ภายใต้เงามาเฟีย

“จะหนีไปไหน พราวรวี?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องขึ้นจากเงามืดของประตูบานใหญ่ที่ปิดตาย กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนที่คุ้นเคยทำเอาพราวรวีถึงกับหยุดชะงัก ร่างบางที่กำลังก้าวเท้าสั่นเทาอยู่บนระเบียงชั้นสองหันกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเสียงด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น คาร์โล ดันเต้ ยืนพิงกรอบประตู แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา ทำให้ดวงตาสีเทาเข้มดุจพายุหมุนคู่นั้นดูราวกับปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อให้แหลกลาญ มือหนาที่ถือแก้วบรั่นดีไว้ในมือแกว่งไปมาอย่างใจเย็น ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวเขากำลังคุกรุ่นด้วยโทสะ “ฉัน... ฉันแค่จะออกไปสูดอากาศ” พราวรวีพยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับราวระเบียงเหล็กดัดเย็นเฉียบ “สูดอากาศ หรือสูดกลิ่นอิสระที่เจ้าไม่มีสิทธิ์จะได้รับ?” คาร์โลกระตุกยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่ยิ้มของคนใจดี แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อกำลังจนมุม เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะเท้าที่กระทบพื้นพรมราคาแพงราวกับเสียงเคาะนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะของเธอ “ข้าเตือนเจ้าแล้วใช่ไหม พราวรวี ว่าโลกภายนอกมันอันตรายแค่ไหน... และข้าก็คืออันตรายที่ใหญ่ที่สุดที่เจ้าต้องเผชิญ” “ฉันไม่ใช่สมบัติของใคร!” พราวรวีรวบรวมความกล้าตะโกนใส่หน้าเขา แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบยืนไม่อยู่ “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ที่นี่เหมือนสัตว์เลี้ยง คุณไม่มีสิทธิ์!” คาร์โลพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที เขาใช้มือหนาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของเธอเบาๆ ไม่ใช่เพื่อบีบให้ตาย แต่เพื่อยึดเหนี่ยวให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ ก่อนจะดันร่างบางจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างจัง แรงปะทะทำเอาพราวรวีหลับตาปี๋ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาระดมรดใบหน้าเธอ กลิ่นบุรุษเพศที่เข้มข้นจนน่าใจหายทำให้เธอมึนงง “สิทธิ์เหรอ?” คาร์โลโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหู เสียงเขาสั่นพร่าไปด้วยความโกรธปนอารมณ์ดิบ “สิทธิ์ของเจ้าถูกตีตราไว้ด้วยหนี้สินของครอบครัวเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ของข้าแล้ว และถ้าเจ้าอยากรู้นักว่าการพยายามหนีจากข้าจะมีจุดจบอย่างไร... ข้าจะทำให้เจ้าได้เรียนรู้มันเดี๋ยวนี้” คาร์โลไม่รอช้า เขาตวัดร่างของเธอขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องของพราวรวีถูกกลืนหายไปในอากาศเมื่อเขาก้าวเดินผ่านโถงทางเดินมืดมิดตรงไปยังห้องนอนใหญ่ ร่างบางพยายามดิ้นรนทุบตีแผ่นหลังกว้างของเขา แต่สำหรับคาร์โล แรงของเธอก็ไม่ต่างจากการสะกิด เขาเหวี่ยงเธอลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ราวกับตุ๊กตาไร้ความรู้สึก ก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับอย่างรวดเร็ว กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำที่แผ่ไอความร้อนระอุ พราวรวีสั่นสะท้าน ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงดึงดูดประหลาดที่เขาส่งผ่านออกมา—มันคือความต้องการที่รุนแรงและป่าเถื่อนจนเธอแทบขาดใจ “คุณจะทำอะไร...” เธอถามเสียงแผ่ว สายตาสอดประสานกับดวงตาคมกริบของเขา “ลงโทษคนดื้อรั้นไงครับ” คาร์โลตอบพลางก้มลงกัดเม้มที่ซอกคอขาวเนียนของเธออย่างแรงจนเกิดรอยแดง พราวรวีสะดุ้งสุดตัว มือของเขาสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อผ้าของเธอด้วยความชำนาญ ก่อนจะดึงทึ้งชุดเดรสบางเบาจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง สัมผัสหยาบโลนจากฝ่ามือที่กร้านไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ของเขา ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างถือวิสาสะ พราวรวีพยายามใช้มือดันอกแกร่งของเขาไว้ แต่คาร์โลกลับใช้มือเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยแรงมหาศาล เขาตรึงร่างเธอไว้กับที่นอนด้วยน้ำหนักตัวที่มากกว่า “อย่าดิ้น... เพราะยิ่งเจ้าดิ้น ข้าจะยิ่งรุนแรง” เขาคำรามเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างดุดัน รสสัมผัสที่เขาถ่ายทอดให้เธอไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ การแทรกซึมผ่านสัมผัสที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ พราวรวีรู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า ไม่ใช่แค่เพราะความเจ็บปวดจากแรงบีบเค้น แต่เพราะความพ่ายแพ้ต่อกามารมณ์ที่เขากำลังปลุกปั่น เขากำลังทำลายกำแพงแห่งศักดิ์ศรีของเธอลงทีละน้อย ด้วยสัมผัสที่ซาบซ่านและรุกเร้า พราวรวีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงสู่ห้วงเหวที่ไม่มีวันหวนกลับ ท่ามกลางความมืดมิดในห้องนั้น แสงจากโคมไฟหัวเตียงที่สลัวรางเผยให้เห็นสีหน้าของคาร์โลที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและอำนาจ เผด็จการหนุ่มไม่เพียงต้องการควบคุมร่างกายของเธอ แต่เขากำลังทำลายจิตวิญญาณของเธอให้สยบยอมต่อเขาเพียงผู้เดียว คาร์โลถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบถี่ของเขากระทบใบหน้าเธอ เขาจ้องมองผลงานที่ตัวเองสร้างขึ้นบนร่างของพราวรวีด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “จำไว้ให้ขึ้นใจ พราวรวี... ต่อให้เจ้าหนีไปสุดขอบโลก ข้าก็จะตามหาเจ้ากลับมา และเจ้าจะต้องเป็นของข้า ในสภาพที่พังทลายยิ่งกว่าเดิม” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ขัดจังหวะบรรยากาศอันเร่าร้อน คาร์โลชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปทางประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นคมปลาบดุจนักฆ่า “นายครับ! มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาทางประตูหลังและยึดคลังแสงได้แล้ว!” เสียงสมุนคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก คาร์โลสบถคำหยาบออกมาเบาๆ เขาผละออกจากร่างของพราวรวีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบปืนพกข้างเตียงขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งให้เธอนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสภาพเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องไป เขากลับหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้เธอรู้สึกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง “อย่าเพิ่งดีใจที่ข้าต้องไป... เพราะถ้าวันนี้ข้ารอดกลับมาได้ สิ่งที่ข้าทำกับเจ้าเมื่อครู่ จะเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของบทลงโทษที่แท้จริงเท่านั้น” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันโหดร้ายและเร่าร้อนของผมและตัวละครที่รักของผมนะครับ