บทลงโทษที่เร่าร้อน

“ทรยศงั้นรึ...” เสียงทุ้มต่ำของคาร์โล ดันเต้ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องใต้ดินจนแทบขาดใจ เขาไม่ได้หันไปมองคนที่จ่อปืนมาที่แผ่นหลัง แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่พราวรวีด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับว่าชีวิตของเขาในวินาทีนี้ไม่ได้สำคัญเท่ากับปฏิกิริยาของหญิงสาวเบื้องหน้า “วางปืนลงซะ ป้าอร... ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าคุณเคยเลี้ยงดูผมมายังไง” คาร์โลกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง ป้าอร หญิงวัยกลางคนที่พราวรวีเคารพรักเหมือนแม่แท้ๆ ยืนตัวสั่นเทาแต่สายตายังคงเด็ดเดี่ยว ปากกระบอกปืนสั่นระริกตามแรงอารมณ์ “อย่าโทษฉันเลยคาร์โล ความรักที่แกมีให้กับผู้หญิงคนนี้มันทำให้แกกลายเป็นคนอ่อนแอ! มาร์คัสสัญญาแล้วว่าจะปล่อยให้ฉันกับลูกหลานมีชีวิตที่ดีกว่าการเป็นขี้ข้าในคฤหาสน์นรกแห่งนี้!” “อ่อนแอหรือครับ?” คาร์โลแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนอย่างไม่เกรงกลัว เขาขยับกายเข้าหาปากกระบอกปืนจนผิวเหล็กเย็นเยียบสัมผัสกับอกกว้างของเขา “คนอ่อนแอคือคนที่ยอมให้ความโลภครอบงำจิตใจจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งบุญคุณต่างหาก” มาร์คัสหัวเราะร่วน พลางก้าวเข้ามาประชิดพราวรวีที่ยังคงตกอยู่ในอาการช็อก “เอาล่ะคาร์โล... นายมีทางเลือกสองทาง หนึ่งคือทิ้งปืนแล้วก้มลงกราบเท้าฉันเพื่อขอชีวิตเมียนาย หรือสอง... ดูคนของนายตายไปต่อหน้าต่อตาในขณะที่พราวรวีจะต้องเห็นนายถูกฝังทั้งเป็น” พราวรวีเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก เธอรู้ดีว่าคาร์โลไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร แต่ความขัดแย้งในใจทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่ง ความไว้วางใจที่มอบให้ป้าอรกลับกลายเป็นมีดที่กรีดลงบนใจเธออย่างโหดร้าย “ไม่...” พราวรวีเค้นเสียงออกมา “คาร์โล อย่าทำอะไรนะ!” ทว่าในจังหวะที่มาร์คัสเผลอ คาร์โลกลับไม่ได้สนใจคำขู่ของคู่แข่งเลยแม้แต่น้อย เขาสวนหมัดเข้าที่ปลายคางของมาร์คัสอย่างจังจนอีกฝ่ายเซถลา ปืนในมือของมาร์คัสร่วงหล่นลงพื้น ขณะที่คาร์โลพุ่งเข้าใส่เหมือนสิงโตล่าเหยื่อ ป้าอรกรีดร้องและลั่นไกออกไปหนึ่งนัด แต่ทว่าคาร์โลอาศัยจังหวะมาร์คัสเป็นเกราะกำบัง กระสุนเฉี่ยวไหล่เขาไปเพียงนิดเดียว เสียงปืนก้องสะท้อนไปทั่วห้องใต้ดิน ก่อนจะเงียบลงพร้อมกับการล้มลงของมาร์คัสที่สลบไปจากการปะทะ คาร์โลไม่รอช้า เขาตวัดสายตาไปทางป้าอรด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นสีเลือด “ออกไปให้พ้นหน้าผม ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจสังหารคนที่ผมเคยเรียกว่าครอบครัว!” ป้าอรรีบวิ่งหนีออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว คาร์โลหันกลับมาหาพราวรวีที่ยืนตัวสั่น แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด “คิดจะหนีงั้นหรือพราวรวี...” คาร์โลเดินเข้ามาใกล้จนเธอไม่มีที่ถอย เขาคว้าต้นคอเธอเบาๆ ก่อนจะบีบกระชับ “เห็นผู้ชายอีกคนจ่อปืนช่วยเธอแล้วหัวใจเต้นแรงสินะ?” “ไม่! ฉันไม่เคยต้องการให้ใครมาช่วยด้วยวิธีสกปรกแบบนี้!” พราวรวีตะโกนตอบทั้งน้ำตา “งั้นรึ...” คาร์โลเชิดคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับเขาสายตาที่รุ่มร้อนไปด้วยความต้องการที่บิดเบี้ยว “งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิว่าเธอยังเป็นของใคร... บทลงโทษสำหรับการดื้อรั้นและทรยศต่อความไว้ใจของฉันในคืนนี้ มันต้องหนักหนาพอที่จะทำให้เธอไม่กล้าคิดถึงชายอื่นไปตลอดชีวิต!” เขากระชากร่างบางเข้าหาตัว ก่อนจะอุ้มเธอพาดบ่าอย่างไม่สนใจเสียงประท้วง แรงกระแทกจากการเดินที่หนักแน่นทำให้พราวรวีจุกไปทั่วร่าง เขาพาเธอตรงกลับไปยังห้องนอนใหญ่ ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ด้วยความอดกลั้นที่พังทลายลง เมื่อถึงเตียงกว้าง เขาทุ่มร่างเธอลลงบนฟูกนุ่มก่อนจะตามไปกดทับ มือหนาฉีกทึ้งเสื้อผ้าที่ติดกายเธอออกอย่างไม่ปรานี ผิวขาวเนียนสวยที่ปรากฏแก่สายตาทำให้คาร์โลยิ่งดุร้าย สัมผัสของเขาในตอนนี้ไม่มีคำว่าทะนุถนอม มีเพียงความต้องการที่จะฝังรอยราคีและตราจองว่าหญิงสาวคนนี้เป็นเพียงของเขาแต่เพียงผู้เดียว “คาร์โล... ได้โปรด...” พราวรวีพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับกดข้อมือเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว “เรียกชื่อผมสิพราวรวี... บอกให้ผมรู้ว่าร่างกายนี้เป็นของใคร!” เขากดจูบลงบนลำคอระหง กัดเม้มจนเกิดรอยแดงซ่านอย่างจงใจ ความเร่าร้อนที่เขามอบให้มันไม่ใช่ความรักที่นุ่มนวล แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของผ่านทุกสัมผัสที่หนักหน่วง เขาสอดแทรกเรียวนิ้วและสัมผัสอย่างช่ำชอง บังคับให้เธอยอมจำนนต่ออารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น พราวรวีพยายามจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับทรยศเมื่อสัมผัสของเขาปลุกปั่นความปรารถนาที่ซ่อนลึกให้ตื่นขึ้นมา เสียงหอบครางของเธอที่หลุดออกมากลายเป็นเสียงดนตรีที่ยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่ม “ดี... ครางออกมาให้ดังกว่านี้ ให้กำแพงห้องนี้มันจำไว้ว่าเธอมันร้ายแค่ไหน!” คาร์โลโน้มกายลงมา สบตากับเธอในระยะประชิด ใบหน้าของเขาหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเหงื่อพราว ในวินาทีที่เขากำลังจะหลอมรวมร่างกายเข้ากับเธออย่างหนักหน่วงนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงอารมณ์ที่กำลังถึงขีดสุด “คุณคาร์โลครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของมาร์คัสที่ถูกจับได้ก่อนหน้านี้ สารภาพแล้วว่ามีคนใกล้ชิดในตระกูลเราหักหลังคุณมากกว่าหนึ่งคน!” เสียงลูกน้องคนสนิทหน้าประตูทำให้คาร์โลชะงัก ร่างกายที่ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่สั่นกระตุกด้วยแรงอารมณ์ที่ค้างคา เขาละสายตาจากพราวรวีที่นอนหายใจหอบอยู่เบื้องล่าง แล้วหันไปจ้องมองประตูด้วยแววตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความเคียดแค้น เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูของพราวรวีด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “ดูเหมือนบทลงโทษของเธอจะยังไม่จบแค่นี้... เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะเมื่อฉันกลับมา เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอเป็นต้นเหตุให้ครอบครัวฉันต้องพินาศ!” เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจสภาพที่ยังเปลือยเปล่าของตัวเอง เดินไปเปิดประตูและคว้าเสื้อสูทมาสวมทับด้วยท่าทางดุดัน ทิ้งให้พราวรวีนอนตัวสั่นอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ว่า พายุที่แท้จริงกำลังจะถาโถมเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้ หรือตัวเธอเองที่กำลังจะถูกทำลายให้ราบคาบกันแน่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนในพันธะเถื่อนราคีมาเฟียครับนะครับ