มรดกบาป

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกที่เคยเงียบสงบดูหรูหราขึ้น แต่มันกลับเหมือนกลิ่นควันจากเตาเผาที่กำลังย่างสดความหวังของพราวรวีจนมอดไหม้เป็นจุณ "ลงชื่อซะ พราวรวี" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเทาเข้มผู้เป็นมือขวาของคาร์โล ดันเต้ ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้ขู่ ไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงนิ่งเรียบนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาลมหายใจของหญิงสาวติดขัดอยู่ลำคอ พราวรวีมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นเพชฌฆาตที่ถือดาบรอจังหวะสะบั้นคอเธอ เอกสารสัญญาเงินกู้ที่มีลายเซ็นตวัดยุ่งเหยิงของพ่อเธอประทับอยู่เด่นหรา บนยอดหนี้ที่สูงเกินกว่าหญิงสาวธรรมดาอย่างเธอจะหามาใช้คืนได้ในสิบชาติ "คุณพ่อ... ท่านแค่ไปทำธุระต่างจังหวัด ท่านไม่เคยบอกว่ากู้เงินใครมา" พราวรวีพยายามประคองเสียงไม่ให้สั่น แม้ฝ่ามือที่วางอยู่บนตักจะเย็นเฉียบและชุ่มไปด้วยเหงื่อ "ธุรกิจการพนันในมาเก๊ามันก็แบบนี้แหละครับคุณพราวรวี" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว "คนอย่างพ่อคุณน่ะเหรอที่บอกว่ามีธุระ ความจริงคือเขากำลังหนีหัวซุกหัวซุน และทิ้ง 'ภาระ' ก้อนโตไว้ให้ลูกสาวคนสวยเพียงคนเดียวรับผิดชอบ" มือบางคว้าเอกสารนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวเลขหลักสิบล้านที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง พ่อของเธอ... ชายที่เธอเคารพรักเทิดทูน กลับกลายเป็นคนขี้ขลาดที่ทอดทิ้งลูกสาวไว้ในกองเพลิงแห่งความหายนะ "ฉันไม่มีเงิน" เธอตอบเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตระหนก "เราทราบครับ" ชายคนนั้นขยับยิ้มที่มุมปาก "และเพราะแบบนั้น 'เจ้าหนี้' ของคุณจึงต้องการพบคุณด้วยตัวเองในคืนนี้ เตรียมตัวให้พร้อม... อย่าให้ท่านต้องเสียเวลา เพราะถ้าท่านอารมณ์ไม่ดี สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับคุณ... ผมรับรองได้เลยว่ามันจะไม่ใช่แค่เรื่องเงิน" ชายชุดสูทเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับลงมาบนบ่าเล็กๆ พราวรวีทรุดตัวลงบนโซฟาเก่าๆ กลิ่นอายความอับจนหนทางรัดรึงเธอไว้แน่น เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเบอร์ของพ่อครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นอกจากสัญญาณเสียงที่ว่างเปล่า ก็ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมาอีกเลย สามชั่วโมงต่อมา รถยนต์คันหรูสีดำสนิทหลายคันจอดเทียบหน้าบ้านไม้เก่าๆ ของเธอ ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชายร่างกำยำในชุดดำนับสิบชีวิตยืนกระจายตัวอยู่รอบนอก ประหนึ่งกองทัพที่เตรียมเข้าบุกยึดป้อมปราการ พราวรวีถูกนำตัวมายังตึกระฟ้าใจกลางเมือง สถานที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นอาณาจักรของคาร์โล ดันเต้ หญิงสาวถูกผลักเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางและมืดสลัว แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องเพียงเสี้ยวหน้าของชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อน เขากำลังเซ็นเอกสารบางอย่างโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ท่วงท่าสง่างามแต่ดุดันนั้นแผ่รังสีของอำนาจที่ทำให้คนในห้องแทบหยุดหายใจ "เข้ามาใกล้ๆ สิ" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ พราวรวีจำต้องก้าวเท้าสั่นๆ เข้าไปหา เธอพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีไว้เพื่อเผชิญหน้ากับปีศาจที่ทุกคนต่างหวาดกลัว "คุณคาร์โล... เรื่องหนี้ของพ่อฉัน ฉันขอเวลา..." "เวลา?" คาร์โลเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มดั่งพายุหมุนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของเธอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่กำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักลึกลับที่ดูน่าเกรงขาม "ในโลกของฉันไม่มีคำว่าเวลา มีแต่คำว่า 'ได้' กับ 'ไม่ได้' ซึ่งดูเหมือนว่า... พ่อของเธอจะเลือก 'ไม่ได้' มาให้ฉันตั้งแต่แรกแล้ว" คาร์โลเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ ฝีก้าวเขามั่นคงราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม พราวรวีถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับผนังห้องที่เย็นเฉียบ "แต่ฉันไม่รู้เรื่องหนี้นี่จริงๆ" เธอเถียง พยายามเชิดหน้าขึ้นแม้จะกลัวจนตัวสั่น "คนเรามักจะพูดแบบนี้เสมอเวลาไม่มีทางไป" เขาเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขานิ่ง "หนี้ก้อนนี้มันใหญ่เกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบเธอจะใช้คืนได้ด้วยการทำงานสุจริต แต่มันมีวิธีอื่นที่ง่ายกว่านั้น... วิธีที่ทำให้เธอไม่ต้องถูกขายไปเป็นนางบำเรอในบ่อนคาสิโนของคู่แข่ง" "วิธีอะไร" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า คาร์โลโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งคมสันแตะเข้ากับแก้มเนียนของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นซิการ์จางๆ รดรินอยู่ข้างหู "การมาเป็น 'ทรัพย์สิน' ของฉัน" พราวรวีเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกขณะที่มือหนาของมาเฟียร้ายเริ่มลูบไล้ไปตามแนวสันหลังของเธออย่างถือวิสาสะ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยการพังประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ "ปล่อยมือจากผู้หญิงของฉันเสียที คาร์โล... ถ้าไม่อยากให้คืนนี้จบลงด้วยเลือด!" มาร์คัสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของมันจ้องมองพราวรวีด้วยความกระหายที่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงจนตัวสั่น คาร์โลชะงักมือที่กำลังแตะต้องตัวเธอ เขาสบตาคู่ปรับด้วยความเย็นชา ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจร้ายที่กำลังพบเจอเรื่องสนุก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ ภูริศร์