ความแค้นของจอมทัพ

"ถ้ามันข้ามเส้นนี้ไปได้ อีกไม่กี่นาทีชีวิตของพวกมึงทุกคนจะกลายเป็นเศษซากที่ไม่มีใครกล้าเก็บกวาด" คาร์โล ดันเต้ คำรามผ่านไรฟัน เสียงของเขาทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับมีอานุภาพทำลายล้างยิ่งกว่าเสียงปืน มือหนาที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนกระชับปืนพกในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายจ้องมองไปยังซากตึกร้างกลางเขตก่อสร้างที่มาร์คัสใช้เป็นรังหนู ความแค้นที่สุมอยู่ในอกของคาร์โลมันร้อนแรงยิ่งกว่าลาวาที่พร้อมจะปะทุออกมา เขาไม่ได้สนว่าตัวเองจะอยู่หรือตาย เขาไม่ได้สนว่ากฎหมายหรืออำนาจมืดใดๆ จะเข้ามาแทรกแซง สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวสมองอันบ้าคลั่งคือใบหน้าของพราวรวี... หญิงสาวที่ถูกไอ้คนโฉดนั่นกระชากหายไปจากอ้อมกอดของเขา "นายครับ... พวกมันมีกันเกินยี่สิบคน วางกับระเบิดไว้รอบทิศทาง เราบุกเข้าไปตอนนี้เหมือนเอาตัวไปเป็นเป้าซ้อมยิงนะครับ" ลูกน้องคนสนิทเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "แล้วไง?" คาร์โลหันขวับมามอง แววตาที่ว่างเปล่ากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความพยาบาท "ถ้ากูต้องแลกชีวิตเพื่อตัดหัวมันออกมา กูจะทำ และพวกมึง... ถ้ากลัวก็ไสหัวไปซะ อย่ามาเป็นตัวถ่วงความแค้นของกู!" เขาก้าวเท้าออกไปกลางแจ้งโดยไม่รีรอ เสียงกระสุนปืนเริ่มแหวกอากาศดังสนั่นหวั่นไหว ดินโคลนกระเด็นขึ้นมาตามจังหวะที่เขาสไลด์ตัวหลบหลังซากคอนกรีต คาร์โลไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะ แต่เขาสู้เพื่อการล้างแค้นที่สาสม ทุกครั้งที่นิ้วชี้เหนี่ยวไก เขาเห็นภาพมาร์คัสหัวเราะเยาะเย้ยในใจ ภาพที่มาร์คัสแตะต้องร่างบอบบางที่เขาหวงแหน... ความรู้สึกนั้นทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดรุนแรง "มาร์คัส! ออกมา!" คาร์โลตะโกนก้อง เสียงของเขาแทรกผ่านเสียงปืน "มึงเก่งแต่วิ่งหนีหางจุกตูดแบบนี้เหรอ! ออกมาเจอหน้ากูเดี๋ยวนี้!" ด้านในตึกร้าง มาร์คัสยืนแสยะยิ้มอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ที่ถ่ายทอดเหตุการณ์ด้านนอก เขาจิบไวน์ราคาแพงอย่างใจเย็นขณะที่มืออีกข้างลูบไล้เส้นผมของพราวรวีที่ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ หญิงสาวน้ำตานองหน้า ปากถูกปิดด้วยผ้าเทปหนา แต่นัยน์ตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ดูสิพราว... ผัวเธอคนนี้มันรักเธอมากขนาดไหน ถึงกับยอมเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อแลกกับผู้หญิงที่เขาบอกว่าแค่เป็น 'ของเล่น'" มาร์คัสกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้พราวรวีสะอิดสะเอียน "เสียดายนะ ที่เขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นเธอในสภาพที่ 'พังทลาย' แบบที่ฉันเตรียมไว้ให้" คาร์โลบุกเข้ามาถึงชั้นสองของตึกร้างได้สำเร็จ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาฉีกขาดและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและเขม่าดินปืน เขายิงจัดการกับลูกสมุนของมาร์คัสทีละคนอย่างเลือดเย็น ความเป็นสุภาพบุรุษที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน "มาร์คัส!" เมื่อคาร์โลพังประตูห้องโถงใหญ่เข้าไป ภาพที่เห็นคือมาร์คัสที่กำลังจ่อปืนที่ขมับของพราวรวี คาร์โลหยุดชะงัก ทันใดนั้นความเย็นเยียบก็แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เขาพยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ใจจะอยากพุ่งเข้าไปกระชากคออีกฝ่ายให้หลุดติดมือ "วางปืนลง คาร์โล" มาร์คัสกดปากกระบอกปืนลึกลงไปบนขมับของพราวรวีจนหญิงสาวนิ่วหน้า "ไม่งั้นฉันจะส่งเธอไปลงนรกก่อนนายหนึ่งก้าว" "มึงกล้าเหรอ?" คาร์โลเหยียดยิ้ม แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้ามึงฆ่าเธอ มึงก็จะไม่มีทางรอดออกไปจากตึกนี้ได้แม้แต่ศพเดียว เพราะกูจะทำให้ร่างกายมึงแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนไม่มีใครจำได้ว่ามึงเคยเป็นคน" "งั้นเรามาลองกันดูไหมล่ะ" มาร์คัสหัวเราะร่า ก่อนจะหันกระบอกปืนสลับไปทางคาร์โลในจังหวะเสี้ยววินาที คาร์โลไม่ได้หลบ เขาอาศัยจังหวะนั้นพุ่งตัวเข้าใส่ดุจเสือร้าย ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงหมัดกระทบใบหน้าดังลั่นห้อง พราวรวีที่ตัวสั่นเทาพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดจากการจองจำ เธอเห็นคาร์โลถูกมาร์คัสเตะเข้าที่ชายโครงจนล้มลง แต่มาเฟียหนุ่มก็ไม่ยอมแพ้ เขากลับลุกขึ้นมาต้อนมาร์คัสจนมุมที่หน้าต่างบานใหญ่ "มึงทำเธอ..." คาร์โลคำราม พุ่งเข้าไปรวบคอมาร์คัสไว้แน่น มือหนาบีบหลอดลมอีกฝ่ายจนหน้าเขียวคล้ำ "มึงทำให้น้ำตาเธอไหล... มึงทำให้นางฟ้าของกูต้องแปดเปื้อน!" คาร์โลทุ่มมาร์คัสลงกับพื้น ก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาจ่อที่กะโหลกของมัน แต่ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง... เสียงนกสับปืนที่ถูกดึงขึ้น "อย่าขยับ คาร์โล... ถ้าไม่อยากเห็นคนรักของนายสมองกระจุยตรงนี้" คาร์โลแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ พบกับหญิงสาวในชุดดำสนิทคนหนึ่งที่ถือปืนจ่อไปที่พราวรวี และสิ่งที่ทำให้คาร์โลถึงกับหน้าถอดสีไม่ใช่เพราะปืนที่จ่อหัวพราวรวี แต่เป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด... ใบหน้าที่หายสาบสูญไปนานกว่าห้าปี พราวรวีเบิกตากว้างเมื่อเห็นคาร์โลทรุดเข่าลงกับพื้นทันทีที่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของแต่ละคน "แม่..." คาร์โลพึมพำเสียงสั่น ก่อนจะมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย "ทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแห่งความรู้สึกนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ภูริศร์