ความเปราะบางของคนดิบ

“อย่าขยับ” เสียงกระซิบแหบพร่าของคาร์โลดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งในห้องนอนกว้าง เขาดึงร่างของพราวรวีเข้าสู่อ้อมกอดที่แน่นหนาเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนประจำตัวเขากลายเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวในวินาทีที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังย่ำผ่านโถงทางเดินด้านนอก หัวใจของพราวรวีเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรูที่อยู่หน้าประตู แต่เพราะสัมผัสของชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่เหนือร่างของเธอ มันเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ “มันมาเพื่อเอาของบางอย่างไป... แต่ถ้ามันรู้ว่าของสิ่งนั้นคือผม มันจะไม่มีวันจากไปมือเปล่า” คาร์โลกระซิบที่ข้างใบหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินทำเอาพราวรวีสั่นสะท้าน เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นของเธอ จึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก มือหนาหยาบกร้านลูบไล้แผ่นหลังของเธอแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่ขัดกับใบหน้าดุดันนั่นอย่างสิ้นเชิง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงฝีเท้าที่เคยได้ยินหยุดลงหน้าห้องพักของเขา พราวรวีกลั้นหายใจ สายตาเพ่งมองผ่านความมืดไปทางประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท เธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากคาร์โล เขากำลังประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า และในวินาทีที่มือของใครบางคนพยายามจะผลักประตูเข้ามา คาร์โลกลับคว้ามือเธอไปกดลงบนอกซ้ายของเขา หัวใจของมาเฟียผู้ไร้ความปรานี... มันกำลังเต้นเป็นจังหวะที่บ้าคลั่ง “ฟังนะพราวรวี” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “คนอย่างผมถูกสอนให้ฆ่าก่อนจะถูกฆ่าเสมอมา ผมไม่เคยต้องรอให้ใครมาเคาะประตูเพื่อทำลายสิ่งที่ผมสร้าง แต่ทำไม... ทำไมเมื่อเป็นเรื่องของคุณ ผมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว” ศัตรูที่อยู่หน้าประตูเปลี่ยนใจและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ คาร์โลคลายวงแขนออกเพียงเล็กน้อยแต่ยังคงโอบล้อมเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า ในความมืดมิดนั้น เธอเห็นเพียงแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของความทรงจำ “คุณกำลังเจ็บปวด คาร์โล” พราวรวีเอ่ยออกมาเบาๆ มือบางแตะลงที่แก้มสากของเขา คาร์โลแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูสมเพชตัวเอง “เจ็บปวด? ไม่หรอกครับ ผมแค่มันก็แค่เศษซากของความรู้สึกที่ผมเคยฝังกลบมันไปนานแล้ว... ความรักของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมเคยปกป้องไม่ได้ ความอ่อนแอในวันที่ผมยังเด็กเกินกว่าจะคุมอำนาจ มาร์คัสรู้จุดนี้ดี มันรู้ว่าการทำลายผมให้ตายทั้งเป็นนั้นง่ายมาก เพียงแค่ก้าวเข้ามาพรากสิ่งที่ผม ‘หวงแหน’ ไป” เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นอายของความเปราะบางถูกเปิดเผยออกมาท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบงัน ชายผู้ที่โลกทั้งใบมองว่าเขาคือปีศาจ กำลังเปิดเปลือยบาดแผลให้ผู้หญิงที่เขาควรจะใช้เป็นเพียงเครื่องมือได้เห็น “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น” เขาสั่ง เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “สายตาที่เหมือนกับว่าคุณจะยอมรับผมได้ทุกอย่างแม้กระทั่งความเลวร้ายที่สุด เพราะถ้าคุณทำแบบนั้น ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป... ไม่ว่านรกขุมไหนจะรออยู่ข้างหน้าก็ตาม” พราวรวีไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด เธอเลือกที่จะขยับเข้าหาเขา ประสานมือของเขากับมือของเธอแน่นขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของเธอเลือนหายไปเหลือเพียงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งทั้งสองเข้าหากัน ในจังหวะที่ริมฝีปากของเขาประทับลงมา มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและความสิ้นหวัง ทว่า ในขณะที่เขากำลังหลงใหลไปกับสัมผัสหวานล้ำ เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา คาร์โลชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งนักล่าในชั่วพริบตา เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะขยำมันในมือจนแหลกคามือ “เกิดอะไรขึ้นคะ?” พราวรวีถามด้วยความกังวล คาร์โลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เด็ดขาดกว่าครั้งไหนๆ “มาร์คัสไม่ได้มาเพื่อฆ่าผม แต่มันส่งคนมาลักพาตัวคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมไป และดูเหมือนว่า... ข้อมูลที่มันได้รับล่าสุด จะระบุว่าคนคนนั้นไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้เพียงคนเดียว แต่เธอยังพ่วงเอา ‘ทายาท’ ของตระกูลดันเต้อีกคนติดไปด้วย” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาบรรจุกระสุน พราวรวีหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินคำว่า ‘ทายาท’ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเข่าทรุดไม่ใช่คำนั้น กลับเป็นเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากใต้เตียงนอน... ก่อนที่ปลายกระบอกปืนเงาสวยจะโผล่ออกมาจ่อที่เอวของคาร์โลจากทางด้านหลัง ภูริศร์หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเปราะบางที่แสนอันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ