กรงเล็บพยัคฆ์

"ความไร้เดียงสาของเธอ... มันเริ่มจะน่าเบื่อแล้วนะ พราวรวี" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสนิทจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง คาร์โล ดันเต้ ไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขายังคงยืนปักหลักอยู่เบื้องหลังร่างบางที่สั่นสะท้าน กลิ่นกายของเขา—กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ—อบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็นซึ่งกักขังพราวรวีเอาไว้ในพื้นที่แคบๆ นี้ พราวรวีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์คู่นั้น แม้ขาสองข้างจะอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ "ดิฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ คาร์โล" เธอกล่าวเสียงสั่นแต่หนักแน่น "หนี้ที่พ่อดิฉันก่อ... ดิฉันยินดีจะใช้คืนด้วยเงิน หากให้เวลา..." คาร์โลแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายเท้าของเขาแทบจะแตะกับปลายเท้าของเธอ แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่ากดทับลงมาจนพราวรวีต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้านหลัง "เงินงั้นหรือ?" เขาเลิกคิ้วกวนประสาท มือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านโลกมาโชกโชนยกขึ้น ไล้นิ้วหัวแม่มือไปตามแนวกรามของเธออย่างถือวิสาสะ "เธอคิดว่าชีวิตของคนสกุลดันเต้มีค่าแค่ตัวเลขในบัญชีที่น่าสมเพชนั่นหรือไง?" เขาออกแรงบีบคางเธอเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสายตาที่ราวกับจะกลืนกิน พราวรวีรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปทั่วผิวหนังบริเวณที่เขาแตะต้อง มันไม่ใช่ความปรารถนา... มันคือความหวาดกลัวที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ฟังให้ดีนะ พราวรวี" คาร์โลโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งสันแทบจะชิดกับแก้มของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินทำเอาเธอแทบขาดใจ "พ่อของเธอไม่ได้ติดแค่เงิน แต่เขาขาย 'กรรมสิทธิ์' ชีวิตของเธอให้กับฉันตั้งแต่วินาทีที่เขาเซ็นสัญญานั่นแล้ว และในเมื่อเธอไม่มีปัญญาหาเงินมาไถ่ตัว... ร่างกายของเธอก็คือสิ่งเดียวที่ฉันจะยอมรับเป็นการชดใช้" "คุณมันปีศาจ..." พราวรวีเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษา "แล้วไง?" เขาตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล แววตาของเขาดุดันและเผด็จการจนน่าขนลุก "ปีศาจอย่างฉันนี่แหละที่จะสอนให้เธอรู้ว่า การเป็นของเล่นที่เชื่องเชื่อนั้น... มันมีความสุขแค่ไหน" คาร์โลกระชากร่างบางเข้ามาหาตัวจนปะทะกับแผงอกแกร่ง พราวรวีพยายามดิ้นรน แต่เขากลับใช้ท่อนแขนแข็งแรงราวกับเหล็กกล้าล็อกเอวบางเอาไว้แน่น สัมผัสที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้เธอกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขา มันเป็นสัมผัสที่น่ารังเกียจ แต่ในขณะเดียวกันก็กระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้สั่นไหวอย่างไม่อาจปฏิเสธ เขาก้มลงกระซิบข้างใบหู เสียงแหบพร่านั้นแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว "คืนนี้... เธอต้องทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด เพราะถ้าเธอทำให้ฉันพอใจไม่ได้ หนี้ของครอบครัวเธอก็ไม่มีทางจบลง และมาร์คัส... ศัตรูที่น่ารังเกียจของฉันคนนั้น คงยินดีจะรับช่วงต่อจากฉันด้วยวิธีที่โหดร้ายกว่าหลายเท่า เธอเลือกเอาเองว่าจะอยู่บนเตียงของฉัน หรือจะตกไปอยู่ในนรกของมัน" คำว่า 'มาร์คัส' ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ พราวรวีตัวแข็งทื่อ ความจริงที่ว่าเธอถูกหมายหัวจากทั้งสองฝั่งทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ใช่แค่ลูกหนี้ แต่มันคือเบี้ยหมากในเกมที่ใหญ่กว่านั้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน คาร์โลผละออกจากเธอเพียงครึ่งก้าว แต่ดวงตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอด้วยความพึงพอใจในความหวาดกลัวที่เขาเป็นผู้สร้าง ประตูถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ... มาร์คัสส่งข้อความมา" ลูกน้องคนนั้นเอ่ยเสียงสั่น "มันส่งรูปถ่ายของพราวรวีที่แอบถ่ายในระยะใกล้... มาให้เราครับ มันบอกว่ามันรู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน และมันกำลังมาที่นี่" คาร์โลนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะหันกลับมามองพราวรวีด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป... รอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะที่ใครบางคนกำลังจะมาแย่งชิงไป "ดูเหมือนว่าค่ำคืนของเราจะไม่ได้มีแค่สองคนแล้วนะ" คาร์โลแค่นยิ้ม มือหนาเอื้อมไปล็อกกลอนประตูห้องทำงานด้วยตัวเอง ก่อนจะหันมามองพราวรวีที่ไร้ทางหนี "จำไว้ให้ดี... ตราบใดที่เธอยังอยู่ในกรงเล็บของฉัน ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้นที่จะได้แตะต้องเธอ... จนกว่าฉันจะเบื่อเธอเสียเอง" เขาก้าวตรงเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้ในดวงตามีประกายไฟที่รุนแรงกว่าเดิม แสงไฟในห้องดูเหมือนจะสลัวลงจนเหลือเพียงเขากับเธอในเงามืด "ไปที่เตียงซะ... พราวรวี ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับมารยาทของเธอ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพราวรวีนะครับ ภูริศร์ครับ