ค่ำคืนแรกในรอยมลทิน

“ไปที่เตียงซะ... พราวรวี ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับมารยาทของเธอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของความโกรธกรุ่นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วทั้งห้องนอนขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ดันเต้ กลิ่นอายความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊กราคาแพงและกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของคาร์โล ดันเต้ ทำเอาพราวรวีรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวตัวสั่นเทาอยู่หน้าเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมสีเข้ม เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตากลมโตสั่นระริกจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิตที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกอย่างใจเย็น ทีละเม็ด... ทีละเม็ด... ทุกจังหวะที่นิ้วแกร่งขยับ มันคือเสียงนับถอยหลังของศักดิ์ศรีที่เธอยังหลงเหลืออยู่ “ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหมคะ” พราวรวีถามเสียงสั่น แม้จะรู้ดีว่าคำตอบคืออะไร คาร์โลหยุดมือที่กระดุมเม็ดสุดท้าย เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่ทรงพลังราวกับเสือร้ายที่ต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นอายดิบเถื่อนและอำนาจมืดรอบตัวเขาทำให้พราวรวีต้องถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับขอบเตียงที่แข็งกระด้าง เขาคว้าต้นคอระหงของเธอไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นร้อนแต่หนักแน่น บีบเบาๆ พอให้เธอรับรู้ว่าสถานะของเธอบัดนี้ไม่ได้อยู่เหนือกว่านกในกรงทองของเขาเลย “เลือกหรือ? พราวรวี... คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งคมสันแตะสัมผัสเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนใส “เธอคือสมบัติที่ฉันใช้หนี้มหาศาลของครอบครัวเธอมาแลก... และในฐานะเจ้าของ ฉันต้องการให้เธอทำหน้าที่ ‘นางบำเรอ’ ให้ดีที่สุด ไม่ใช่ยืนสั่นเป็นลูกนกให้ฉันหมดอารมณ์” สัมผัสหยาบกร้านจากปลายนิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากล่างของเธออย่างถือสิทธิ์ พราวรวีหลับตาลงแน่น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ความรู้สึกรังเกียจตัวเองตีตื้นขึ้นมาจนขมปร่าในปาก แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการและความอำมหิตในดวงตาคู่คมของเขา เธอกลับพบว่าร่างกายของเธอมันไม่รักดี... มันตอบสนองต่อไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกำยำนั่นอย่างน่าประหลาด “มองหน้าฉัน...” คาร์โลสั่งเสียงกร้าว แรงบีบที่คางเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตา “บอกมา... ว่าเธอจะเป็นของใคร” “ของ... ของคุณ” เธอตอบเสียงเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบของคนสิ้นหวัง “พูดให้ชัด” “ฉันเป็นของคุณ... คาร์โล” เมื่อสิ้นคำอนุญาต ร่างบางก็ถูกผลักลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนเรือนผมสยายเต็มที่นอน คาร์โลทาบทับลงมาทันที ความหนักอึ้งของร่างกายเขาประหนึ่งโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอไว้ไม่ให้ดิ้นรนไปไหน ฝ่ามือหนากระชากชุดเดรสเนื้อบางของเธอจนขาดวิ่น เสียงผ้าเนื้อดีฉีกขาดดังชัดเจนในความเงียบ ก่อนที่เขาจะใช้สายตาดุดันสำรวจเรือนร่างที่สั่นระริกของเธอด้วยความพึงพอใจ เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะครอบครอง แต่กลับค่อยๆ ลากไล้ฝ่ามือหยาบกร้านไปตามยอดอกสีระเรื่อ ผ่านความโค้งเว้าที่เขาตั้งใจจะตีตราจองให้ครบทุกตารางนิ้ว พราวรวีรู้สึกถึงความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ทุกสัมผัสของคาร์โลมันทั้งดิบเถื่อนและละเอียดอ่อนในคราวเดียวกัน มันเป็นแรงดึงดูดที่น่ากลัว... แรงดึงดูดที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นเถ้าถ่าน “อย่าทำ... อย่าทำแบบนี้” เธอพึมพำเมื่อเขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ฝากรอยจูบที่แสดงความเป็นเจ้าของไว้จนแดงก่ำ “ทำไม? หวงตัวหรือ?” คาร์โลเงยหน้าขึ้น ยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก “หรือจะเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้ผู้ชายคนอื่น... มาร์คัสงั้นหรือ? คิดว่าไอ้หมอนั่นมันจะรักษาเธอได้ดีกว่าฉันรึไง!” “คุณพูดเรื่องอะไร!” พราวรวีตกใจเมื่อชื่อของศัตรูถูกหยิบยกขึ้นมา คาร์โลไม่ตอบ เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ทำให้พราวรวีต้องกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกและซ่านกระสันในคราวเดียว เขาแทรกกายเข้าหาเธออย่างไร้ปรานี ลบเลือนทุกความเจ็บปวดด้วยบทรักที่เร่าร้อนและรุนแรงดั่งพายุคลั่ง เขากำลังสั่งสอนให้เธอรู้ว่านับแต่นี้ไป ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้ที่สามารถแตะต้องสมบัติของ ‘ดันเต้’ ได้ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด พราวรวีทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งของเขา น้ำตาแห่งความอัปยศผสมปนเปไปกับความหวามไหวที่เขาปรนเปรอให้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งและเหลือเพียงเราสองคนที่ติดอยู่ในกรงขังแห่งราคะนี้ ทว่า... ทันทีที่บทรักเริ่มผ่อนจังหวะลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนน่าตกใจ “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน คาร์โลชะงัก ร่างหนาผละออกจากตัวเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะเหลือบไปมองที่ประตูด้วยแววตาอาฆาต เขาคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวกๆ แล้วหันกลับมามองพราวรวีที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสายตาเย็นชา “มาร์คัสบุกมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วครับนาย... มันบอกว่ามาเพื่อทวงคืน ‘ของรัก’ ที่นายชิงไป!” คำพูดนั้นทำให้พราวรวีถึงกับหน้าถอดสี หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคาร์โลหยิบปืนพกจากหัวเตียงขึ้นมาประทับข้างกายด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดปกติ เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนสั่นไปถึงกระดูก “ดูเหมือนว่าคืนนี้... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมดูเธอในสภาพนี้ด้วยสินะ... พราวรวี” ขอบคุณที่ติดตามผลงานของผมนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับชะตากรรมของตัวละครนะครับ ภูริศร์ครับ