วิกฤตกลางสมรภูมิ

เสียงกระจกนิรภัยชั้นดีที่แตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวสีเงินวับวาวท่ามกลางความมืดมิดของคฤหาสน์ดันเต้ คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมขึ้นในหัวใจของผม... ไม่ใช่สิ ในหัวใจของคาร์โล ดันเต้ ที่กำลังเดือดพล่านด้วยโทสะ "อย่านิ่งเฉย พราวรวี! หมอบลง!" ผมตะคอกเสียงก้อง กายแกร่งพุ่งเข้าหาหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องรับรอง มือหนาคว้าเอวบางกระชากเข้าหาอกแกร่งจนร่างของเธอปะทะเข้ากับแผงอกเต็มแรง แรงปะทะนั้นสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่ง เสียงปืนที่ดังขัดจังหวะความเงียบสงัดของยามค่ำคืนคือกีตาร์นรกที่ขับขานบทเพลงแห่งความตาย "คาร์โล... เกิดอะไรขึ้น!" เสียงของเธอสั่นเครือ ใบหน้าหวานเผือดสี ผมไม่ตอบ แต่กดหัวเธอให้ซบลงกับอกเพื่อปกป้องจากเศษกระจกที่ยังคงร่วงหล่น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของผมสอดส่ายผ่านความมืด กลิ่นดินปืนเริ่มคละคลุ้งผสมกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของพราวรวี... มันเป็นกลิ่นที่ผมหวงแหน แต่วินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นกลิ่นแห่งความสูญเสียที่ผมไม่อาจยอมรับได้ "อยู่นิ่งๆ... อย่าดื้อ ถ้าเธอไม่อยากตาย" ผมกระซิบข้างหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงด้วยความห่วงใยที่ผมเองยังไม่อยากยอมรับ เงาร่างของชายชุดดำหลายสิบคนกรูเข้ามาจากประตูหน้าเหมือนฝูงมดที่ไร้ทางสู้ พวกมันคือหมากที่มาร์คัสส่งมา และเป้าหมายของพวกมันไม่ได้อยู่ที่หัวของผม แต่มันอยู่ที่ 'สมบัติ' ที่ผมหมายมั่นจะเก็บไว้ในกรงทองแห่งนี้เพียงผู้เดียว "มาหาฉันสิ คาร์โล... หรือจะให้ฉันเข้าไปรับเองถึงในห้องนอน?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังมาจากโถงทางเดิน มาร์คัสก้าวออกมาจากเงามืด ถือปืนกระบอกเขื่องไว้ในมือด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปล่อยพราวรวีไว้ด้านหลัง สายตาของผมจ้องเขม็งไปยังไอ้สารเลวที่บังอาจเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของผม "มาร์คัส... แกควรจะรู้ว่าการก้าวเข้ามาที่นี่ คือตั๋วเที่ยวเดียวสู่หลุมศพ" "หลุมศพของใครกันแน่?" มาร์คัสแสยะยิ้ม เล็งกระบอกปืนมาที่พราวรวีที่กำลังก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว "ฉันไม่ได้อยากได้ชีวิตแกตอนนี้หรอก คาร์โล แต่ผู้หญิงคนนี้... เธอมีค่าเกินกว่าจะอยู่กับคนที่มองเห็นเธอเป็นแค่ของเล่น" ผมกัดฟันกรอด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง พราวรวีร้องอุทานเมื่อชายชุดดำสองคนพุ่งเข้าล็อกตัวเธอจากด้านหลัง ผมจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่กระสุนนัดหนึ่งถากผ่านไหล่จนเลือดสีเข้มซึมออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของผม "ปล่อยเธอ!" ผมคำราม ลั่นไกสวนกลับไปอย่างแม่นยำจนหนึ่งในศัตรูทรุดลงกองกับพื้น "อย่าดิ้นรนเลย" มาร์คัสหัวเราะลั่น ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วใช้ปลายกระบอกปืนเชยคางพราวรวีที่กำลังดิ้นรนอยู่ในวงล้อม "พราวรวี... เธอคงไม่อยากเห็นคนรักของเธอตายต่อหน้าต่อตาใช่ไหม? ไปกับฉัน... แล้วฉันจะไว้ชีวิตไอ้มาเฟียไร้น้ำยานี่" พราวรวีนิ่งไป สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสบกับผม นัยน์ตาของเธอมันฟ้องว่าเธอพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของผม แต่นั่นคือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด... การยอมจำนน "ไม่ต้องไปกับมัน!" ผมตะโกน ทว่าจังหวะที่ผมจะก้าวไปหา พวกมันกลับโยนระเบิดควันเข้ามากลางวง ปิดกั้นการมองเห็นและสร้างความโกลาหลไปทั่วคฤหาสน์ เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งห่างออกไป ผมพยายามรวบรวมสติ ฝ่ากลุ่มควันหนาทึบออกไปทางประตูหลัง ความเจ็บปวดที่ไหล่ไม่สามารถเทียบได้เลยกับความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในอกเมื่อผมคว้าได้เพียงอากาศธาตุ ผมวิ่งออกไปที่ระเบียง เห็นรถยนต์คันหรูของมาร์คัสทะยานออกจากเขตคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว ในกระจกหลังรถ ผมเห็นใบหน้าของพราวรวีที่กำลังมองกลับมา... เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่สายตาของเธอมันเย็นชาและสิ้นหวัง ผมทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจรุนแรงด้วยความแค้นที่สุมอก มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่ไม่ใช่การพ่ายแพ้ แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งสุดท้ายที่ผมจะเป็นคนเลือกจุดจบเอง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอที่มืดมิดสว่างวาบขึ้นพร้อมข้อความที่ส่งตรงจากหมายเลขที่ไม่มีใครรู้จัก... 'ถ้าอยากได้ผู้หญิงของแกคืนมา... จงไปที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลขเจ็ดก่อนพระอาทิตย์ขึ้น หากใครคนใดคนหนึ่งตามมา... ฉันจะส่งศพเธอคืนให้ในสภาพที่แกจำไม่ได้เลยว่าเธอเคยงดงามแค่ไหน' ผมไม่ได้รอช้า หยิบปืนคู่ใจขึ้นมาบรรจุกระสุนใหม่ ความมืดมิดในใจของผมตอนนี้มันยิ่งกว่าคืนไหนๆ และมาร์คัสจะต้องชดใช้ในสิ่งที่มันทำลงไป... ทุกหยาดเหงื่อ ทุกหยดน้ำตาของพราวรวีที่เสียไปในคืนนี้ มันจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของเขา ผมจะไม่มีวันปล่อยให้เธอกลายเป็นเหยื่อในมือคนเลว แม้ต้องเผาทำลายทั้งเมืองนี้ให้ราบคาบ เพื่อตามหาเธอ ผมก็จะทำ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแห่งความรู้สึกนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ภูริศร์