ข้อต่อรองที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แม้คาร์โลจะอาบน้ำชำระล้างคราบเขม่าดินปืนออกไปจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าความรู้สึกถึงคมกระสุนที่เฉียดผ่านไหล่ซ้ายยังคงเตือนให้รู้ว่า ความตายเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันและทรงอำนาจมากขึ้นไปอีก ในมือของเขามีแก้ววิสกี้ราคาแพงที่สั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหมุนข้อมือ ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องไปยังร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสั่นสะเทือนแต่พยายามเก็บงำไว้ พราวรวีไม่ได้หลบสายตา แม้แววตาของเธอจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่ความเด็ดเดี่ยวในนั้นก็ชัดเจนจนคาร์โลนึกขัดใจ “ดูเหมือนเจ้าจะจำคำพูดของข้าได้ดีนะ พราวรวี” คาร์โลเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขากังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงัด “ข้าบอกแล้วว่าถ้าข้ารอดกลับมาได้... บทลงโทษของเจ้าจะเริ่มต้นขึ้น” พราวรวีกำมือแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ฉันมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องหนี้สินของครอบครัวค่ะ ไม่ใช่เรื่องบทลงโทษบ้าบออะไรนั่น” คาร์โลแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ จนอีกฝ่ายสะดุ้ง เขาโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องมองหญิงสาวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังมองเหยื่อ “หนี้สินที่พ่อเจ้าสร้างไว้ มันเกินกว่าที่ชีวิตคนธรรมดาอย่างเจ้าจะหามาใช้คืนได้หมดในชาติเดียว เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าแค่การ ‘บริการ’ เล็กๆ น้อยๆ เมื่อคราวที่แล้วจะล้างมลทินให้ตระกูลเจ้าได้?” “แล้วท่านต้องการอะไร?” พราวรวีถามเสียงสั่น “เอาชีวิตฉันไปเลยไหมล่ะ ถ้ามันจะจบทุกอย่าง” คาร์โลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำที่แฝงไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทก้าวเข้าหาเธอช้าๆ เขากดดันเธอด้วยรัศมีแห่งอำนาจจนหญิงสาวต้องก้าวถอยหลังไปจนชนเข้ากับผนังห้อง กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายผสมกับกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยมาปะทะจมูกของเธอ เขายื่นมือหนาขึ้นมาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความกระหายที่พราวรวีอ่านไม่ออก “ข้าไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเจ้า... ข้าต้องการ ‘ทุกอย่าง’ ที่เป็นเจ้า” นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ไปตามริมฝีปากอวบอิ่มของเธอช้าๆ แรงกดนั้นไม่รุนแรงแต่กลับทำให้หัวใจของพราวรวีเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก “ข้ามีข้อเสนอใหม่... ข้อเสนอที่เจ้าไม่อาจปฏิเสธได้” “ข้อเสนออะไร...” เธอถามแผ่วเบา สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนไปกับไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนตรงหน้า “แต่งงานกับข้า... จดทะเบียนสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมาย และย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของข้าในฐานะเมียตีตราเพียงคนเดียว แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเจ้า... ข้าจะฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาเจ้าทันที” คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจพราวรวี เธอเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นริ้วไปทั่วร่าง “คุณพูดอะไรออกมา? คุณแค่เกลียดฉันไม่ใช่เหรอ? คุณบอกเองว่าไม่เชื่อในความรัก... แล้วทำไมต้องเป็นฉัน!” คาร์โลยิ้มเหี้ยม เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอจนหญิงสาวขนลุกซู่ “เพราะข้าต้องการควบคุมเจ้า ข้าต้องการให้เจ้าเป็นสมบัติของข้าโดยสมบูรณ์ และที่สำคัญที่สุด... มาร์คัสกำลังหมายตาเจ้าอยู่ ถ้าเจ้าไม่อยู่ภายใต้ปีกของข้า เจ้าก็เป็นได้แค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่มันจะขยี้ให้แหลกคามือ” ชื่อของมาร์คัสทำให้ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง พราวรวีรู้ดีว่าคาร์โลไม่ได้ขู่ เรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงคราวก่อนเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอตกเป็นเป้าหมายของคนทั้งสองไปแล้วจริงๆ “ถ้าฉันไม่ตกลงล่ะคะ?” คาร์โลผละออกมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง “งั้นข้าก็จะปล่อยให้ครอบครัวเจ้าเผชิญชะตากรรมเอาเอง... และข้าสัญญาว่าข้าจะเป็นคนแรกที่เข้าไป ‘จัดการ’ กับพวกเขา เมื่อถึงเวลาที่ข้าหมดความอดทน” พราวรวีนิ่งอึ้ง น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เธอกลัวการถูกกักขังในกรงทองของมาเฟียที่ไร้หัวใจคนนี้ ทว่าเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่จะปกป้องคนที่เธอรักได้ “ให้เวลาฉัน...” “ข้าไม่มีเวลาให้เจ้าหรอก” คาร์โลแทรกขึ้นทันที เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้าหาตัวจนร่างกายของเธอปะทะกับแผงอกแกร่ง “เดี๋ยวนี้... พราวรวี เลือกเอาว่าจะเป็นภรรยาที่มีอำนาจอยู่ข้างกายข้า หรือจะเป็นเพียงหนี้ก้อนโตที่รอวันถูกกำจัด” พราวรวีเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกลัวผสมความแค้นลึกๆ “ถ้าฉันตกลง... คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายครอบครัวของฉันอีก” คาร์โลเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอกลัวมากกว่าเดิม “ข้าไม่เคยให้สัญญากับใคร... แต่ข้าจะให้ ‘หลักประกัน’ กับเจ้าแทน” เขาหยิบปากกาหมึกซึมด้ามทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วคว้ามือของเธอไปวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่วางรอไว้อยู่ก่อนแล้ว แต่ก่อนที่ปลายปากกาจะจรดลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ฟังดูร้อนรนจนผิดปกติ “นายครับ! มาร์คัส... มันส่งของขวัญมาให้ที่หน้าคฤหาสน์ครับ!” คาร์โลชะงัก สายตาที่เคยจ้องมองพราวรวีเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลในทันที เขาปล่อยข้อมือของเธอแล้วหันไปคว้าปืนพกที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่หันมามองพราวรวีอีกเลย พราวรวีรีบวิ่งตามออกไปอย่างลืมตัว เมื่อไปถึงหน้าคฤหาสน์ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเธอกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง มันไม่ใช่ของขวัญธรรมดา แต่มันคือร่างที่ไร้วิญญาณของคนงานในบ้านที่ถูกมัดด้วยโซ่ตรวน พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยเลือดสดๆ วางทับอยู่บนอก ‘ยินดีด้วยกับงานแต่งที่กำลังจะมาถึง... ของขวัญชิ้นต่อไปอาจจะเป็นผู้หญิงของแก คาร์โล’ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ ภูริศร์หวังว่าเนื้อหาจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงนะครับ