บริสุทธิ์มาต่อรอง” เธอพ่นคำพูดใส่หน้าเขาด้วยความเกลียดชัง มาร์คัสแสยะยิ้ม “ใช่... และคนขี้ขลาดคนนี้แหละที่จะเป็นคนทำลายโลกทั้งใบของเธอให้พินาศ” เขาปล่อยมือจากเอวบางแล้วถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องจิ๋วออกมาวางบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ “พรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืน ฉันจะให้คนไปรับเธอ... หวังว่าเธอคงไม่โง่พอที่จะลองดีกับฉันนะพราวรวี เพราะถ้าคาร์โลรู้ว่าเธอทรยศเขา... ฉันอยากเห็นเหลือเกินว่า ‘สัตว์ร้าย’ ตัวนั้นจะลงโทษ ‘กรงขัง’ ของเขาอย่างไร” มาร์คัสหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้พราวรวีนั่งทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง มือเรียวสั่นเทาหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนแทบจะหายใจไม่ออก เธอเป็นเพียงเบี้ยในเกมการเมืองที่อันตรายเกินกว่าจะรับมือได้ ทว่าในวินาทีที่ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องลับแห่งนี้ เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* บานประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก คาร์โลหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าเธอ เงาดำของเขาบดบังแสงไฟจนทำให้เธอดูตัวเล็กลงไปถนัดตา “คุยอะไรกันสนุกเชียว... พราวรวี?” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นสะท้านไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่าน ก่อนที่เขาจะก้มลงคว้าสิ่งที่ตกอยู่บนพื้นข้างกายเธอขึ้นมาดู นั่นคือรูปถ่ายพี่ชายของเธอที่มาร์คัสลืมทิ้งไว้ คาร์โลเงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล ภูริศร์หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับทางเลือกที่บีบคั้นหัวใจของพราวรวีนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ