จดหมายจากอดีต

เสียงปิดประตูดังสนั่นจนกรอบรูปบนผนังห้องสั่นไหว ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าพายุที่เพิ่งพัดผ่านไป พราวรวียันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง ผิวพรรณของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของที่คาร์โลทิ้งไว้ ราวกับตราประทับที่เตือนให้รู้ว่าเธอคือสมบัติที่เขาเพิ่งขยี้เล่นอย่างบ้าคลั่ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับมือที่ไม่รักดีให้หยุดสั่น ก่อนจะก้าวลงจากเตียงด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด ความเจ็บปวดเสียดลึกไปถึงกระดูกสันหลังไม่ได้ทำให้เธอเสียน้ำตา แต่มันกลับจุดประกายความโกรธแค้นที่ถูกกดทับเอาไว้มาเนิ่นนาน เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานส่วนตัวของคาร์โล ซึ่งเชื่อมต่อกับห้องนอนหลัก ความโกลาหลที่เขาทิ้งไว้ก่อนจากไปทำให้เอกสารบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่กระจัดกระจายราวกับเพิ่งเกิดการต่อสู้ พราวรวีตั้งใจจะเก็บกวาดให้เรียบร้อย แต่สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนทิ้งไว้ใต้เก้าอี้หนัง ตัวอักษรสีแดงประทับตรา ‘ลับเฉพาะ’ ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นตัว "อย่ามายุ่งกับสิ่งที่เธอไม่ควรเห็น พราวรวี" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่กระนั้น มือของเธอกลับเอื้อมไปหยิบซองนั้นขึ้นมา ทันทีที่เปิดออก ภาพถ่ายขาวดำชุดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม ในนั้นคือซากรถที่ถูกเพลิงไหม้จนเหลือแต่โครงเหล็ก และเอกสารบันทึกประจำวันของตำรวจที่ดูเก่าคร่ำคร่า นิ้วมือของพราวรวีสั่นเทาขณะไล่อ่านบรรทัดเหล่านั้น... รายชื่อผู้เสียชีวิตในโศกนาฏกรรมครั้งนั้นคือครอบครัวของคาร์โล แต่ที่ทำให้นัยน์ตาของเธอเบิกกว้าง คือลายเซ็นที่ปรากฏอยู่มุมล่างสุดของเอกสารแจ้งผลการสอบสวน ซึ่งเป็นชื่อของ 'บิดา' เธอเอง หัวใจของเธอเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ความจริงที่ว่าพ่อของเธออาจเป็นต้นเหตุให้ครอบครัวของคนรักต้องพินาศ... นี่คือเหตุผลที่เขากักขังเธอไว้ในฐานะเชลยสวาทอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่คือการแก้แค้นที่เลือดเย็นที่สุด "อ๋อ... ที่แท้ก็อยากรู้อยากเห็นถึงขนาดรื้อฟื้นนรกขึ้นมาเองงั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นจากเงามืดตรงมุมห้อง พราวรวีสะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น คาร์โลยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันมีเพียงความดำมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "คาร์โล... นี่มันหมายความว่ายังไง" เธอถามพลางถอยหลังหนีจนชนเข้ากับโต๊ะทำงาน เสียงของเธอสั่นเครือแต่พยายามคงความกล้าไว้ เขาไม่ตอบ แต่กลับก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำบีบคั้นอากาศรอบตัวจนหายใจไม่ออก เขาก้มลงหยิบรูปถ่ายซากรถคันนั้นขึ้นมามองด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันมาสบตาเธอ "มันหมายความว่า 'ความรัก' ที่เธอคิดว่าเรามีให้กัน มันเป็นแค่ความผิดพลาดที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิตฉันยังไงล่ะ" คาร์โลกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาไม่ได้ทำให้เธออบอุ่น แต่มันกลับทำให้เธอกลัวจับขั้วหัวใจ "เธอคิดว่าการที่เธอมีร่างกายที่ฉันหลงใหล มันจะล้างมลทินในสายเลือดสกปรกของพ่อเธอได้งั้นหรือ?" พราวรวีเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดพุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจจนแทบแตกสลาย "ถ้าคุณเกลียดฉันมากขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันให้ตายไปเสียตั้งแต่วันแรก!" คาร์โลกระชากแขนเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างกายของเธอปะทะกับแผงอกแกร่ง นิ้วแกร่งเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา "เพราะความตายมันสบายเกินไปสำหรับลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน... ฉันต้องการให้เธออยู่ดูความพินาศของทุกอย่างที่เธอรัก และต้องทนอยู่บนเตียงของฉันในฐานะนักโทษที่ไม่มีวันได้รับอิสรภาพ" ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดคนสนิทก็ดังขึ้นจากทางเดินภายนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ดูร้อนรน "นายครับ! มาร์คัส... มันส่งสาส์นท้ามาที่หน้าคฤหาสน์ มันบอกว่ามันรู้แล้วว่าเอกสารชุดนี้อยู่ที่ไหน และมันกำลังบุกมาที่นี่พร้อมกับกองกำลังชุดใหญ่ภายในสิบนาทีครับ!" คาร์โลชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความนิ่งสงบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เขาปล่อยแขนพราวรวีแล้วเดินไปหยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เตรียมตัวให้พร้อม พราวรวี" เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เพราะถ้าคืนนี้เราไม่ตายทั้งคู่ เธอจะได้รู้ว่านรกที่แท้จริงน่ะ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อไอ้มาร์คัสมันก้าวเข้ามาในบ้านของฉัน" แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ และเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังดังใกล้เข้ามาทุกที... หวังว่าเนื้อหาในตอนที่ 14 นี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเรื่องนะครับ ขอบคุณที่ติดตามงานเขียนของผมมาโดยตลอดครับ ภูริศร์