รสสัมผัสแห่งการลงทัณฑ์

“อย่าได้คิดแม้แต่จะส่งเสียงร้องให้ใครต่อใครได้ยิน เพราะถ้าเสียงเล็ดลอดออกมาเพียงนิดเดียว... กระสุนนัดนี้จะไม่ทำหน้าที่แค่ขู่ แต่มันจะฝังเข้าไปในที่ที่ทำให้เธอเสียโฉมไปตลอดกาล” ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดลึกลงบนแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านชุดนอนผ้าไหมบางเบา คาร์โล ดันเต้ ไม่ได้ขู่ เขาหมายความตามนั้นทุกประโยค กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายกำยำของผู้ชายที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดอบอวลอยู่รอบตัวพราวรวี หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวเหมือนกลองที่ถูกรัวไม่เป็นจังหวะในอกข้างซ้าย เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามบังคับร่างกายไม่ให้สั่นเทาขณะที่มือหนาของชายหนุ่มกระชากไหล่เธอให้หันมาเผชิญหน้า “เงยหน้าขึ้น... พราวรวี มองตาฉัน” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนเธอไม่กล้าขัดขืน ดวงตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามราตรีของคาร์โลจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เขาไม่ได้มองเธอด้วยความสงสาร แต่เขามองเธอเหมือนกับ 'ของเล่น' ที่กำลังพยศและสมควรได้รับการกำราบให้เชื่อง “คุณคาร์โล... ได้โปรด อย่าทำแบบนี้” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ “คำว่า 'ได้โปรด' มันไม่มีค่าพอที่จะแลกกับอิสรภาพของเธอหรอกนะ” คาร์โลแสยะยิ้มที่มุมปาก มือข้างที่ว่างเอื้อมมาลากไล้ผ่านกรอบหน้าหวานหยดอย่างจงใจ ความร้อนจากปลายนิ้วหยาบกร้านทำให้ผิวพรรณของเธอเกิดรอยแดงจางๆ ทุกจุดที่สัมผัส “มาร์คัสกำลังเฝ้าดูอยู่ผ่านกล้องวงจรปิดในห้องนี้... เขาอยากเห็นเหลือเกินว่าผู้หญิงที่ฉันเลือกมาเป็นเชลยจะเร่าร้อนแค่ไหน” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ พราวรวีเบิกตากว้าง ความอัปยศพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน “คุณมันปีศาจ...” “ขอบคุณสำหรับคำชม” คาร์โลแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย เขาบีบมันแน่นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ในเมื่อเธอเป็นของฉันในฐานะหนี้สินที่ต้องชดใช้ งั้นคืนนี้ก็จงแสดงให้มันเห็น... ว่าใครคือเจ้าของตัวจริง” เขาผลักร่างบางให้นอนราบลงบนเตียงกว้างก่อนจะทาบทับลงมาด้วยร่างกายที่ใหญ่โตราวกับกำแพงภูผา แรงกดทับที่หนักแน่นทำให้พราวรวีแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกายดิบเถื่อนของผู้ชายอันตรายทำเอาสมองของเธอเริ่มพร่าเลือน คาร์โลไม่รอช้าที่จะพิสูจน์ความอดทนของเธอ เขาโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหาย สัมผัสจากริมฝีปากหยักลึกและไรเคราที่ครูดไปกับผิวบางทำให้หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “อ๊ะ... คาร์โล... ปล่อยฉัน” “อย่าเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแบบนั้น... ถ้าไม่อยากให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้” เขากระซิบชิดใบหู พลางขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ ก่อนจะไล่ลิ้นร้อนลงมายังเนินอกที่กระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ขัดแย้งกันในใจ พราวรวีพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับรวบเอวคอดไว้แน่นและกดร่างเธอลงกับเตียงลึกกว่าเดิม สัมผัสที่ดิบเถื่อนแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกำลังปั่นป่วนอยู่ในกระแสเลือด มือหนาเลิกกระโปรงตัวจิ๋วขึ้นสูง เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องที่กำลังสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก คาร์โลมองภาพนั้นด้วยสายตาวาวโรจน์ เขาต้องการเห็นความแตกสลายและต้องการเห็นการยอมจำนนต่อหน้าศัตรูที่กำลังจับตามองอยู่หลังเลนส์นั่น “จำไว้พราวรวี... รสสัมผัสที่เธอกำลังจะได้รับในคืนนี้ คือบทลงทัณฑ์สำหรับความดื้อรั้นของเธอ” เขาก้มลงประทับจูบที่ร้อนแรงและบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เต็มไปด้วยอำนาจการครอบครองทำให้พราวรวีจวนเจียนจะขาดใจ ลมหายใจของเขาประสานเข้ากับลมหายใจของเธอจนแยกไม่ออก แรงโทสะที่คาร์โลมีต่อมาร์คัสถูกระบายออกมาผ่านสัมผัสที่ดุดัน เขาไม่เพียงแต่ต้องการทำลายศักดิ์ศรีของศัตรู แต่เขายังต้องการตราหน้าพราวรวีให้เป็นสมบัติของเขาเพียงผู้เดียวด้วยรอยสัมผัสที่ไม่มีวันลบเลือน ทว่าในจังหวะที่มือของคาร์โลกำลังจะปลดปมชุดนอนตัวสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ก็ดังกระหึ่มขึ้นจนทั่วบริเวณ คาร์โลชะงักกึก สายตาของเขาสะท้อนแววอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัว เขาผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าปืนพกที่วางทิ้งไว้บนหัวเตียงขึ้นมาตรวจสอบกระสุนทันที “ดูเหมือนว่ามาร์คัสจะไม่ได้แค่แอบดูอยู่หน้าจอนะ...” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกำลังวิ่งกรูเข้ามาทางโถงทางเดินหน้าห้องนอน คาร์โลหันมามองพราวรวีด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะกดเครื่องสื่อสารขนาดจิ๋วที่หู “เก็บกวาดให้เรียบ อย่าให้เหลือแม้แต่ตัวเดียวที่เข้ามาในอาณาเขตของฉัน” ทว่าก่อนที่คาร์โลจะหันไปเปิดประตูเพื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์บุกรุก เสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้หนาแทบพังทลายลงมาก็หยุดลง และตามมาด้วยเสียงที่คุ้นเคยซึ่งทำให้คาร์โลถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง... เป็นเสียงที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินในสถานที่แห่งนี้ “คาร์โล... น้องชายที่รัก นายซ่อนสมบัติล้ำค่าที่สุดของตระกูลเอาไว้ที่นี่จริงๆ ด้วยสินะ” ประตูห้องถูกถีบพังทลายลงในวินาทีถัดมา พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคาร์โล แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมที่เหนือกว่า... มันคือ 'คริสเตียน ดันเต้' พี่ชายแท้ๆ ที่คาร์โลพยายามหนีห่างมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของมาเฟียร้ายกับผมนะครับ